Kendimle büyük bir kavgam yoktu. Bu süreçten geçen herkes gibi benim de küçük bir inkâr dönemim elbette olmuştu ama internet, bana her şeyin yolunda olduğuna inandırabilecek kadar güçlüydü.
Yirmili yaşlarımın başına kadar romantik ilişkiler konusunda herhangi bir deneyim edinmemiştim. Bir noktada bunu artık geride bırakmak istediğime karar verdim. Flört uygulaması olarak adlandırılan birkaç uygulama indirdim ve en güzel göründüğümü düşündüğüm fotoğraflarımı yükledim.
Zamanla bu uygulamalarda bulunan herkesin —ki kendimi de buna dahil edebilirim— buluştuğu ortak bir payda olduğunu fark ettim: hızlı bir şekilde bir şeyler hissetme arzusu. Sevildiğini hissetmek, kendine sevilebilir olduğunu kanıtlama ihtiyacı… Kimileri için belki tek amaç cinselliktir. Ama o da, en nihayetinde, duygularımızı en yoğun hâliyle yaşadığımız anlardan biri değil mi?
Ömer, Alp, Kerem, Ozan… İsimler değişiyordu ama hikâye pek değişmiyordu. Bir ilişkide kalmak isteyen taraf olduğumda, sonunda vazgeçilen taraf da ben oluyordum. Hislerimden eminken, karşımdaki kişiyi sevdiğimi düşünürken bile içten içe onun bana tam olarak istediğim sevgiyi veremediğini hissediyordum.
Önce bana olan sevgisinin azalmaya başladığını düşünüyordum. Sonra kendimi suçluyordum: Çok mu üstüne düştüm, çok çabuk okunup bitirildim mi… Acaba beni çirkin mi buluyor? Oysa bazen tek neden, benden alacağını almış olmasıydı.
Belki de bunun bir nedeni sevgiyi en başından beri güvenli ve karşılıksız bir şey olarak öğrenememiş olmaktı. Ailenden alamadığın bir kabulü dışarıda aramaya başladığında, sevgi yalnızca hissettiğin bir şey olmaktan çıkıp kazanman gereken bir şeye dönüşebiliyor. Birinin yanında kalmasını sağlamak için daha çok vermen, daha çok ilgilenmen, daha çok koruyup kollaman gerektiğine inanmaya başlıyorsun. Karşındaki kişi ise bu ilgiyi sürekli aldıkça, başta özel hissettiren şey zamanla ilişkinin normaline dönüşüyor.
Sanırım dengenin bozulduğu yer de tam olarak burası. Bir taraf sevgiyi kaybetmemek için daha çok çabaladıkça, diğer taraf bundan uzaklaşmaya başlıyor. Sonunda ikisi de başta aradığı şeyden uzaklaşıyor.
Belki gay ilişkilerde bunu daha görünür hâle getiren şeylerden biri de, çoğumuzun ilişki kurmayı gerçekten bize benzeyen insanları izleyerek öğrenememiş olmasıdır. Sevmenin, sevilmenin ya da iki erkeğin birbirine nasıl alan açacağının bir örneğini evde görmüyorsun. Üstüne bir de uzun süre saklanmak, reddedilmekten korkmak ya da kendini kabul ettirmeye çalışmak eklenince, ilişkide sevgiyle beraber bir tür onaylanma ihtiyacı da taşımaya başlıyorsun. Bazen karşındaki kişiyi değil, onun sana hissettirdiği “sevilmeye değerim” duygusunu kaybetmekten korkuyorsun.
Ben bütün bunları yaşarken bir yandan da bana en iyi gelen şeyi yapıyordum. Tüm düşüncelerimi, hislerimi günlüğüme yazıyordum. Sonunda ailem o günlüğü buldu ve terapiler de böylece hayatıma girdi.
Başlarda birkaç farklı terapiste gittim. İlk gittiğim yer Altunizade’deydi ve altı ya da yedi seans kadar sürdü. Orada anlatılan hikâyede her şeyin tek suçlusu bendim. Aileme yalan söylemiştim, diğer erkekler gibi futbol oynamamıştım, yeterince “erkeksi” aktivitelerle ilgilenmemiştim. Hobilerimden davranışlarıma kadar birçok şey gay olmamla ilişkilendiriliyor ve bütün bunlar sanki benim yanlışlarımın bir sonucuymuş gibi anlatılıyordu.
Daha sonra, yine ailemin zoruyla, Hüseyin Bey’e gitmeye başladım. Başta onun da diğerlerinden çok farklı olacağını düşünmüyordum. Fakat birkaç seans sonra konuşmalarımızın başka bir yere gittiğini fark ettim. Hobilerimi, giyim tarzımı ya da davranışlarımı önüme koyup bunları gay olmama bağlamak yerine ailemi, nasıl yetiştirildiğimi ve çocukluğumdan beri üzerimde kurulmuş olan düzeni konuşuyordu.
Onun anlattığına göre sorun doğrudan bende değildi. Hatta benim bile farkında olmadığım, ailemle aramda yıllardır süren sessiz bir savaştan söz ediyordu. Sessizce itaat eden, kolay kolay karşı çıkmayan, kendi isteklerinden önce çevresindekilerin beklentilerini düşünen daha pasif bir çocuk olarak yetiştirildiğimi söylüyordu. Yani bu kez anlatılan hikâyede suçlanan taraf ben değildim; yaşadıklarımın kaynağı olarak ailemin beni yetiştirme biçimi gösteriliyordu.
