Homoseksual şəxsin həyat sorğusu

[psikolog]

3. terapiya. 10.10.2026  İstanbul. Türkiyə. Niyə bura gəldim ki ? Həqiqətən də düzəlmək istəyirəm, yoxsa, valideynlərin gözündən pərdə asıram, ya da özümü aldadıram. Beynim bu suallarla nə qədər qarışıq olsa da, terapiyaya başlamışdım artıq. Müqavimət, qarşımdakının məni anlamaması, yola vermək kimi axmaq düşüncələr keçirdi beynimdən. Lakin, mən diqqətlə dinləyirdim. Bəlkə bir yerdə səhv buraxar da sonra bitirərəm deyə. Halbuki, adamın hər sözündə haqlı olduğunu görürdüm. Biri var deyirlər teoriya, biri də var bunları həyata keçirtmiş birisi. Bu insan həqiqətən də ikincisiniə aid idi. Elə onsuz da

ona görə ona bu şansı fürsətə çevirib ikinci dəfə Türkiyəyə onun yanına terapiyaya gəlmişdim. Özümü yalnız, tənha, sanki heç kim çəkdiyim əziyyəti başa düşmürmüş kimi hiss edirdim. Terapiyanı səs yazısına almışdım sonra dinləyərəm deyə. Terapiya bitdi və biz bir yerdə evə qayıdası olduq. Yolda mənə bəzi suallar verir, qardaşımın vəziyyəti ilə bağlı mənə və ona tövsiyyələr verirdi. Mən də başımla təsdiqləyərək keçirdim. Amma, digər tərəfdən birlikdə dönüşün səmimiyyət olduğuna inanırdım və sanki bu insan mənə sadə biri kimi gəlmişdi. Nəysə, çox uzatdım onun haqqında. Özüm haqqında danışım

bir az. Mən bu terapiyadan az təsirlənmişdim. Səbəbi isə uzun müddət buraxmağım və arada yaşadığım gey həyatı idi. Beynim qarışıq idi. Sosial şəbəkələrə girir, yeni insanlarla tanış olur və uyğun birisini axtarırdım görüşmək üçün. Bunları etdikcə də digər tərəfdən beynimə düzəlməyəcəksən deyə neqativ düşüncələr gəlir, əsas hədəfdən yayındığımı düşünürdüm. Olsun, bir dəfədən heç nə olmaz dedim və getdim. Susqunluq, narahatlıq və özünü aldatma və tənhalıq.

Dünən 4-cü terapiya oldu artıq. Dirənişin bu səfər əvvəlki terapiyalara nisbətən bir az azaldığını hiss etdim və bu dəfə daha istəkli getmişdim. Qapıdan məni Hüseyin bəy qarşıladı. İçəridə başqa bir psixoloq da var idi. Sağolsun mənə çay gətirdi. Xarici ölkədə olduqda hamını özümə qarşı soyuq hiss edirəm, lakin, bu cür insanları gördükdə bu düşüncənin bir hissədə yanlış olduğunu da anlayıram. Terapiyaya başladıq. Yazı yazmamışdım. Hüseyin bəy terapiya yazısının faydalarından danışmağa başladı. Mənə tənbəl olduğumu, insanlarla qaynayıb qarışmaq istəmədiyimi və addım atmadığımı

mülayimcəsinə başa salırdı. Mən isə başa düşməyə çalışırdım. Sonda həqiqətən də bu yolda istəksiz və tənbəl olduğumu anladım. Belə davam etməyəcəkdi. Bir addım atmaq lazım idi. Hətta terapiyanın sonunda bir pasiyentiylə də görüşdüm. Səmimi biri idi. Hüseyin bəyin yanına 3 ildir gəldiyini və bu dövr ərzində daha özgüvənli olduğunu danışırdı. O da yazmağın effektiv olduğunu vurğulayırdı. Çıxdıqdan sonra ilk işim İstanbuldakı dostuma yazmaq oldu. Sosiallaşmaq adına vaxtı olduqda görüşək dedim. Həqiqətən bu terapiyadan çıxdıqda bədənimə bir yüngüllük gəlmişdi. Hətta çıxdıqdan

