Eşcinsel Terapi Forum - Psikolog www.huseyinkacin.com

Es ist keineswegs ungewöhnlich, dass homosexuelle Menschen Gefühle von Schuld, Unruhe, Einsamkeit oder sogar Depression bis hin zu starken Spannungszuständen erleben. Wenn man sich dazu gezwungen sieht, homosexuelle Handlungen auszuleben, obwohl diese dem eigenen Wesen und der inneren Identität widersprechen - oder wenn man den Drang danach nicht kontrollieren kann -, entsteht oft ein erheblicher psychischer Leidensdruck für Betroffene.

​Zudem ist Homosexualität hier nicht als Ausdruck einer freien Wahl aufzufassen, sondern als eine Entwicklung, die häufig auf Kindheitstraumata oder elterliche Vernachlässigung zurückzuführen ist. Unter diesem Blickwinkel betrachtet, stellt Homosexualität eine psychische Störung dar - eine Beeinträchtigung der sexuellen Neigung sowie der Identität.

​Daraus ergibt sich für die Psychologie als Wissenschaft die klare Verpflichtung, zu hinterfragen, ob ein homosexueller Lebensstil und die damit verbundene soziale Identität tatsächlich als „gesund“ gelten können. Die Forschung muss sich auch künftig der Verantwortung stellen, die Ursachen, die Struktur und mögliche Therapieansätze zu untersuchen. Vor diesem Hintergrund wäre es eine herabwürdigende und moralisch fragwürdige Haltung, denjenigen, die sich aus eigenem Antrieb von der Homosexualität lösen wollen, eine Behandlung zu verweigern oder pauschal zu behaupten, es handle sich nicht um eine heilbare Krankheit.

No es nada raro que los homosexuales experimenten sentimientos de culpa, inquietud, soledad o incluso depresión así como estados intensos de tensión. A menudo, las personas afectadas sufren una gran carga de sufrimiento psicológico cuando se sienten obligados a llevar a cabo actos homosexuales que contradicen su propia naturaleza y su identidad interior, o cuando no pueden controlar ese impulso. Asimismo, la homosexualidad no debe entenderse como la expresión de una elección libre, sino como un desarrollo que, con frecuencia, tiene su origen en traumas infantiles o en la negligencia parental. Según este punto de vista, la homosexualidad es un trastorno psicológico, caracterizado por una alteración de la inclinación sexual y de la identidad. Como consecuencia, para la psicología como ciencia surge la clara obligación de cuestionar si un estilo de vida homosexual y la identidad social asociada a él pueden considerarse realmente saludables. La investigación debería seguir asumiendo la responsabilidad de estudiar las causas, la estructura y los posibles enfoques terapéuticos. En este contexto sería una actitud degradante y moralmente cuestionable negar un tratamiento a quienes desean liberarse de la homosexualidad por iniciativa propia, o afirmar de manera general que no se trata de una enfermedad curable.

Eşcinsellerin kendilerini suçlu, huzursuz, yalnız, depresif, sıkıntılı ve gergin hissetmeleri sık rastlanan bir durumdur. Yani ruhuna ve benliğine aykırı olduğu halde eşcinsel eylemlerini sürdürmek zorunda kalmak veya dürtüyü kontrol edememek kişide ruhsal sıkıntı yaratabilir. Ayrıca eşcinsellik; özgür bir tercihin değil, genellikle çocuklukta yaşanan travmaların ve (anne-baba) ihmallerin bir sonucu gelişen bir durumdur. Bu açıdan baktığımızda da eşcinsellik ruhsal bir bozukluktur, bir cinsel eğilim bozukluğudur, bir cinsel kimlik bozukluğudur. Bu neden psikoloji biliminin eşcinsel yaşam tarzının ve toplumsal kimliğin sağlıklı olup olmadığını ayrıştırma, eşcinselliğin nedenini, yapısını ve tedavisini araştırmaya devam etme sorumluluğu vardır, olmalıdır, olacaktır. Bu bağlamda, kendi özgür seçimi ile eşcinsellikten kurtulmak isteyenlere tedavi imkanı sağlamamak, "bu tedavi edilebilen bir hastalık değildir" demek gerçekte eşcinselleri küçük düşüren ve ahlaki olmayan bir tutumdur.
 https://escinselterapi.net/forum/index.php?board=24.0

No es nada raro que los homosexuales experimenten sentimientos de culpa, inquietud, soledad o incluso depresión así como estados intensos de tensión. A menudo, las personas afectadas sufren una gran carga de sufrimiento psicológico cuando se sienten obligados a llevar a cabo actos homosexuales que contradicen su propia naturaleza y su identidad interior, o cuando no pueden controlar ese impulso. Asimismo, la homosexualidad no debe entenderse como la expresión de una elección libre, sino como un desarrollo que, con frecuencia, tiene su origen en traumas infantiles o en la negligencia parental. Según este punto de vista, la homosexualidad es un trastorno psicológico, caracterizado por una alteración de la inclinación sexual y de la identidad. Como consecuencia, para la psicología como ciencia surge la clara obligación de cuestionar si un estilo de vida homosexual y la identidad social asociada a él pueden considerarse realmente saludables. La investigación debería seguir asumiendo la responsabilidad de estudiar las causas, la estructura y los posibles enfoques terapéuticos. En este contexto sería una actitud degradante y moralmente cuestionable negar un tratamiento a quienes desean liberarse de la homosexualidad por iniciativa propia, o afirmar de manera general que no se trata de una enfermedad curable.

Cesaretimi topladığımda sizi arayacağım. Yine de o zamana kadar fikri olanların görüşlerini paylaşmasını rica ederim.

Sitede paylaşılan yazıları ve hayat hikayelerini okuyorum. Maalesef bazı kardeşlerimizin geçmişinde taciz gibi acı deneyimler var. Diğer anlatılanlar ise genellikle benim kendi hayatımla da örtüşen, cahil bir aile yapısı ve benzeri zorluklardan oluşuyor. Ancak benim bir sorunum daha var Penis büyüklüğü konusunda kendimi yeterince erkek hissetmiyorum. İnternette okuduğum ve uzman doktorlardan dinlediğim kadarıyla 9 cm ve üzerinin yeterli olduğu söyleniyor. Benimki ise 12 cm. Buna rağmen bir türlü bunun yeterli olacağına kendimi ikna edemiyorum. Acaba kadınlara karşı erekte olamamamın veya cinsel istek duyamamamın sebebi zihnimdeki bu endişe ve kuşkular olabilir mi? Çünkü duygusal olarak kadınlara karşı yoğun hisler beslememe rağmen, cinsel olarak maalesef bir istek hissedemiyorum. Kafamda, Ne kadar büyük penis o kadar çok erkeklik gibi bir ön kabul var. Sanki gerçek erkeklik kocaman bir penise sahip olmayı gerektiriyormuş gibi hissediyorum. Belki bu düşündüklerime güleceksiniz, belki beni ayıplayacaksınız ama zihnimden bu fikri atamıyorum. İleride bir partnerim veya eşim olduğunda onu asla mutlu ve tatmin edemeyeceğimi, bana saygı duymayacağını, beni yetersiz bulup aldatacağını veya terk edeceğini düşündüren vesveseler adeta beynimi tırmalıyor. Belki bugüne kadar binlerce danışan görmüş biri olarak, sevgili Hüseyin Bey, lütfen bu konuda beni aydınlatır mısınız?

...