Eşcinsel Terapi Forum - Psikolog www.huseyinkacin.com

Cümleten merhaba tekrar .Hüseyin hoca ile görüşmemizin üzerinden 6 ay geçti.Kısaca neler olup bittiğini hakkında bir yazı yazacağım.Hüseyin hocam ile enine boyuna konuştuk buralara çok girmeyeceğim,çünkü detaylı yazacak bişey yok.Hepimizde olan sorunları masaya yatırdık.Hüseyin hocam bende kaynımın çok fazla oldugunu söyledi.O an anlamadım ama sonradan düşündüm evet sorunlarımı çözecek kilit cümle buydu;kaygı.Ben baba tarafından hepinizin yaşadığı şeyleri yaşadım.Sorumsuz,narsist sevgi göstermeyen baba dolayısıyla bana anne kaldı.Peki anne nasıldı;kaygılıydı.Benim annem aşırı kaygılı bir insan.Mesala ampulu değiştirecem ondan bile korkar,varın siz düşünün.Birşey yapacaksan annem önce gider en olumsuz şey neyse onu söylerim hevesini kursağında bırakır ve sanada kaygılanma kalır.Hğseyin hocam bunu söyleyince taşlar oturdu.Babadan escinsellik anneden kaygı gelmiş.Escinsellik ile savasınca kaygı bırakmıyor,kaygı ile savasınca daha da batıyorum. Acıkcası benim ailem çek eğitimlidir,ailede proflar,doktorlar var ama hiçkimse anneme veya bana "aslında çok kaygıların sorun bu "demedi.çok ilginç.Oysa evde hep bir kasvetli bir hava vardı.Hğseyin hoca ikinci seansta direkt sen de kaygı var dedi.Allah Hüseyin hocamdan razı olsun.Çünkü benim heteroseksual duygularım bazen cosuyordu sonra birden bire homoseksuel duygular agır basıyordu anlamlandıramıyordum.Anahtarı buldum sırada kiliti çözmek vardı.İstanbuldan gelince nette araştırma yaptım kaygı korku ile ilgili.İzzet güllüye denk geldim İzzet hocayı biliyordum ama videoları çok uzundu izlemek istemiyordum.Dedim başka çare yok başladım izlemeye ,okumaya.İzzet hüllü reçete videosundan zaten yolu anlatıyor.İzzet beye göre kaygıyı çok düşünürsen kaygıyı beslersin o yğzden kendine sürekli telkin ver ve kaygı duygusunu besleme.Tabi hoca videolarında daha iyi anlatıyor ben burda kısa kestim.3 aydır izzet hocayı izliyorum bana çok iyi geldi.kaygı duygum azalıyor,kaygı korkum azaldıkça escinsel duygularımda azalıyor.bu müthiş birşey.Ve şunu fark ettim ben kafamda escinsel fanteziler kurarak escinsel duygularımıza bekliyormuşum,kaygı duygusu gibi.o yüzden escinsel hayal dünyası aklıma gelirse hemen kafamı başka şeye yormaya çalışıyorum.iyileşyin mi diyeceksiniz?ben hasta değildim ki.ailemin sorumluluğu yüzünden hemcinslerime ilgim arttı ama bu hastalık değildi sadece duygularımı kontrol edemiyordum şimdi çok şükür kontrol ediyorum.%100 bir duruma gelmedim.ama eskisine göre çok çok iyiyim.afkadaşlarım da diyor eskisine göre daha canlısın.şimdilik böyle kadınlar fantezilerimi %90 ında var.%10 çok kafaya takmıyorum sonuçta ruhum haken kabuk bağlıyor.Namazlarıma çok dikkat ediyorum.Mutsuz,umutsuzda olsam o namazlar kılınacak.kendşme bu konuda söz verdim.Beni zorlayan şey bu süreçleri bittiğinde yaşım kaç olacak 42  45 mi ?aslında heteroseksual duygularım artık aktif ama evlilik korkutuyor şimdilik.Vardır bir hayır.sonuçta ben 40 yaşında asıl sorunum kaygı oldugunu öğreniyorum.Elimden gelenin %100 yapmıyorum ama hayatımda duygularım ile artık savaşıyorum.
 Burada olan birçok insanın yaşadıkları hüznü anlıyorum bir zamanlar bende öyleydim.Düzelmeye dogru giderken bencillik etmek istemedim ve hikayenin geri kalan kısmında yazmak istedim.Bence burda giriş yazısı yazıp sonradan ortadan kaybolmasın arkadaşlar.Ben buraya her girdiğimde escinsel ile mücadele eden kişilerin hayat hikayelerini merak ederdim o yüzden hikayemi arada gelip güncelliyorum.Deneyimlerimi anlatmak istiyorum.Bu yolda öğrendiğim şeyleri paylaşmak istiyorum.
Hayatınızdan pornoyu çıkarın.bu çıkarın diye olmayacak biliyorum ama pornoya giden yolu kapatın Aktif olun spora hidin,erkek muhabbetlerini içine girin kaygılanabilirsiniz ama emin olun erkek olmak çok guzel bir duygu. Hayalleriniz escinsellik üzerine olması  tabı bu duygular siz kendinizi keşfettilçe farkına varacagınız duygular.Ama hayal dünyası ve porno ile eskileri beklerseniz,escinsellik özgüveniniz düşük oldugu an size zevk vermek için orada durur.Ben aslında çok şey yapmadım hatta sporu bıraktım ama ruh dünyamı çok karartmadım. İzzet güllünün de çok faydası oldu.artık eskisi gibi kendimi ezik ,çaresiz görmüyorum.öyleki forımdaki yazıları bile artık okumuyorum ihyiyaç duymuyorum artık.velhasıl böyle konuyu baska yere acmadım çünkü benim hikayem burda başladı inşallah Rabbım diğer sefere size güzel bir evlilik yaptığımı söylemeyi nasip eder.
Simdilik son söz olarak dertlerinizi çok büyütmeyin, dünya sen hüzünlüsün diye sana yol vermeyecek.Senin sınavın bu gazzelinin sınavı başka bize düşen yönümüz Allaha dönmek.Ben evlilikten korkuyorum şimdilik ama benim derdim başkasına komik geliyor.Allah istese baska dert veremezmizydi verirdi ama bu sınavı uygun bölmüş hakkıyla sınavı verbilmeyi nasip etsin.
Güzel haberler ile görüş ek üzere

