"SANA RUHTAN SORUYORLAR..."
İnsan çocukluk ve gençlik çağlarında yalnızlıktan muzdarip oldukça sarılabileceği ve de sığınabileceği bir ilişki peşinde koşmaya mahkumdur. Çünkü bu çağlarda yalnızlık insan ruhunu kederler içinde amansız bir şekilde bırakarak zehirler. Ruhumuzun kör kuyularından kurtulamanın yegane çaresi başka bir insanı kendimizden daha çokça sevmektir.
Sevmek demek bir başkasının sırlarla örülmüş iç dünyasını yani ruhsal yükünü bile isteye yüklenmek demektir. Sevdiklerimizin zaaflarına ızdıraplarına yani sırlarına şahit oldukça ruhsal olarak karşımızda çırılçıplak soyunmuş olurlar. Bu utanç zamanla bir tehdit algısına dönüştükçe sevdiklerimizin nefretine muhatap oluruz. Ayrılık sancılarını aşabilen ilişkiler ruhumuzda mayalandıkça hakiki sevgi mertebesine erişmiş oluruz. Bu anlamda nefret ve suç tuzaklarını aşabilen sevgi insan ruhunu kutsallaştıran bir iksirdir.
Psikolog Hüseyin KAÇIN
https://www.instagram.com/reel/DTGWO8gisNC/?igsh=aDVrcXlnOG43bnRu
