KOLLEKTİF BİLİNÇALTI (ATALARIMIZIN) LANETİ OLARAK EŞCİNSELLİKTEN İYİLEŞMEK

[psikolog]

Hocam size bazı olumlu ama garip hissettiren haberlerim var kimliğimi gizleyerek durumda paylaşabilirsiniz bu yazımı veya forumda kimliğimin gizli olması şartıyla sizin için yazıyorum hep yaz diyip diyip duruyosunuz ya önce bi önceki yazımı yapıştırcam sonra devamını yazcam

ATALARIMIZIN LANETİ
EŞCİNSELLİK…
Bu ara içimi dökmek istedim.Bu eşcinsel hisler ne kadar zor be!Aslında neyi farkettim bu ara biliyomusunuz?
Eşcinsellik derin ve dipteki depresyonun,hüzün duygusunun üstünün kaplı olduğu toz tabaka.Ne demek mi istiyorum?Anlatayım;Biliyorsunuz ki eşcinsellik ‘Babamız’dan alamadığımız bir ‘tamamlanılmışlık’ hissini arama yolu,bu yolla diğer erkeklerle erotik yolla bağ kurmak maksadıyla eşcinsel ilişkileri deneyimledik/deneyimliyoruz,aslında arayışımız şu;Bir erkek gelsin ve içimizdeki ezik/eksik/yaralı çocuğu sevgisi ve ilgisi ile tamamlasın istiyoruz ama ne yazık ki çok zor(belki imkansız değildir)çünkü zaten sağlıklı erkekler diğer erkeklere yönelmiyor.
Ben terapi sürecinde ve kendi çabam ile okuyarak/izleyerek/araştırarak belli bir aşamaya geldim kendime güvenim,özgüvenim vs belli bir seviye ye geldi eskiden erkekleri kafamda büyütüyordum/idealleştiriyodum sonra onlarında hiç de buna layık olmadığını anladım hemde hiç!Şimdi erkeklerle ‘erotik’ yolla bağ kurma güdüm eskiye nazaran azalınca kendi kendime şöyle düşündüm ‘neden onlarla bağ kurmak isteyeyim ki?’ Çünkü ben birgün sevmek/sevilmek vs hayaliyle bu bağ kurma hayalini devam ettiriyordum.Yani aslında ilgi/öpmek/sarılmak gibi fiziksel temaslar istiyordum,ama biliyorsunuz hetero erkekler ile böyle şeyler yapamazsınız yada çok yakın baba/abi/amca/dayı/tanıdık gibi kişiler olması gerek ki bunu yapıp tepki almayacağınızın garantisi olsun işte bende bunları yapmayacaksam neden onlarla takılayım ki?Diye düşünüyorum ve depresif hissediyorum sanki onlarla fiziksel yakınlaşmıycaksam iletişime geçmenin de bir önemi yok gibi!Ama önemli nokta şu;Aslında bir erkekle seks yapmak istemiyormuşum ben sadece onla konuşmak,sarılmak istiyormuşum yani küçük bir çocuğun babasıyla yaptığı şeyler,artık eskisi kadar erotik çekim hissetmiyince(sadece çok depresif/yalnız hissettiğimde geliyo bu hisler)durdum ve düşündüm e ben zaten cinsellik yaşamak istemiyorum/istemiyormuşumki!E o zaman ben ne istiyorum?Yakın bağ kurmak!Cevabı buldum ama hetero erkekler le bu biraz zor çünkü onlar eşcinsel değil yani onlar sizinle öyle bağlar kurmak size duygusal yatırım yapmak veya sarılmak istemiyorlar!Hüseyin Hoca bana;aradığın sevgiyi dostlukla,yakınlık ile bazen nadiren tokalaşmak vs ile halledersin demişti ama bu böyle bi şey değilki be hocam!Bizim açlığımız yılların duygusal açlığı bi tokalaşmak ile geçer mi biz fazla yakın fiziksel temaslar istiyoruz!Cidden çok zormuş keşke ergenlik/çocukluk yıllarında gelseydim belli bir yaştan sonra imkansız olmasa bile bence çok aşırı zor bazı şeyler, herkes insan ilişkileri,dostluk bağları,çevre vs çözmüşken siz belli bir yaşta bunları yeni çözmeye çalışıyorsunuz,belkide belli bir aşamadan sonra hiç çözemeyeceksiniz(maddi,sosyal,çevresel,toplumsal etkenlerden dolayı çünkü onlarda aslında bizi fazlasıyla etkiliyor yani ‘dışsal koşullar’)
Demem o ki eskisine göre çok ilerledim bilinç olarak ta zihin olarakta davranış olarak ta ama daha ideal yere çok uzağım çok eksi bi yerden başladım terapiye şimdi eksi yi bırakıp geçtim ama henüz çok aşağıdayım ideal yer ise çok yukarda…