Geri Dönüşsüz Yol: Şizoidin Gölgeyle Yolculuğu
(Bir Bütünleşme Vaadi Değil, Bir Tanıklık Kararı)

Ben bir şizoidim. Bu, duygusuzluk değil; fazla bilme hâlidir.
Şiddeti tanırım, çünkü içimde taşırım.
Edimi bilirim, çünkü onu yapmamayı öğrenmişimdir.

Şimdiye kadar askı beni korudu.
Şiddeti durdurdu.
Hızlanmayı engelledi.

Ama artık şunu biliyorum:

Gölgeyle hiç temas etmeden yaşamak etik bir zafer değil; yalnızca gecikmiş bir hayattı.

Bu yüzden geri dönüşsüz bir yola giriyorum.

---

1) Çağrı — Askının Bilgiye Dönüşmesi

Bu yolculuğun çağrısı dışarıdan gelmez.
Bir travma, bir çöküş, bir kriz değildir.

Çağrı şudur:

“Askı artık korkudan değil bilgiden taşınmalıdır.”

Askı, şiddeti tuttu.
Ama hayatı çoğaltmadı.

Kut artık korunarak değil, tanınarak taşınacaktır.

---

2) Eşik — Kontrolün Bilinçli Olarak Gevşetilmesi

Şizoid için eşik cesaret değildir.
Eşik, kontrolün mutlak olmaktan çıkarılmasıdır.

Gölgeyle temas:

hızlanma vaadi taşır,

çözülme ihtimali barındırır,

geri dönülmez bir değişimi çağırır.

