Erich Fromm’un Sevme Sanatı kitabını okurken kendi hayatımla ilgili hatalı olduğum bir şeyi hatırladım ve bunu sizinle de paylaşmak istiyorum..
Farz edelim ki bir çocuğa oyuncak bir araba aldınız. Çocuk onu çok seviyor, sonra aklına bir soru geliyor “Bunun içinde ne var?” Merakına yeniliyor ve oyuncağı parçalıyor. Belki içini görüyor ama artık oynayabileceği bir arabası kalmıyor...
Ya da bir muhabbet kuşuna hayran olan birini düşünün. Onun nasıl uçtuğunu, kanatlarının sırrını vs öğrenmek istiyor. Eğer bu merak uğruna kuşun kanatlarını koparırsa, geriye ne kalır? Artık ne kuş eskisi gibidir ne de merakı tatmin olmuştur.
Ben de buna benzer bir hata yaptım...
Sevdiğim insanın sosyal medya hesaplarına erişme fırsatım oldu. Başlangıçta bunun haklı bir nedeni vardı fakat zamanla bu durum, sevdiğim insanın “özünü keşfetme'' merakına dönüştü. Başkalarıyla yaptığı konuşmaları okumaya başladım (kusuruma bakmasın) O an fark etmedim ama bugün geriye dönüp baktığımda bunun sevgiyle yakından uzaktan bir alakası olmadığını görüyorum.
Çünkü sevgi, bir insanın bütün kapılarını açma hakkı değildir.
Biz bazen sevdiğimiz insanı tamamen tanımak istiyoruz. Hiçbir sırrı kalmasın, hiçbir düşüncesi bizden gizli olmasın istiyoruz. Oysa bu istek, çoğu zaman sevgiden değil; kontrol etme ve belirsizliği ortadan kaldırmaktan kaynaklanıyor.
Gerçek sevgi, sevdiğimiz insanın her yönünü bilmek zorunda olmak değil; bilmediğimiz alanlara da güven ve saygıyla yaklaşabilmektir..