sonra atamla telefonda danışanda belə ona bu haqda demişdim. Bunun yaxşı bir şey olduğuna inanırdım. Bir də başım bir az otel axtarmağa qarışmışdı və bunu Hüseyim bəyə demişdim. Mənə bu haqda çox düşünməməyimi, qaldığım yerdən asılı olmayaraq terapiyaya gəldiyimi demişdi. Əslində doğru idi. Bu, həqiqətən vaxtımı alır və işığa gedən yolda atacağım addımlardan məni yayındırırdı. Qərarlı olub bunu sonlandırmalıydım. Elə də etdim. Bir də terapiyanın bir şeyini hiss etmişdim. Hər getdikcə sanki o gey həyatının tədricən cazibəsi azalırdı.  Bu, dolayı yolla asılılığıma da

müsbət yöndən təsir göstərirdi. Həm də yurddan bir uşaqla tanış olmuşdum. Darıxanda ona yazırdım çıxaq gəzək deyə və beləcə həm alternativ tapırdım, həm də sosiallaşırdım. O da mənə yurdda qalmağın mənim gələcək həyatıma mübət təsiri olduğunu vurğulamışdı. Əslində bəlkə də yurdda qalmağımın ən böyük səbəbi elə o oldu.

[psikolog]

Psikolog Hüseyin KAÇIN


https://youtube.com/@huseyinkacin22?si=aJF5MpOFAAGvyobc


0 555 326 22 91



https://www.instagram.com/reels/DcHBnrRtoE2/

[psikolog]

Homosêksual şehsin heyat sorğusu

3. têrapiya. 10.10.2026  İstanbul. Türkiye. Niye bura geldim ki ? Hekiketen de düzelmek isteyirem, yohsa, validêynlerin gözünden perde asıram, ya da özümü aldadıram. Bêynim bu suallarla ne keder karışık olsa da, têrapiyaya başlamışdım artık. Mükavimet, karşımdakının meni anlamaması, yola vêrmek kimi ahmak düşünceler kêçirdi bêynimden. Lakin, men dikketle dinleyirdim. Belke bir yêrde sehv burahar da sonra bitirerem dêye. Halbuki, adamın her sözünde haklı olduğunu görürdüm. Biri var dêyirler têoriya, biri de var bunları heyata kêçirtmiş birisi. Bu insan hekiketen de ikincisinie aid idi. Êle onsuz da

ona göre ona bu şansı fürsete çêvirib ikinci defe Türkiyeye onun yanına têrapiyaya gelmişdim. Özümü yalnız, tenha, sanki hêç kim çekdiyim eziyyeti başa düşmürmüş kimi hiss êdirdim. Têrapiyanı ses yazısına almışdım sonra dinleyerem dêye. Têrapiya bitdi ve biz bir yêrde êve kayıdası olduk. Yolda mene bezi suallar vêrir, kardaşımın veziyyeti ile bağlı mene ve ona tövsiyyeler vêrirdi. Men de başımla tesdikleyerek kêçirdim. Amma, diger terefden birlikde dönüşün semimiyyet olduğuna inanırdım ve sanki bu insan mene sade biri kimi gelmişdi. Neyse, çoh uzatdım onun hakkında. Özüm hakkında danışım

bir az. Men bu têrapiyadan az tesirlenmişdim. Sebebi ise uzun müddet burahmağım ve arada yaşadığım gêy heyatı idi. Bêynim karışık idi. Sosial şebekelere girir, yêni insanlarla tanış olur ve uyğun birisini ahtarırdım görüşmek üçün. Bunları êtdikce de diger terefden bêynime düzelmeyeceksen dêye nêkativ düşünceler gelir, esas hedefden yayındığımı düşünürdüm. Olsun, bir defeden hêç ne olmaz dêdim ve gêtdim. Suskunluk, narahatlık ve özünü aldatma ve tenhalık.