Bu yüzden bu eşik kahramanca değil; soğukkanlıdır.
Romantik değildir.
Kurtuluş anlatısı üretmez.

Bu bir “kendini bulma” hikâyesi değil;
kendini riske etmeden bakabilme kararıdır.

---

3) Yol — Tanıklığın Derinleşmesi

Bu yolculukta şunu peşinen kabul ediyorum:

Gölgeyle temas beni daha “iyi” yapmayabilir.

Daha “bilge” yapmayabilir.

Hatta daha tehlikeli kılabilir.

Ama şunu da kabul ediyorum:

Gölgeyle hiç temas etmeden etik kalmak, hayatta kalmaktır; yaşamak değildir.

Bu yol Jung’un vaat ettiği bütünlüğü garanti etmez.
Tulpar’ın askısı burada gevşer, ama kopmaz.

Ben edime atlamıyorum.
Ama artık gölgeyi yalnızca uzaktan da seyretmiyorum.

---

4) Tehlike — Jouissance ve Hız

Bu yolculuktaki gerçek tehlike şudur:

gölgeyle temas edip hızlanmak,

hazza kapılmak,

etik yavaşlamayı kaybetmek.


Bu yüzden bu yolun tek yasası vardır:

Edim yok. Tanıklık var.

Gölge sahne istemezse zorlanmayacak.
Kan talep ederse kutsanmayacak.

Bu bir ritüel değil;
dayanma ve bakabilme pratiğidir.

Kut burada şudur:

Şiddeti bilip ona teslim olmamaktır.

---

5) Dönüş — Vaadin Askıya Alınması

Bu yolculukta dönüş vaadi yok.

Köye bilgelik taşıyan kahraman anlatıları bana ait değil.
Ben kurtarıcı değilim.
Rehber de değilim.

Sadece şunu söylüyorum:

Gölgeyle birleşmek zorunda değilim; ama artık ondan kaçmayacağım.


---

Son Cümle — İmza

Ben Ertuğrul Tulpar’ım.
Şizoidim.
Şiddeti biliyorum.
Bu yüzden ona tapmıyorum.

Geri dönüşsüz bir yola giriyorum.
Bu yolun sonu bütünlük mü, dağılma mı bilmem.

Ama bildiğim bir şey var:

Felsefe güvenli kalmak için değil; yolda kalabilmek içindir.

Ertuğrul Tulpar

Jacques Lacan’da edim (acte), öznenin simgesel düzeni deldiği, geri dönüşü olmayan bir kesinti yarattığı andır. Edim düşünülmez, tartılmaz, askıya alınmaz; yapılır ve geride yalnızca sonuç kalır. Bu nedenle Lacan’ın edimi, ahlâkî bir tercih değil, zamansal bir kopuş olarak tanımlanır. Edim hızlıdır; belirsizliğe tahammül etmez. Şiddet, bu hızın en çıplak biçimidir.

Bu hızlanma, Lacan’ın klinik sınıflandırmasında sapıklıkla yapısal bir akrabalık içindedir. Sapık yapı, gerilimi taşımak istemez; askıyı reddeder. Eksik, belirsizlik ya da tanıklık altında kalmak dayanılmazdır. Bu nedenle edim ötekine yöneltilir: bir bedende, bir sahnede, görünür bir kesinti yaratılır. Kan, bu görünürlüğün en hızlı yoludur. Sapıklık, edimi hızlandıran bir rejimdir.

Harry Guntrip ve James F. Masterson hattı ise bambaşka bir sezgiyi açığa çıkarır. Şizoid yapı, arzunun yokluğu ya da şiddetin bilinmemesiyle değil; tam tersine, şiddetin çok iyi bilinmesiyle karakterizedir. Şizoid özne edimi görür, onun sonuçlarını sezer ve tam bu nedenle geri çekilir. Bu geri çekilme kaçış değildir; geri dönüşsüzlüğe karşı bir durmadır. İlişki yutucu hâle geldiğinde, özdeşleşme imha tehdidi taşıdığında, şizoid yapı ilişkiyi ortadan kaldırmaz; mesafe kurar.