TERAPİDEKİ SÜRECİ (YENİ YAZI)
ANLAM VEREMEDİĞİM İYİLEŞME
Yeni bir yazıdan merhaba,Terapi sürecinden şunu anladım iyileşme çok inişli ve çıkışlı
Git gide iyi hissettiğiniz daha iyiye gittiğiniz bir süreç değil
Eski yazımda erkeklerden duygusal beklenti içine girmek ile alakalı yazmıştım,çünkü erkekleri idealleştiriyordum ve onlar benden üstün ben aşağıyım türü bir çeşit aşağılık kompleksine gidiyordum ve bilinçaltımda kendimi erkeklerle eşitlemek için erotik bağ yolu arıyordum
Bu gerek eşcinsel fantezi gerek gay p*rno izleyerek
İyi haber şu ki benim fena derecede gay p*rno izleme bağımlılığım vardı ve hala aslında var ama eskiden çıplak erkek vücuduna çok yükselirken(hemde öyle böyle değil) şimdi sadece “hoş” geliyor.Eskiden bu içerikleri izlerken çok hoşuma giderdi şimdi aslında eskiye göre bunları izlemenin cazibesini kaybettiğimi anladım hemde çok büyük oranda,eskiden izleme düşüncesi geldiği an büyük bir keyifle izliyordum,dün yine izledim ama beynimden şöyle düşündüm ‘artık o kadar da büyüleyici değil benim için,çok gerekte yok’ ve izlememe rağmen eskiden çok haz verici müthiş derken şimdi şöyle dedim ‘eh işte,yani b*şaldım idare eder işte,o kadar da müthiş değil’ şimdi diyeceksiniz ki bu nasıl oldu çıplak erkek bedenine aşıkken nasıl bu oldu açıkçası çok inişli çıkışlı zamanlar geçirdim p*rno bağımlılığım vardı onu azaltsamda hala bitiremedim sadece süresini çok uzattım ama eskiden kendimi çok zorlarken izlememek için şimdi pek de canım istemiyor bence bunun sebebi sosyalleşme erkeklerin arasına girdim ki bazen onlardan o kadar sıkıldım ki anlatamam işkence gibiydi ama ben kızlarla takılmaktan da hoşlanmıyodum asosyaldim kendimi erkeklerle eşitledim,onların aslında özgüvensiz,korkak,kaygılı
(heterolar) olduğunu görünce eskisi kadar bana cazibeli gelmemeye başladılar o yüzden mesela dün eşcinsel erotizm düşüncesi geldi aklıma ve iğrendim ‘ıyyy bunlarla mı?’ dedim kendi kendime ama bu çok uzun vaktimi aldı yani evden otursaydım asla ilerleyemezdim erkeklerin arasına girmeseydim asla ilerleyemezdim bazen kabus gibiydi,bu ortamlara alışkın olmadığım için yoğun anksiyete,panik atak ve çocukluktan gelen travma olarak yoğun ‘aşağılık hisleri’ hissettim bazen bunu yoğun yaşadım bazen az ama çabaladım,kızlara yönelmek olur mu bilmiyorum ama erkeklerin sönmesi his olarak müthiş bir şey belki ilerde olur bu işin çözümünü yazıyorum
İlk olarak erkek ortamına gireceksin kardeşim yoksa olmaz çok sıkıcı vs gelsede gireceksin(kafanızın uyuştuğu insanları bulun)
Onlarla takıla takıla erkekler ve ben diye kendini aşağılık gördüğün düşüncen değişecek ve onun yerine bende erkeğim,güçlüyüm ‘biz erkekler’ düşüncesi kafanda oluşacak
Korksanda yapman gereken şeyleri yapacaksın ben hala yoğun panik atak anksiyete yaşıyorum ama kalbim ata ata yapmam gereken şeyleri (sosyalleşme,ortama girme) yapıyorum yoksa korkun azken çok oluyo eğer geri adım atarsan o korku büyüyo bu yüzden korkudan kimse ölmez,kalbin ata ata da yapacaksın illa gidip konuşma hiçbirşey yapamıyorsan erkeklerin yanında otur sadece ama zamanla samimi ol emin olun onların çoğu korkak ve çekingen aslında biz hayatın zillesini yemişler olarak çok güçlüyüz çünkü ben kafamda çok büyüttüğüm bazı erkeklerin(hepsi böyle diyip abartmıyım ama)aslında dışardan gözüktüğü kadar da ‘havalı,özgüvenli’ olmadığını erkek ortamına girince anladım
Diğer bir adım ise tabiki herkes siz ilerledikçe kıskançlaşıyor siz başarılı oldukça dalgaya almaya çalışıyor maalesef insan doğası böyle onlara karşı da dik duracaksın korksanda mesela sert tavırlı duracaksan ben korka korka öyle bir sert tavır gösterdim ki cidden diğer insanlar aslında benden çekinir oldu unutmayın siz insanlara zayıf tarafınızı gösterirseniz insanlar orayı kaşıyo tabiki mükemmel gözükmeyin arkadaş ortamında dalga geçme vs çok olur onlar sorun değil ama sizin özel şeylerinizi asla kimse bilmesin
Ve hobi edinin erkekçe hobiler yani cinsiyetinizi sağlamlaştıracak hobiler uğraşlar ama unutmayın erkek ortamına girip kendinizi erkeklerle eşitleyip aşağılık kompleksinden çıkmadıkça dünyanın en sert güçlü insanı gibi de dursan dışardan hiçbir işe yaramaz!
Öfke kötü birşey değil bu süreçte bol bol hissedeceksiniz bu çok normal bunu doğru yere yönlendirin bağımlılıklara ve asosyalliğe,kendini eve kapatmaya yönlendirmeyin sosyal hayatın içinde öfke hissedin evde değil!

