Kaçıncı terapi bilmiyorum düzenli terapi yazısı yazan biri değilim ama 30 u geçti galiba . Nerden alacağımı bilmiyorum ama yazmak için yazıyorum . En son terapide sorunun babamda değil annemde olduğunu farkettim zaten her babasıyla arası iyi olmayan çocuk eşcinsel olsaydı türkiyenin yarısından fazlası eşcinseldi .
Sorunum annemde çünkü küçüklükten beri babamı bir düşmanmış gibi benim zihnime kodlayan o her ağladığında yanına gittiğimde büyüde beni kurtar diye bana telkin veren annemdi sonuçta oysa o kişi benim mücadele etmem gereken değil yararlanmam gereken kişiydi tabiki annemi çok seviyorum ona düşman değilim o durumda doğruyu bilmediğini biliyorum ama bugün baktığımızda küçüklükten beri kurtarıcı kurban rolü üstüme yapışmıştı bi kere ve malesefki büyüyene kadar zihnim hep acısı olan kadınlara çekildiği gibi sanki anneme şefkat gösteriyormuşum gibi birde güvende hissetmediğim için aşırı bir savunma mekanizması geliştirmiş hiç bir şeye tam güvenip teslim olamıyorum okuldaki müfredata ya da hocaya bile her şeyi kendim yönetmeliyim .Boğuluyor gibi hissediyorum bir şey engel oluyor .Sağlıklı teslimiyeti bilmiyorum çünkü . Her neyse bunun anneme sınır çekemediğimden yada şöyle diyelim -o yaşta ne yapabilirdimki- annemin sınırlarımı fazla aşıp bana saygı duymamasından kaynaklandığını anladık peki şimdi ne yapacağım küçüklükten beri güvenli huzurlu bir aile ortamı arayan ben aslında çevremde kimsenin beni ailesi gibi görmediğini farkettim bi anda uyandım yani ben kendi hayal dünyamda eksikliğimi doldurmak için küçük bir çocuk gibi yaşıyorumuşum kimse benim ailem değil . Aslında yalnızım . Beynim bunu daha yeni farkediyor o yüzden çevremdekilere karşı aşırı anaç bir tavır geliştiriyormuşum çünkü sanki aileyiz ve o ailenin annesi benim herkesin sorununa koşmam lazım güya bir de bunu Allah için diye süsleyip kendimizi kandırmıyomuyuz en kötüsüde o . Tabi nefsani bir beklenti olmaksızın böyle yapıyorsa bu halini kullanarak o başka da genelde biz de öyle olmaz evliya değiliz yani . Sanki Allah bana mı muhtaç insanları kurtarmak için o kadar merhametli olduğu halde o bırakıyor da ben niye bu kadar üstüne düşüyorum insanların demekki kendimi kandırıyorum . Ama şu süreci yaşadığımda iyi oldu Allahı doğru tanımama sebep oldu . Kendim kurtarıcı kurban rolünde yaşadığım için çevremdekilerin derdine koşan bir kutarıcıyım ama bende Allahı kurtarıcı ve sanki bende onun kurbanıyım diye görüyordum. (tabi bunları şimdi anlamlandırabiliyorum ve ismini koyabiliyorum o zamanlar doğru olanın bu olduğumu zannediyordum) . Oysa Allah sen bir şey değiştirmessen oda değiştirmiyor önce sen değişeceksin gökten bir şey bi anda gelip seni değiştirmiyor . Yani aslında önce bizim irademizi istiyor Allah . O yüzden bazen düşünüyordum Allahım niye yardım etmiyosun niye bu halde beni bırakıyosun niye bunları yaşatıyosum diye bu konuda yalnız olduğumu düşünmüyorum bir kaç terapi yazısı okudum forumda Allah a isyan edenleri gördüm . Bu sürecin sonu o oluyor kendini o kadar veriyosun ki verecek bir şey kalmayınca isyan ediyorsun . Niye olmadı diye . Neyse sonra anladımki zihnimdeki tanrı tasavvuru yanlış . O yüzden zihnimde oluşturduğum değil gerçekteki islamdaki Allah inancına baktım sonra farkettimki benimkisi hristiyanlığa benziyor ben kendimi vericem birileri için feda edicem yok olucam ve bunu güya Allah için yapacağım buna karşılık bir şey elde edicem saçmalık islamda ise böyle bir şey yok. İslam önce sen adım at diyor . Niyet et başla diyor.