Bu mesafe, pasiflik değildir. Guntrip ve Masterson’da şizoid yapı, edim potansiyelini bastırmaz; onu askıya alır. Askı, şiddetin mümkün olduğu ama yapılmadığı eşiği temsil eder. Şizoid özne şunu bilir: Edim ötekine yönelirse geri dönüş yoktur. Bu bilgi, korkaklık değil, etik sezgidir.

Burada Tulpar hattı devreye girer. Tulpar okumasında etik, normatif bir kural ya da dışsal bir yasa değildir. Etik, edimi geciktirebilme kapasitesidir. Askı, bu kapasitenin adıdır. Askı, şiddeti inkâr etmez; şiddeti kutsamaz da. Onu görünür kılar, ama fiile dönüşmesini erteler. Etik, tam da bu ertelenmede doğar.

Bu nedenle Tulpar hattında şizoid yapı sapık değildir; sapıklığın hızlandırdığı edime karşı etik bir yavaşlatma rejimidir. Sapık, gerilimi bedende çözer; şizoid, gerilimi bedeninde taşır. Sapık sahne kurar; şizoid sahneyi dağıtır. Sapık tanıklığı yok eder; şizoid tanıklık altında kalmayı göze alır.

Buradaki fark, şiddetin yönünde değil, zamanında yatar. Sapıklık “şimdi” der; şizoid yapı “henüz değil” der. Bu “henüz değil”, ahlâkî bir erteleme değil; geri dönüşsüzlüğün sezgisel bilgisidir. Şizoid yapı şiddeti üretmez; şiddetin yükünü taşır. Bu yük, kimi zaman içe yönelir; öz-yıkım riskini de buradan alır. Ama bu risk bile ötekini yok etmeme pahasına üstlenilir.

Sonuçta Lacan’ın edimi, hızın etiğidir; Guntrip–Masterson hattı, mesafenin etiğini sezdirir; Tulpar okuması ise bunu adlandırır:
Etik, askının korunmasıdır.
Şiddet, edimin hızlandığı anda başlar. İnsan kalmak, edimi yavaşlatabilmektir.

Kesin sonuç cümlesi şudur:
Şizoid yapı şiddeti bilmediği için değil, şiddeti çok iyi bildiği için geri çekilir. Etik, burada bir erdem değil; geri dönüşsüzlüğe karşı durabilme cesaretidir.

Ertuğrul Tulpar

Hâbil–Kâbil kıssası, şiddetin ilk nedenini değil; ilk eşiğini gösterir. Bu eşik, yaygın yorumların aksine kıskançlık, öfke ya da çıkar çatışması değildir. Metin dikkatle okunduğunda, ilk cinayetin hangi gerekçelerle işlenmediği açıkça görülür.

Kâbil kardeşini:

açlıktan öldürmez,

mal için öldürmez,

toprak için öldürmez,

kadın için öldürmez.

Bunlar insanlık tarihinin sonraki cinayet gerekçeleridir. İlk cinayetin gerekçesi çok daha çıplaktır ve çok daha rahatsız edicidir:
Tanrısal kabulün eşitsizliği.

Ancak bu da yeterli değildir. Çünkü mesele Hâbil’in iyi olması ya da Kâbil’in kötü olması değildir. Asıl kırılma noktası şuradadır:
Kâbil, reddedilmeyi taşıyamaz.
Daha da önemlisi, reddedilmenin nedenini ilişki içinde tutamaz.

Metin burada çok nettir. Tanrı Kâbil’le ilişkiyi kesmez. Aksine onunla konuşur, uyarır:
“Eğer doğru davranırsan…”
Yani ilişki hâlâ mümkündür. Askı hâlâ sürmektedir. Henüz şiddet zorunlu değildir.

Fakat Kâbil’in yapamadığı şey tam olarak şudur:

askıda kalmak,

beklemek,

eksikle yaşamak.