[psikolog]

Hocam yeni yazımı paylaşıyorum.
Yine Kimliğim gizli kalarak forumda paylaşın!


İÇİMDEKİ FIRTINA…
Geçen yazımda ‘terapi çok inişli çıkışlı’ diye yazmıştım.Harbiden de öyle Haftasonu erkek arkadaşlarımla çok güzel vakit geçirdim,çok eğlenceliydi.Erkek ortamında erkeklerle idim.Ama bugün sabah canım deli gibi bir erkekle ‘sevişmek’ istiyor.Bu neden oluyor?Yakın erkek arkadaşımla baya güzel vakit geçirdim,güldüm ve eğlendim hatta fiziksel temasa da girdik(klasik erkeklerin birbirinin üstünde yaptığı fiziksel şaka yollu kavga gibi) evet çok güzel geçti ama bugün neden bunu yaşıyorum?Bir erkeği öpmek istiyorum,sarılmak istiyorum deli gibi…
Bizim gibiler ne yapacak?Hetero desen değiliz,Aktif yaşadığımız bir eşcinsel hayatımızda yok çok ‘gri’ alandayız…
Hüseyin Hocam’a kalpten inanıyorum ve onu çok seviyorum ve kurtulunabilindiğine de inanıyorum eşcinsellikten ama her moralimiz bozulduğunda bu hisler tekrar yüzeye çıkacak mı?Çünkü Joseph N kitaplarında terapi ile çok yol katetmiş ve hetero olmuş insanların bile ‘depresif’ dönemlerde(herhangi bir yaşam da karşılaştığı sıkıntı,illa eşcinsellikle alakalı değil)tekrar bu hislere kaçınılmaz olarak yöneleceğini ve hiçbir zaman tamamen ‘hetero’ olamayacağını söylüyordu.Hatta Bu konuları yine çok iyi bilen konferans vs veren Dr.Z.B Hoca’nın Youtube’deki videolarını izledim bir saatlik,bir buçuk saatlik tüm konferans videolarını izledim eşcinsellik ve aile vs anlattığı o da ‘belli bir yaştan sonra çok zor,imkansız değil ama imkansıza yakın gibi’ bir cümle kullanıyordu.Biz hep böyle bir adım ileri iki adım geri mi gideceğiz hep böyle fırtınalar mı kopacak içimizde?Bu ruh halinde kendimi okula ve sorumluluklarıma da veremiyorum.Hani Hüseyin Hoca diyor ya;Bu sorunu çözmeden diğer alanlarda hayatta başarılı olamazsınız diye,evet bu çok doğru.
Ama ben zaten çok çabalıyorum hiç içimden gelmeyen şeyleri bile hoca dedi diye yapıyorum hiç erkeklerle etkileşime girmediğim kadar giriyorum hatta bazen çok ‘hetero’ hissediyorum ama eve gidince bir erkekle öpüşmek istiyorum ve ‘N’oluyo Lan?Bu ne şimdi?’ Oluyorum.Bir yandan hayat mücadelesi ve sorumluluklar,bir yandan bu sorun,depresif oluyorum bazen…
Ailemiz bizi nasıl bir ateşin içine attı?Bu kör kuyudan nasıl çıkacağız?Çıkmaya çalışırken hep düşecek miyiz?Tamam onlar suçlu biliyorum ama sonuçta olan oldu ve biz uğraşıyoruz…Bazen özgüvensizlikten bazen çok özgüvenli hissettiğim de de eşcinsel hislerim çoşuyo.Keşke diyorum şu yurtdışına gidip rahatça medeni toplumlarda beni sevecek bir erkek bulsam bazen de diyorum keşke bi babam olsa ve gelip sarılsa bana…Artık dramatik olmaktan da bıktım bu şeyden kurtulmak istiyorum artık…Bence çevresel koşullar da bu durumu çok etkiliyor çünkü yakın erkek bağları kurmamız gerekiyor ve sıkça sosyalleşmek hemcinslerle,ama nerde yapca bunları?nerden bulcaz?Biliyorsunuz ki bir şeyin faydalı olması için o şeyi hergün belli bir düzeyde yapmanız gerek,mesela ilaç içmek gibi hergün bir tane gibi