"Bir toplum kendisindekini değiştirmedikçe Allah onlarda bulunanı değiştirmez" (Rad 11)
"İnsan için ancak çalıştığının karşılığı vardır" (necm 39)
Bir ayet var yarısını okumuş ve etkilenmiştim çok.
İşte biz müminleri böyle kurtarırız."(Enbiya 88)
Kurtarırız demesi etkiliyordu ve ben bunu Allah bi anda beni çeker kurtarır diye düşünüyordum oysa Allah peygamber kıssalarında kurtardığı peygamberleri anlatırken öncesinde hep bir mücadele var nuh as da kurtardı ama önce gemi yap dedi sonra o gemiyi yapmaya başladı o başladığı için melekleri ona yardıma gönderdi ve sonra onu kurtardı yani aslında kurtardı kelimesi bana artık pek güzel şeyler çağrıştırmadığı için muvaffak etti demek istiyorum. Nitekim diğer peygamberlerdede öyle önce bir çaba var mücadele var sonra içinde bulunduğun durumdan çıkış var. Demekki çamurun içinde temizlenmek için gökten yağmur yağmasını bekleyeceğime ayağa kalkıp kendim su bulmalıyım yoksa o suyun gelmesi bir ömür bile sürebilir belkide hiç gelmez. Hatta şunyda ekliyim birilerinin suyuna da talip olmamalıyım yani bu süreçte tamamen iyileşene kadar ne birileri için kendimi feda etmeliyim ne de birilerinden bir şey beklemeliyim her şeyi kendim inşa etmeliyim ve kendime kendimi ispat etmeliyim . İşte o zaman Allah benim önümü açacak çünkü bana verdiği potansiyeli sağlıklı bir kul olmak için kullanıyorum . Yani kendim için . Uçakta bile önce kendine maskeyi tak diyolar .
Yani Aslında Allah bana odaklanıyor ben önce gelişicem yükselicem öğrenicem aktif bir hayat yaşayacağım duyguların içinde boğulduğum değil sonra izin verirse Allah birileriyle ilgileneceğim psikolog kendi yaşın bölü 2 yap o civardakilerle ilgilenirsin dedi evcilik oynamaya gerek yok yani . Neyse isyana gerek yok demekki sorun benim iradesizliğimdeymiş . Ama kendime kızmadım çünkü ne yapabilirim ki bu yaşıma kadar bu empoze edilmiş . Bir nevi duygusal fahişelik . O yüzden herkes beni çok sever . Muhafızları olmayan bir saray düşünün içine herkesin rahatlıkla girip çıkıp yararlandığı bu kimin hoşuna gitmez ki zaten. Hayatta herkesin beni sevmesi değerli bulması değil insanlara sınır koyduktan sonra benimle kalan kişilerin sevgisi ilgisi önemli çünkü bir tek onlar beni ben olduğum için sevip değer gösterirler . Yanı kısacası kaç zamandır babamda sorun aramıştım elbette var ama annemi atlamışım bunu farkettim ve bunun hem Allah tasavvuruma hem hayatıma hem ilişkilerime ne kadar kötü yansıdığını farkettim . Şimdi şöyle düşünüyorum bundan sonra annem ile sağlıklı bir ilişki kuracağım ama hayat amacımı onu kurtarmak yapmayacağım ona yaslanmayacağım ve onun ilgisini ve sevgisinin onu kurtarmama bağlı olmadığını bileceğim . En önemliside hayatta beni pasivize eden ilişkilerden uzak duracağım . Psikolog biz bir aileyiz diye hissetiren ilişkilerden uzak dur dedi öyle bir şey yok dedi . Evet bir boşluk var ancak bu düzeliyorsa şuanki ailemle ilişkilerimi sağlıklı bir düzeye taşımakla kapanır düzelmiyorsada kendi hobilerimle okuduğum kitaplarla yaptığım ürettiğim şeylerle kapanır. Dıştaki ilişkilerle değil. En basidinden bu terapi yazısı bile bana bir şey ürettiğimi hissetiriyor o yüzden yazdım neredeyse hiç yazmıyordum . Biraz karmaşık gelmiş olabilir çok mükemmelliyetçiliğe oynamayayım sonra hiç yazamıyorum bu yazıda sadece bu konudan bahsetmek istedim 30 terapi oldu tabiki gelişme çok fazla var cinsel konularda onu başka bir yazıya bırakayım.