Dünen 4-cü têrapiya oldu artık. Direnişin bu sefer evvelki têrapiyalara nisbeten bir az azaldığını hiss êtdim ve bu defe daha istekli gêtmişdim. Kapıdan meni Hüsêyin bey karşıladı. İçeride başka bir psiholok da var idi. Sağolsun mene çay getirdi. Harici ölkede oldukda hamını özüme karşı soyuk hiss êdirem, lakin, bu cür insanları gördükde bu düşüncenin bir hissede yanlış olduğunu da anlayıram. Têrapiyaya başladık. Yazı yazmamışdım. Hüsêyin bey têrapiya yazısının faydalarından danışmağa başladı. Mene tenbel olduğumu, insanlarla kaynayıb karışmak istemediyimi ve addım atmadığımı

mülayimcesine başa salırdı. Men ise başa düşmeye çalışırdım. Sonda hekiketen de bu yolda isteksiz ve tenbel olduğumu anladım. Bêle davam êtmeyecekdi. Bir addım atmak lazım idi. Hetta têrapiyanın sonunda bir pasiyêntiyle de görüşdüm. Semimi biri idi. Hüsêyin beyin yanına 3 ildir geldiyini ve bu dövr erzinde daha özgüvenli olduğunu danışırdı. O da yazmağın êffêktiv olduğunu vurğulayırdı. Çıhdıkdan sonra ilk işim İstanbuldakı dostuma yazmak oldu. Sosiallaşmak adına vahtı oldukda görüşek dêdim. Hekiketen bu têrapiyadan çıhdıkda bedenime bir yüngüllük gelmişdi. Hetta çıhdıkdan

sonra atamla têlêfonda danışanda bêle ona bu hakda dêmişdim. Bunun yahşı bir şêy olduğuna inanırdım. Bir de başım bir az otêl ahtarmağa karışmışdı ve bunu Hüsêyim beye dêmişdim. Mene bu hakda çoh düşünmemeyimi, kaldığım yêrden asılı olmayarak têrapiyaya geldiyimi dêmişdi. Eslinde doğru idi. Bu, hekiketen vahtımı alır ve işığa gêden yolda atacağım addımlardan meni yayındırırdı. Kerarlı olub bunu sonlandırmalıydım. Êle de êtdim. Bir de têrapiyanın bir şêyini hiss êtmişdim. Her gêtdikce sanki o gêy heyatının tedricen cazibesi azalırdı.  Bu, dolayı yolla asılılığıma da

müsbet yönden tesir gösterirdi. Hem de yurddan bir uşakla tanış olmuşdum. Darıhanda ona yazırdım çıhak gezek dêye ve bêlece hem altêrnativ tapırdım, hem de sosiallaşırdım. O da mene yurdda kalmağın menim gelecek heyatıma mübet tesiri olduğunu vurğulamışdı. Eslinde belke de yurdda kalmağımın en böyük sebebi êle o oldu.

[psikolog]

Bir Eşcinselin Hayatı Sorgulaması

Üçüncü seans. 10.10.2026 İstanbul. Türkiye.

Niye buraya geldim ki? Gerçekten düzelmek mi istiyorum, yoksa aileme karşı sadece göz boyuyor, kendimi mi kandırıyorum? Kafam bu sorularla ne kadar karışık olsa da terapiye başlamıştım bir kere. Direnç: Karşımdakinin beni anlamayacağı, beni geçiştireceği gibi saçma sapan düşünceler geçiyordu aklımdan. Ama yine de dikkatle dinliyordum. Belki bir yerde hata yapar da seansı bitiririm diye. Halbuki adamın her sözünde ne kadar haklı olduğunu görüyordum. Biri var sadece teoride konuşurlar, biri de var bunları bizzat hayatında uygulamış biri. Bu insan gerçekten de ikinci gruba aitti. Zaten öyle olmasaydı...