Ama bu bağları kuracak sosyal çevreniz yoksa bazen çok iyi bazen kötü oluyo terapi süreci keşke onüç-onaltı yaşlarında olsaydım en azından daha rahat olurdu,belki bana abilik yapacak biri olurdu çünkü çocukken bunlar daha kolay ama belli bir yaştan sonra artık bu yakın bağlar beklerseniz insanlar şaşırır çünkü artık yetişkinsin der
Belki biri gelip bana abilik,babalık yapsa çok iyi iki,üç yıla çok iyi olurum ve tamamen iyileşirim,şimdi de çabalıyorum ama çok gel git li oluyo bu yüzden geçen yazımda herşey sizin çabanız değil bazı şeyler çevresel-ülkesel koşullar vs demiştim.Çünkü gerçek Hetero olmak istiyorum yüzde yetmiş yüzde atmış değil veya kendimi heteroluğa zorlamak istemiyorum zaten gerçekten Hetero gibi cinsellik hissetmek istiyorum sadece çevresel vs koşullardan dolayı ‘eşcinsellik yaşamıyayım’ demek istemiyorum.
E artık belli bir yaşa geldim çok büyük olmasam da,herkes sevgili yapıyo,birileriyle takılıyor artık bende yetişkinliğe girdim bende bişeyler yaşamak istiyorum her doğal akışın içinde yaşayanlar gibi ama kendimi tutuyorum eşcinsel ilişki yasak diye terapide ama kızlarla yaşamak istemiyorum böyle olunca ben stres oluyorum ve hiçbişeye aklımı veremiyorum belki yaşasam stresimi atmış olur muyum?bilmiyorum!
Diğer erkeklere karşı da öfke hissediyorum kendimi geri kalmış gibi hissediyorum ve içinden çıkılmaz bir döngü keşke düzgün bir ülkede doğsaydım bura ne şartlar olarak ne toplum olarak hiç olması gerektiği gibi değil.Belki daha kolay yapabilirdim bazı şeyleri iyileşme konusunda çünkü yurtdışın da siz eşcinselim veya terapiye gidiyorum deseniz insanlar fazla reaksiyon vermez oralar daha bireysel ve herkes kendi hayatını yaşar kafasında herşey daha normalleştirilmiş iyi bir şey de de kötü bi şey de de insanlar diğerlerini çok umursamıyor bu toplumda ise herkes her konuda iyi veya kötü herşeye hayatın sonu gibi reaksiyon veriyor ve çok saygısız bir toplum insan hayatına karşı yurtdışında herkes daha olduğu gibi burda bi de insan terapiye gittiğinin vs stresine giriyor ayrıca daha rahat koşullar da da yaşamıyoruz maalesef her yönden
Tabiki dünyanın neresinde olursanız  olun kendiniz  için çabalamazsanız hep depresif olursunuz ama bazı yerlerde toplumsal koşullar daha destekleyici veya sürekli korkup çekinmediğiniz daha relax toplumsal yapı vardır bizim gibi Ortadoğu toplumlarıysa tam tersi herkes meraklı,saygısız vs vs 
Bu yüzden sırf giyimle veya diğer ülkelere benzemekle medeni olunmuyor demek ki bu çoğrafya meselesi demek ki olmayınca olmuyor!!!!
Umarım eşcinselliği yeneriz eğer yenemezsek te nasıl milyonlarca insan yaşıyorsa öyle veya böyle yaşıcaz artık!