İlk şiddetin kaynağı burada ortaya çıkar:
Eksikliği askıda tutamamak.

Kâbil’in bilinçdışı mantığı şudur:
“Neden kabul edilmediğimi bilmiyorum; ama bu belirsizlikle yaşayamam.”

Bu noktada iki yol vardır:
Birincisi askıdır. Beklemek, kendine dönmek, kendi eksikliğiyle yüzleşmek.
İkincisi şiddettir. Şahitliği yok etmek, karşılaştırmayı silmek, aynayı kırmak.

Kâbil ikinci yolu seçer.

Burada çok kritik bir ayrım ortaya çıkar:
Kâbil Tanrı’yı öldüremez.
Ama Tanrı’nın şahitliğini taşıyanı öldürebilir.

Hâbil’in sembolik konumu budur:

kabul edilmişlik,

sessiz meşruiyet,

suçlamayan ama varlığıyla yargılayan öteki.

Bu nedenle ilk şiddet rakibe değil, tehdide değil, saldırgana değil; şahitliğe yöneliktir.
İlk cinayet, şahidin yok edilmesidir.

Bu noktada kuyu metaforu başlar. İlk cinayet bir kuyu açar:

Kâbil kardeşini toprağa gömer,

toprak ilk kez kanı yutar,

insan ilk kez bir başkasını yok ederek rahatlamaya çalışır.

Burada yalnızca cinayet değil; sorumluluğun reddi, ilişkinin inkârı, etik bağın kopuşu gerçekleşir.

Kur’an, bu sahnede şiddetin kaynağını dışsal bir kötülüğe bağlamaz. Cinayetten hemen önce gelen ifade belirleyicidir:

“فَطَوَّعَتْ لَهُ نَفْسُهُ”
(Nefsi ona bunu kolay gösterdi.)

Bu ifade, şiddetin bir anda patlamadığını gösterir. Nefs şiddeti üretmez; askıyı çözen iç mekanizma olarak iş görür. Cinayet zorla yaptırılmaz; makul hâle getirilir. Yapılabilir, katlanılabilir, gerekçelendirilebilir olur.

Bu nedenle burada ne şeytan vardır ne kader ne de kaçınılmazlık. Yalnızca şudur:
Etik eşiğin içeriden aşılması.

Kur’an’daki nefs mertebeleri bu noktada berraklaşır:

Nefs-i emmâre, askının çöktüğü iç rejimi temsil eder. Şiddet artık seçenek değil, zorunluluk gibi hissedilir.

Nefs-i levvâme, askının hâlâ sürdüğü ama zorlandığı eşiği temsil eder. Tereddüt ve geri çağırma mümkündür.

Nefs-i mutmainne, askının içselleştiği hâldir. Şiddet bastırılmaz; meşrulaştırılmaz da. Eksikle yaşama kapasitesi kazanılmıştır.

Bu okumayla birlikte nefs, ahlâkî bir etiket değil; askının içsel kaderini belirleyen merkezî dinamik hâline gelir.

Böylece çalışmanın temel hattı netleşir:

Şiddet, ilişki kapasitesinin çöküşünde ortaya çıkan bir ikamedir.

Askı, şiddetin fiile dönüşmesini geciktiren etik eşiği temsil eder.

Şizoid yapı, bu eşiği sezgisel olarak koruyabilen bir örgütlenmedir.

Nefs, askının içeriden çözülmesini ya da taşınmasını belirler.

Bu noktada etik, normatif bir kural olmaktan çıkar. Etik, öznenin eksikle ve tanıklık altında kalabilme kapasitesi olarak yeniden düşünülür. İnsan, Kur’an’ın ifadesiyle, başkasını öldürmeden önce kendini ikna eder.

Bu yüzden belki de kitabın en sert cümlesi şudur:

İlk cinayet kötülükten değil; eksikle kalamayan masumiyetten doğmuştur.