O yüzden bu şansı bir fırsata çevirip, ikinci kez Türkiye’ye onun yanına terapiye gelmiştim. Kendimi yalnız, yapayalnız, sanki hiç kimse çektiğim acıyı anlamıyormuş gibi hissediyordum. Sonradan dinlerim diye seansı ses kaydına almıştım. Terapi bitti ve birlikte eve dönmek durumunda kaldık. Yolda bana bazı sorular soruyor, kardeşimin durumuyla ilgili hem bana hem de ona tavsiyeler veriyordu. Ben de kafamla onaylayıp geçiştiriyordum. Ama diğer taraftan, birlikte dönmemizin bir samimiyet göstergesi olduğuna inanıyordum ve sanki bu insan bana çok sıradan, içten biri gibi gelmişti. Neyse, onun hakkında çok uzattım. Biraz da kendimden bahsedeyim.

Ben bu terapiden çok az etkilenmiştim. Sebebi ise uzun süre ara vermiş olmam ve bu arada yaşadığım gey hayatıydı. Kafam çok karışıktı. Sosyal medyaya giriyor, yeni insanlarla tanışıyor ve buluşmak için uygun birini arıyordum. Bunları yaptıkça da bir yandan aklıma "düzelemeyeceksin" diye olumsuz düşünceler geliyor, asıl hedefimden saptığımı düşünüyordum. "Aman olsun, bir kereden bir şey olmaz" dedim ve gittim. Sessizlik, huzursuzluk, kendini kandırma ve yalnızlık...

Dün artık 4. seans oldu. Direncimin bu sefer önceki seanslara kıyasla biraz daha kırıldığını hissettim ve bu defa daha istekli gitmiştim. Kapıda beni Hüseyin Bey karşıladı. İçeride başka bir psikolog daha vardı. Sağ olsun bana çay getirdi. Yabancı bir ülkede olduğumda herkesi kendime karşı soğuk hissediyorum ama bu tarz insanları görünce bu düşüncenin bir bakıma yanlış olduğunu da anlıyorum. Terapiye başladık. Yazı yazmamıştım. Hüseyin Bey terapi yazısı yazmanın faydalarından bahsetmeye başladı. Bana tembel olduğumu, insanlarla kaynaşmak istemediğimi ve adım atmadığımı...

...kırmadan, tatlı dille anlatıyordu. Ben ise anlamaya çalışıyordum. Sonunda gerçekten de bu yolda isteksiz ve tembel olduğumu fark ettim. Böyle devam edemezdi. Bir adım atmak gerekiyordu. Hatta terapinin sonunda onun bir hastasıyla da tanıştım. Samimi biriydi. Hüseyin Bey’in yanına 3 yıldır geldiğini ve bu süreçte özgüveninin ne kadar arttığını anlattı. O da yazmanın çok etkili olduğunu vurguluyordu. Çıktıktan sonra ilk işim İstanbul’daki arkadaşıma yazmak oldu. Sosyalleşmek adına "vaktin olduğunda görüşelim" dedim. Gerçekten bu terapiden çıktığımda üzerime bir hafiflik gelmişti. Hatta çıktıktan...

...sonra babamla telefonda konuşurken bile ona bu durumdan bahsetmiştim. Bunun iyi bir şey olduğuna inanıyordum. Bir de kafam biraz otel aramaya takılmıştı ve bunu Hüseyin Bey’e söylemiştim. Bana bu konuyu çok kafaya takmamamı, kaldığım yerden bağımsız olarak buraya terapi için geldiğimi söyledi. Aslında haklıydı. Bu durum gerçekten vaktimi alıyor ve ışığa giden yolda atacağım adımlardan beni alıkoyuyordu. Kararlı olup bu işi bitirmeliydim. Öyle de yaptım. Bir de terapinin şöyle bir etkisini hissettim: Her gidişimde sanki o gey hayatının cazibesi yavaş yavaş azalıyordu. Bu durum, dolaylı yoldan bağımlılığıma da...

...olumlu yönde etki ediyordu. Hem yurttan bir çocukla tanışmıştım. Sıkıldığımda "çıkıp gezelim" diye ona yazıyordum; böylece hem bir alternatif buluyor hem de sosyalleşiyordum. O da bana yurtta kalmanın gelecekteki hayatıma çok olumlu etkisi olacağını söylemişti. Aslında belki de yurtta kalmamın en büyük sebebi yine o oldu.