Eşcinsellik hastalık değilse bu travmalar ve yalnızlıklar ne?

[Mehmet_yilmaz]

Merhaba benim adım m.y 22 yaşındayım ve pasif ağırlıklı ap'yim.Benim hikayem şöyle başlıyor ben daha doğmadan öncesinden beri annemin ağır düzeyde bipolar bozukluğu varmış ve biz de bunun mağduru olarak büyüdük diyebiliriz ablamla birlikte.Bununla birlikte 6 7 yaşlarıma kadar babam eve hiç uğramazdı çünkü pazar günü bile bazen işte olurmuş.anne psikolojik sorunlu baba evde değil bize kim bakıyordu derseniz anneannem bakıyordu o zamanlar ve orda oldupum zamanlar bir baba figürü hayatımda yoktu ve evde durup temizlik bulaşık falan yapardık diyebilirim.Sonranda anaokuluna başlayınca ise sınıfta bir köşede ezik bir şekilde hiçbirşey yapmadan ve kimseyle konuşmadan otururdum ilkokul yıllarımda ise sadece kızlarla falan oynardım erkeklerle oynamazdım ve erkekler bana hep zorbalık yapardı tükürürdü adımı çıkarırdı sınıfta mahalleden ise arkadaşlarım vardı erkek ama onlar arasında da en ezik bendim.Genel olarak hayatımda en ezik bendim kime bakarsam bakıyım.Ortaokulda ise 1 2 arkadaşım olmuştu erkeklerden ama beni yine de sınıfın geri kalanı yalnız sessiz ezik olarak tanımlardı ve değişik falan diye dalga geçerdi.Liseye geçtiğim zaman ise 9. sınıfta özellikle bütün gün otururdum yerimde ve  çok sessiz falan derdi herkes hocalar bile. 11. sınıfta başka okula gitmiştim ve orası daha da ölüm gibiydi hayatımda en çok zorbalığı orada yaşamıştım sonra okulumu değiştim.Birilerinden hoşlanmaya ve sevgili isteklerine ise 11. sınıf gibi başlamıştım ama birşey yaşamadım genel olarak .12. sınıf diğer zamanlara göre daha iyiydi orda 3 4 kişil arkadaş grubum vardı.Ama lise 12 bittiği zaman hayatımda girdiğim en büyük boşluklara girdim resmen.Mezuna kalmıştım ve mezun yılım da üni 1 de dahil olmak üzere hep yapayalnız 1 2 kişiyle arada konuşarak geçirdim.Annem ise  14 15 yaşlarımdan beri eskisi kadar kötü değil hatırlıyorum da istanbul a izmir e giderdik mesela sonra annem yüzünden geri dönmek zorunda kalırdık çünk ü çok fazla sinir krizi geçirir ve duramazdık.Benim ailem ise genel olarak çok sosyal ilişkide bulunmuyorlar bir aile dostu akraba ya da bir arkadaş buluşmalarına gitmiyorlar genelde.Annemin de bunda payı var çünkü insanlarlayken sorun çıkartıyor alınganlık yapıyor genel olarak. Annem biz küçükken hiç bizimle ilgilenmemişti.yemek bile yapmıyordu bize bir zamanlar oysaki haftada 5 gün çalışıyordu 5 e kadar.Yapabilecek vakti de vardı.şu anda üni deyim ve artık yalnızlık ya da çok travma yaşamadım genel olarak hayatımın en iyi dönemleri bence arkadaş grubumu seviyorum ve mutluyum.Bu zamana kadar 2 eşcinsel ilişki yaşadım birisi birbirimize oraldi birisine pasif oldum ama çok korktum ve stres oldum bunlardan ve artık yapmıyorum.Genel olarak zaten içki sigara evlilik dışı ilişkiler falan da bana göre değil ama eşcinsel bir hayat bunu bana mecbur bırakıyor.En çok beni yoran şeylerden biri ise bir bir sürü kişiyle platonik aşklarımın olması ama çoğu hetero olduğu için onlarla sevgili bile olamamam ve  hala daha bana sessiz ya da enerjisiz tarzı şeyler söyleniyor. Bardağı taşıran son nokta ise çalıştığım yerdeki patronun bana çok enerjisiz durgunsun sessizsin hiçbi işe  bize yaramazsın deyip falan beni kovması oldu. Sonrasında H.K dan randevu aldım ilk seansıma gittim.