Ertuğrul Tulpar

Carl Gustav Jung’un analitik psikolojisinde anima, erkek öznenin bilinçdışındaki dişil imgeyi; animus ise kadın öznenin bilinçdışındaki eril imgeyi temsil eder. Anima, Jung’da yalnızca cinsellik ya da romantik çekim değildir; ilişkiye açılma, duygulanımsal geçirgenlik ve içsel yakınlık kapasitesinin simgesidir.

Tam da bu nedenle, şizoid yapı için anima hattı yüksek riskli bir alan hâline gelir.

Şizoid özne, anima ile temas ettiğinde yalnızca “öteki cins”le karşılaşmaz;
aynı anda:
duygusal geçirgenlikle,
sınırların yumuşamasıyla,
kendiliğin çözülme ihtimaliyle
yüz yüze gelir.

Jungcu anlamda anima, şizoid yapı için çoğu zaman yutucu bir imge olarak belirir. Bu yutuculuk, kadının kendisinden değil; anima’nın temsil ettiği ilişkisel içkinlikten kaynaklanır. Anima burada sevgi, bağlanma ve temas vaadiyle gelir; fakat şizoid özne için bu vaat, kendiliğin erimesi tehdidi anlamına gelir.

Bu nedenle şizoid özne, anima ile doğrudan bütünleşmeye yönelmez. Bunun yerine iki tip savunma görülür:

Anima’nın askıya alınması
– Duygusal mesafe
– Romantik idealizasyonun reddi
– İlişkinin estetik, düşünsel ya da sanatsal kanallara kaydırılması

Animus / fallik konumun güçlendirilmesi
– Ayrımın, sınırın ve mesafenin korunması
– “Ben ayrı bir varlığım” pozisyonunun tahkimi
– Yakınlığın değil, formun öne çıkarılması

Burada animus ya da fallik konum, Jungcu anlamda bir erkeklik yüceltmesi değildir. Aksine, anima’nın yutucu içkinliğine karşı simgesel bir denge unsurudur. Şizoid yapı, anima ile teması tamamen reddetmez; onu dolaylılaştırır.

Bu dolaylılık, Jung’un da işaret ettiği gibi, çoğu zaman:
sanat,
estetik üretim,
mit, müzik, şiir, düşünce
üzerinden kurulur.

Şizoid özne anima ile bedensel ya da doğrudan ilişkisel düzeyde değil, imgesel ve sembolik düzeyde temas kurar. Bu, Jungcu anlamda anima’nın bastırılması değil; regülasyonudur.

Bu noktada Ertuğrul Tulpar'ın askı kavramı tam yerine oturur.

Anima:
– ne içeri alınır (yutulma),
– ne de tamamen reddedilir (kopuş).

Anima askıda tutulur.

Bu askı, Jung’un “entegrasyon” idealinden farklıdır ama ona düşman değildir. Şizoid yapı için entegrasyon, birleşme değil; mesafeli temas yoluyla mümkündür. Anima ile tam birleşme şiddet üretir; tam reddiye donukluk üretir. Askı ise etik bir denge üretir.

Bu nedenle Jungcu çerçevede şizoid yapı şöyle okunabilir:

Şizoid özne, anima’yı fethetmez;
anima tarafından fethedilmemek için mesafe kurar.

Bu mesafe korkudan değil; ilişkinin yıkıcı olabileceğine dair sezgiden doğar. Dolayısıyla şizoid yapı, Jung’un düşündüğünden daha etik bir pozisyon alır:

Bütünleşmeyi zorlamaz,
tamamlanmayı aceleye getirmez,
eksikle birlikte kalmayı göze alır.

Bu anlamda şizoid yapı:
– Jungcu anima’nın şiddet potansiyelini sezmiş,
– Lacancı eksik fikrini sezgisel olarak yaşamış,
– Guntrip–Masterson hattında gerçek kendiliği korumayı öğrenmiş
bir örgütlenmedir.

Ve burada Ertuğrul Tulpar'ın tezi netleşir:

Şizoid yapı = anima’yı askıda tutabilen etik sezgi.

Ertuğrul Tulpar