Bu sürece pasif eşcinsel olarak başlamış olan arkadaşlarım için farkettiğim eşcinsellikten daha çabuk vazgeçmemi sağlayan (en azından mantıki olarak) ve kendime odaklanmam için güç kaynağı olan bir şeyi yazmak istiyorum. Öncelikle şunu söyliyim her ne kadar terapilere bir arzuyla gelsek dahi eski hayatımızdan vazgeçmek bu kadar kolay olmuyor o yüzden bunu neden yaptığımızı tam manasıyla içselleştirmemiz gerektiğine inanıyorum yoksa bir süre sonra terapilere devam etsekte gelmek için geliyoruz ben ilk başta iyileşmeliyim diye geliyordum ama neden bunu yaptığımı idrak etmemiştim olmalı ve böyle gerekiyor diye yapıyordum o yüzden bir süre sonra hayal kırıklığı yaşayabiliyorsunuz sürece öyle başlamak kötü bir şey değil ama sonrasında niye onu yaptığınızı içselleştirmenin önemli olduğunu düşünüyorum.
Herkeste böylemi bilmiyorum ama belki sizde böyledir diye yazıcam.
Öncelikle şunu söyliyim ki ben terapilere başlamadan öncesindede sonrasında sürekli sevgili yapmaya düşkündüm . Tabiki karşımdaki kişinin bundan haberi yok çünkü eşcinsel olduğumu bilse benimle bağları koparacağını biliyorum ilk baş buna dost diyordum ama sonrasında sevgili aradığımı farkettim kendime. Sürekli beni korusun hep yanımda olsun bla bla böyle bir ilişki ancak sevgililikte mümkün dost diye kendini kandırıyor kişi dost dediğin kişinin senden ayrı bir hayatı var sonuçta .
Neyse asıl konuya gelelim zaman içinde ilişkilerde aldığım konuma bakarak bunu söylüyorum tam bir anneye dönüşüyordum . O hep iyi olsun her şeyimi onun için feda edebilirdim . Tıpkı annem gibi . Ama normal hayatta bu böyle değil onu idrak ettim kızlar erkeklere karşı böyle değil kızlar bir erkeği peşinden koşturuyor erkeğin peşinde koşmuyolar ve bir gün geldiğinde ne kadar severse sevsin vazgeçebilecek güce sahip olabiliyolar bitti deyip geri çekilebiliyolar çünkü kız olmak onların yapısı genetiği ve o karaktere uygun yaşıyolar ama bizdeki ise öğrenilmiş bir kızlık hatta annelik olduğundan genlerimizde bu olmadığından nerede duracağımızı sınırı nerede çekeceğimizi bilemiyoruz vazgeçmekte zorlanıyoruz en son kendimizi tüketip kendimize yabancılaştıktan sonra daha verecek bir şey kalmayınca kopuyoruz. Bir kız ise bunu yapmıyor . Tüketiyorsa o ilişki onu ne kadar yakışıklı olursa olsun veya başka bir şey onu bırakabiliyor . Tabiki aşağılık kompleksi olan kızlardan bahsetmiyorum . Kendinin farkında olanlardan bahsediyorum.
Bugün geldiğim noktada bir çok erkeğe annelik yaptım ve artık hiç bir zaman onların bir kıza davrandığı ilgiyi bana vermeyeceklerini idrak ettiğim gibi ilk kız bulduklarında pabucumun dama atılacağını da biliyorum . O sebeple artık insanlara anaç bir tavırla yardım etmekten vazgeçtim daha önce yapmam gerektiği için çabalıyordum anaç davranmamak için ama bugün sonucunu gördüğüm için kendi arzumla vazgeçiyorum daha fazla yıkım almamak için ve daha fazla benim hayatıma tecavüz etmelerini istemiyorum. Psikoloğun neden iyileşene kadar iyilik yapma dediğini daha iyi anladım çünkü bu iyilik değil duygusal fahişelik . Henüz sınır çizmeyi öğrenemediğimizden kendimiz için değilde başkaları için yaşamaya alışık olduğumuzdan (anaç tavırla) yapılan her iyilik sürece zarar veriyor .
Hasılı kelam söylemek istediğim ben kız olmaktan değil anne olmaktan soğudum ve vazgeçtim hiç bir zaman ister pasif ol istersen git cinsiyet değiştir trans bir birey ol hiç bir zaman özgür bir kız olamayacaksın sadece anne olacaksın ve hiç bir zaman özümüzdeki kişi değil annemizden öğrendiğimiz kadar sahte bir anne olacaksın . Bu süreci yaşayanlar olarak aslında annemizi içimizde yaşatmaya o kadar alışmışız ki artık sanki o olmuşuz ve o yüzden onun kaderi olan babamız gibi erkeklere çekiliyoruz. Artık kendi genetiğimizde olan erkek karakterini canlandırıp anne olmaktan vazgeçmeliyiz ve bunu yaparken diğer erkeklerle kendimizi kıyaslamadan yapmalıyız çünkü belki içinde bir sanatçı yatıyordur o zaman iyileştiğinde dahi diğer erkeklere benzemessin bu bir keşif süreci kendimizi ve dünyamızı kimseyle kıyaslamadan öğrenip keşfetmeliyiz.
Bu yazıyı yazmamın sebebi sadece birilerine anne olmaktan soğumanın ve artık bu karakterde yaşamak istemiyorum demenin nasıl bir motivasyon verdiğini size söylemek istememdi . Kişi bundan artık vazgeçmek istediğinde daha çok kendisi için çalışıyor kimseyi umursamadan . Şunuda biliyorum ki eğer ki bu anaç tavırdan kurtulamassak hiç bir zaman özgürlüğümüze kavuşamayacağız ve özgür ve bağımsız bir hayat nasıl yaşanır onu hiç bir zaman öğrenemeyeceğiz . Psikolog bana demiştiki böyle devam edersen hep birilerini adam edersin ama sen adam olamassın . Adeta bir mum gibi ışık vermek için kendimizi tüketiyoruz ama dibimize ışık veremiyoruz .
Son söz olarak şunu söylemeliyim ki kız olmak gerçekten çok güzel bir şey ama hayatında seni gerçekten seven ve değer veren bir baba ve sonrasında bir sevgili varsa . Yaşadığımız toplumda bunu bulmakta çok zor olduğundan erkek olarak dünyaya geldiğim için mutluyum . Bu vesileyle kızına değer ve sevgi veren bir baba eşine değer ve sevgi veren bir erkek olabileceğim biznillah ki bence bu kız olmaktan daha güzel bir şey .
