1
Eşcinsellik - Hayatlardan parçalar, hayata mektuplar (ziyaretçi karalama defteri) / Ynt: EŞCİNSELSEM EĞER KURTULABİLİR MİYİM CEVABINIZA İHTİYACIM VAR ?
« : Bugün, 06:59:30 ös »
Sen öfkeni kaybettiğin için senelerdir aynı noktada debelenip duruyor olabilirsin. Otur annenin dizin dibinde "canım anam, garip anam! " diye ağla.. Hiçbirimizin, çocuğu eşcinsel olmuş annenin veya babanın aklına ihtiyacı yok. Evet, bunlar ağır laflar ama biri da çıkıp söylemeli. Bize akıl vermeyi, Samet Bey'in dediği gibi spritüel guru gibi takılmayı kesmeleri lazım. Gidip kendi karı-koca ilişkilerine odaklansınlar. Anneler kendi kadınlıkları ile mutlu olmaya baksın. Fedakar, cefakar anne rolünden çıksınlar. Oradan beslenmeyi deli gibi seviyorlar. Şikayetçi olsalar da onlara inanılmaz cazip geliyor. Canlarını al ama bunu ellerinden alma! O raddede hemen hepsi.. Mesela burada benim yazdığım hiçbir şey onlara pek hitap etmez. Babalar da artık *sünepe ve silik* olmayı bırakmak zorunda. Ailede aksiyon almayı bilecekler. Gerçekten seven, eşini mutlu eden bir kocaya dönüşeceller. Oğulları ile bağ kurmanın peşine düşecekler. Hala bunun için baba yerine çabalayan anneler oluyor. Erkeklerin (bana göre özellikle beş yaşından sonra) anne sevgisine değil tamamen baba sevgisine ihtiyacı var. Anneler kızları ile takılsın ya da kız çocukları ile olan sorunlarını çözmeye baksınlar. Beş çaylarını mı yapıyorlar, boyanıp süsleniyolar mı artık neyse işte onların kız neşesi bizi ilgilendirmiyor. Terapi süreci başladıysa erkek çocuğunun anneyle göbek bağı kopmalı. Artık onun dünyasında karşı cinse olan sevgi yatırımını yapacağı kişi, sevgilisi, karısı olacak. Anneler, oğullarının başka bir kadını kendilerinden çok ama daha çok seveceği gerçeğini hazmedecekler. Lafta değil duyguda.. Oğlunun "number one"ı olma arzusundan vazgeçecekler. Kocasından alamadığı sevgiyi, duyguyu, bağı hala ve ısrarla "hep iyi niyetimden" maskesine gizlenerek oğullarından almayı bıracaklar. Cefakar, fedakar anne rolünü kesecekler. Gerekiyorsa onarılmayı bekleyen kendi kadınlığı ile yüzleşecek, kadınlıklarında sorun olduğu için "ama ben anneyim" derken anneliği nasıl da kimlikleştirdiklerine uyanacaklar. Sonra buraya gelip "ama hep anne diyorsunuz, babalar sorumluluk almadığı için biz uğraşıyoruz" demeyecekler! Hayır! Sizler zaten uğraşmaya dünden namzetsiniz. Bırakın bu ayakları! Bizim zaten asıl olayımız *iskele babası* olan babalarla.. Buradaki gençlere kızmaya, onlara herhangi bir şekilde alınmaya da hiçbir hakkınız yok. Bu asıl büyümeyenin siz olduğu gerçeğini ortaya serer. Ayrıca aileye karşı öfkenin iyileşmenin bir başlangıcı olduğunu, gencin önce öfkesini bulup ona sahip çıkması gerektiğini ve bunun ilelebet öyle kalmayacağını da bilmeniz gerekiyor. Zaten kendi yolundan gidip kendi ailesini kurduğunda daha ne öfkesi olacak Allah aşkına! Sanıyor musunuz ki bizim burada annelerin-babaların hoşuna gidecek şekilde ağzımız laf yapmaz! İstesek alasını yaparız! Hepinizi mest ederiz.
Şimdi Ahmet Said senin yazını alıntıladım diye sana yükleniyorum sanma. Bunları yazmamıza ilham oldun diyelim. Senden yana hiçbir rahatsızlığım yok. Hatta yazdığın çoğu şeyi ilginç buluyorum. Bilesin..
Celal
Şimdi Ahmet Said senin yazını alıntıladım diye sana yükleniyorum sanma. Bunları yazmamıza ilham oldun diyelim. Senden yana hiçbir rahatsızlığım yok. Hatta yazdığın çoğu şeyi ilginç buluyorum. Bilesin..
Celal