https://www.youtube.com/watch?v=7sujGiRSpDM&t=1833s

[Mehmet_yilmaz]

Sadece ölmek istiyom ama ölmek de gızel değil hayattan nefret ediyom. Yanimda ne kadat kisi olursa olsun her zaman bi eksiklik hissesiyorum ve hic gecmiyor sanki birisinin eksikliği gibi bilmiyom tam. Beyaz atlı prens arıyorum ama asla gelmicek heralde. Her gay beyaz atlı prensini arıyor mu bilmiyorum ama.yine de tek bildigim şey o asla gelmicek heralde. Eskiden yapayalnizfim simdi oyle segilim evet ama mutlu da degilim. Hala mutsuzlik ve depresyon yasiyorum ve insanlar da bana laf ediyoe bazen daha cok moraliki bozuyorlar. Kimseyi görmek istemiyorum bu yuzden de tek sorun ben miyim dünyada. Keske hic varolmasaydik. Dunyada en kotu sey caresislik bence. Iyileşememek ne olursa olaun o boşluk hissini hiasetmek.dışarı cıkıp da yolda yururken sevgili sarisin beyaz atli prensinin gelecegini hayal etmek hic guzel olmuyor. Hem iletisim becerisi 0 olan hem de gay birisi olunca diger seyler guzel de  olsa hicbikeyif almiyom hayattan

[Mehmet_yilmaz]

Eğer bunun tedavisi varsa ve depresyon asosyal olmak ve eşcinsellik dongusuyse bu bile ben nasil 1 yil. 2 yil terapiyle ugrasacagim bunu. Da dusunursek. Şuan zaten ne oyle bi param var ne de imkanim.Bazı şeyler kaderdir derler ya. Bazi seylerin mücadelesi boşa kürek cekmek gibidir. Mesela seker hastalari ilaclarla sadece kontrol edebilirler o hastaligi tamamen iyileşemezler gibi düşünüyoeum ben de bunu insanların yorumları da o yönde sanki.Ben şuanda üniversite okuyorum evet ama işe girdiğim zaman ne olacak hala bilmiyorum.ınsanlar benim ne kadar pasif kaldigimi goruyor genelde ve hic de begenmiyorlar. Ama elimde değil ki ben dogdugumdan beri boyleyim yakında antidepresana başlicam ama ne etkisi olur bilmiyorum online terapi almayi denedim ama hem ben konusamadim hem de bi işe yaramadı.Hem bu terapiyi alan insanlar da pek olumlu bişeyden bahsetmiyolar benim anlamadiğim beni aseksüel yaptı diyen bile var ve ben de bunu istemiyorum o yüzden korkuyorum da bu terapiden.Ama çözüm ne sorun orda. Keşke tipim daha iyi olsaydı diyorum bazen daha yakisikli birini bulma ihtimalim olurdu.Ben de çok tembellik yaratıyor bu depresyon her zaman ve hiç geçmiyor.

[psikolog]

Eşcinsellik özgür bir tercihin değil, genellikle çocuklukta yaşanan travmaların ve ebeveyn ihmallerinin sonucu olarak gelişen bir durumdur. Eşcinsellikten kurtulmak isteyenlere terapi imkanı sağlamamak, gerçekte eşcinselleri küçük düşüren bir tutumdur.


https://www.instagram.com/p/DYMK5xusvrv/



https://www.youtube.com/@H%C3%BCseyinKA%C3%87IN22


Velev ki Eşcinseliz: Furkan

https://www.youtube.com/watch?v=eN7PhGU9X2M

Velev ki Eşcinseliz: Mert


Velev ki Eşcinseliz: Efe


https://www.youtube.com/watch?v=567gw1I50Jg