Sanırım ona güvenmeye başlamam da tam olarak burada oldu. Düşüncelerini anladıkça, en azından diğer terapistler gibi beni doğrudan suçlamadığını hissettim. Bana sürekli yanlış yaptığımı söylemiyor, beni utandırmaya çalışmıyordu. Aksine, hayatı tecrübe ettikçe bazı şeyleri kendim fark edeceğimi ve bugün doğru olduğunu düşündüğüm bazı şeylere ileride farklı bakabileceğimi söylüyordu.
O dönem bunu, beni bir yere zorlamak yerine kendi cevabımı bulmam için bana zaman tanıması olarak gördüm. Belki de bu yüzden söylediklerine güvenmek benim için giderek kolaylaştı. Çünkü uzun zamandır ilk kez karşımda bana ne olduğumu anlatmaya çalışan biri değil, beni dinlediğine inandığım biri varmış gibi hissediyordum.
Ama başından beri bir şeye bu kadar inanmışken ondan vazgeçmek de düşündüğüm kadar kolay değildi. Çünkü bir düşünceyi reddetmek, yalnızca o düşüncenin yanlış olabileceğini kabul etmek anlamına gelmiyor. Onun üzerine kurduğun bütün duyguları, verdiğin kararları, yaşadığın acıları ve kendine yıllardır anlattığın hikâyeyi de yeniden sorgulaman gerekiyor. Bir noktada, inandığın şeyden vazgeçmek sanki o güne kadar gerçekten hissettiğin her şeyi de reddetmekmiş gibi geliyor. İnsan kendi kurduğu dünyanın içinde yaşamayı öğreniyor; sonra birileri gelip o dünyanın temellerinin sandığın kadar sağlam olmayabileceğini söylediğinde, yalnızca fikrin değişmiyor. Bir süreliğine bütün dünya başına yıkılmış gibi hissediyorsun. Belki de bu yüzden bazı şeyleri bırakmak, doğru olmadığını fark etmekten çok daha zor.
Bazen bütün bu yılları, boşa geçmiş bir ömür gibi görüyorum. Her şeyin çok daha farklı olabileceğini düşünüyorum. Daha az korkarak, daha az saklanarak, kendimi sevdirmek için bu kadar uğraşmadan yaşayabilirdim belki. Zaman zaman hâlâ o sevgi açlığını hissediyorum ve onunla ne yapacağımı bilmiyorum. Bir gün kendimle gayet barışıkken ertesi gün aynaya bakıp kendimden nefret edebiliyorum. Bazen neye gerçekten inandığımı, neyin bana ait olduğunu ve neyin yıllardır bana söylenenlerden kaldığını ayırt etmek bile zorlaşıyor.
Ama sanırım bugün bulunduğum yerin geçmişten en büyük farkı şu: Artık bütün bunların farkındayım. Her şeyi çözmüş değilim ve belki uzun süre de çözemeyeceğim. Hâlâ sevilmek istiyorum, hâlâ bazen kendimi başkasının gözünden ölçüyorum, hâlâ bazı günler diğerlerinden çok daha ağır geliyor. Yine de ilk kez, bütün bu seslerin arasında hangisinin gerçekten bana ait olduğunu anlamaya çalışıyorum. Şimdilik yapabileceğim tek şey bu.
https://x.com/psikologkacin13/status/2102007479827669280
İletileri Göster
yada çok yakın baba/abi/amca/dayı/tanıdık gibi kişiler olması gerek ki bunu yapıp tepki almayacağınızın garantisi olsun işte bende bunları yapmayacaksam neden onlarla takılayım ki?Diye düşünüyorum ve depresif hissediyorum sanki onlarla fiziksel yakınlaşmıycaksam iletişime geçmenin de bir önemi yok gibi!Ama önemli nokta şu;Aslında bir erkekle seks yapmak istemiyormuşum ben sadece onla konuşmak,sarılmak istiyormuşum yani küçük bir çocuğun babasıyla yaptığı şeyler,artık eskisi kadar erotik çekim hissetmiyince(sadece çok depresif/yalnız hissettiğimde geliyo bu hisler)durdum ve düşündüm e ben zaten cinsellik yaşamak istemiyorum/istemiyormuşumki!E o zaman ben ne istiyorum?Yakın bağ kurmak!Cevabı buldum ama hetero erkekler le bu biraz zor çünkü onlar eşcinsel değil yani onlar sizinle öyle bağlar kurmak size duygusal yatırım yapmak veya sarılmak istemiyorlar!Hüseyin Hoca bana;aradığın sevgiyi dostlukla,yakınlık ile bazen nadiren tokalaşmak vs ile halledersin demişti ama bu böyle bi şey değilki be hocam!Bizim açlığımız yılların duygusal açlığı bi tokalaşmak ile geçer mi biz fazla yakın fiziksel temaslar istiyoruz!Cidden çok zormuş keşke ergenlik/çocukluk yıllarında gelseydim belli bir yaştan sonra imkansız olmasa bile bence çok aşırı zor bazı şeyler, herkes insan ilişkileri,dostluk bağları,çevre vs çözmüşken siz belli bir yaşta bunları yeni çözmeye çalışıyorsunuz,belkide belli bir aşamadan sonra hiç çözemeyeceksiniz(maddi,sosyal,çevresel,toplumsal etkenlerden dolayı çünkü onlarda aslında bizi fazlasıyla etkiliyor yani ‘dışsal koşullar’)