Bende aynı böyle hissediyorum ama gerçekler canımı çok acıtıyor kendimi çok ezik gibi hissediyorum ama sonra diyorum ki bu hissi yaşamasaydım yine aynı hataları yapacaktım.
Ama diğer yandan da keşke hiç yaşanmasaydı diyorum çünkü yasanıp yaşanmaması benim elimdeydi kendi kendini kötu duruma sokmak kadar ağır gelen bir şey yok gururun incinmesi kadar canını yakan keşke dedirten başka bir şey yok.
Bu hissi yaşatanlar aynısı yasayacak mi diye çok düşünüyorum veya diyorum ki kendi kendimi kötü duruma soktuğum için belki sadece ben hatalıyımdır ve dolayısıyla bu his sadece benim cezamdır onlar her şekilde mutlu şekilde hayata devam edecek gibi düşünüyorum böyle gidip geliyorum düşünceler içinde sonra size bir ara dediğim şey geliyor aklıma
“Terapiden ne zaman çıksam kendimi suçluyorum ve kötü hissediyorum tam aksi olması gerekmez mi, o kadar terapiye geliyorum mutlu ayrılmam gerekmez mi” demiştim ve bana demiştiniz ki
“Mutlu olarak ayrılırsan yaptığın hataları nasıl anlayacaksın bırak bazende hatalarını sorgula ki farkına varasın biraz da kötü hissedesin ki iyileşebilesin” demiştiniz (tam olarak böyle olmasa da bunu demek istemiştiniz) 🙏🏻
