Gönderen Konu: ENSEST TECAVÜZ MAĞDURUYUM: PASİF EŞCİNSEL OLMAKTAN KURTULMAM MÜMKÜN MÜ?  (Okunma sayısı 54 defa)

Batur

  • Yeni Üye
  • *
  • İleti: 11
    • Profili Görüntüle
İyilesebilecekmiyim sizce?

 

Aylar olmuştur sizlere hikayemi paylastigim

İstanbulda yaşayan 22 yaşındaki bir genc.

 

Valla Aklima ne geliyorsa dökeceğim yaziya.

Kronolojik olmayabilir.

Bu gecen aylarda okadar cok sey yasadimki

Hepsini yazabilirmiyim bilmiyorum

Lafi fazla uzatmadan baslayayim

 

bu yazilari yazarken ayni anda radyoda “huseyin altin, darginim” sarkisinin cikmasi…

 

Dargınım yalan sözlere,

Dargınım sahte yüzlere,

Dargınım böyle kadere,

Dargınım dargın,

 

Tamda hissettiğim bu iste

DARGINIM…

 

Lanet olsun böyle kadere!!!

Başka diyecek hicbirseyim yok

 

 

 

Kucukken benim hayatimin akisini degitiren tecavüz olayini tekrar dile getirmek istemiyorum. Ama belki size bi faydasi dokunabileceğinden cok kisa bi tekrar yazayim.

=>  (tecavüz olayinin detayi için bir önceki yazimi okuyun)

 

8 yasinda iken, benden 8 yas buyuk olan oz abim tarafından tecavüze uğradım.

Bunun bi çocuğa nasil bir etki birakacaginin siz duşunun artik.

Hayatimi bastan sona değiştiren bir tecavuz. Lanet olsun o günlere. Neden böyle birsey yasandigini halen aklim almıyor ama geriyi takilmanin bir anlami yok. Hayat devam ediyor.

Bu olay o cocuklugumu ve çocukluğumdan simdiye kadar herseyi değiştirdi.

Ozguvenmi dersin,  insanlarla olan ilişkimi mi dersin, asagilik kompleksi mi dersin, ofkeyi disa vuramama mi dersin….. aklina gelebilecek ne ararsan var bende.

 

Nerden başlasam bilemiyorum

1,5 yil oldu huseyin hocayla tanistigim

bana ilk seansta vaad ettikleri cok güzeldi

o umutla zaten hic aksatmadan sürekli gittim

kendiside biliyor nekadar azimli bir danisan olduğumu

degisen seyler oldu tabiki. Degisim görmesem kendimde gitmezdim zaten. Okadar aptal değilim. Huseyin hocam, bu yaziyi sende okuyagini biliyorum.

Herseyi yalansız anlatma vakti geldi. Ne kendimi nede seni kandirmanin anlami yok.

Huseyin hocanin bana vaad ettiklerinin bir kismi gerçekleşti.

Pasiflikten kurtulmak ve aktifleşmek gibi. Evet pasif değilim artik, Aktifim.

Daha doğrusu daha cok aktifim. Pasifliğim 100% gitmedi, kendime yalan soylemicem. Halen bazi zamanlar kendimi siktiriyorum. Olmamasini bende isterdim ama yapcak birsey yok.

Her nekadarda terapi sürecim ilerlemissede halen su kahrolasi pasifliğim gitmedi. Neden nerden kaynaklandigini bilmiyorum. Bu beni cok uzuyor. Agladigim cok oldu…

Ama yapamiyorum. Bu dünyada zaten en zor sey hislerini bastirmaktir benim için.

Hanginiz eşcinsel dürtülerinizi bastırarak kurtuldunuz?? Hiçbiriniz!!

İste bende de aynisi. Bastırmakla olmuyor. Hislerim beni yönetiyor.

Dindar olmakta vesaire biyere kadar. Pes ediyorsunuz.

Hislerinizin kölesi oluyorsunuz bende olduğu gibi.

Bastiramiyorum!! Keşke bastırabilsem. Zaman gelir sikerim zaman gelir siktiririm.

Biz bizeyiz argo kelimeler kullaniyorum o yüzden.

Huseyin hocayla geçirdiğimiz terapiler bende etkisi oldu. Ama nebilim sanki biyerden sonra ilerlemiyormuşum gibime geliyor.

Aktif agrilikli ap yim. Huseyin hocayi tanimadan once tamamen pasiftim. Gelişme oldu yani ama nasil bir gelişme?? Benim isime yariyacak bir gelişmemi??

Ozamanda eşcinseldim simdide eşcinselim. Degisen sacede rol.

huseyin hocanin bir vaadi de suydu “ aktifleşmeye basladigin anda

kadinlara olan ilginde azda olsa artacak demişti. Keşke oyle olsa amk. Kari kiza zerre his besleyemiyorum. En çokta buna yikiliyorum. Umidim gidiyor. Bilmiyorum başka danisanlarin sureci nasil ilerliyor ama ben hep biyerde takili kaliyorum. İlerleyemiyorum.

Huseyin hocaya yalan söyleyip kendimde buna inanıyordum. “kizlar ilgimi çekiyor artik hocam” siktir lan kendini kandirma bari.

Hakkini yemeyim adamin tabi. Ozguvenim eskisinden biraz daha gelişti. Ama bu bir erkekte olmasi gereken özgüvenden cok daha asagida. Hernekarda hocaya “hocam ozguvenim eksik

Lütfen birseyler oner” dediğimde istediğim randimani alamiyorum. Umidim git gide yok olmaya basliyor. Kafamda binbirturlu soru işareti. Dünya saglik orgutu bunun bir hastalik olmadigini, hastalik olmadigi içinde iyileştirilemez olduğunu söylerken, hiçbir psikologta bu tur islere kalkismadigini hepimiz biliyoruz. Kimse böyle birsey yapmazken, huseyin hoca eğitim kariyerinde “homoseksüel iyileştirme” eğitimi almamisken (böyle bir eğitim verilmiyor) neyine güvenerek bizlere terapi veriyor, buda bir soru işareti?

Tamamen objectik yaklaşıyorum. Bunlari ben bir yerden sonra ilerleme kat edemeyince dusunmeye basladim.

Bir takim gerçeklerle yuzlestigim için olabilir belki. Bilmiyorum gerçekten. Cok yoruldum.

Zorla kadinlara birseyler hissetmeye calisiyorum olmuyor. Sokakta zorla bir bayani beğenmeye calisiyorum olmuyor. Bi yerden sonra zorla yapman gerekiyormuş iyileşebilmek için oyle diyor danisanlar ve huseyin hocam. Zorla denedim ama bir sonuç alamadim. Benden hoşlanan kizlar oldu ama yapamadım.

Abi zoruma gidiyor. Elalem ic duygulariyla, gerçekten kizlari beğenip, kizlara asik olup bir ilişki kurarken ben zorla, sahte duygularla bir kizi beğenip ilişki kurcam!! Bunu gerçekten yapabilen varsa helal olsun ama sanmiyorum. İçimden gelmedikçe birsey yapılmıyor.

Halen gozum erkeklerde. Halen hayal kuruyorum. Valla bi ara kendimi kasmaktan vazgeçip misler gibi erkek sevgili yaptım. Çokta mutluydum. Ama ilişkiyi bitirdim.

Cunku ben istanbula bir “hedef” ile geldim. Eşcinsellikten kurtulup herkez gibi normal bir birey olmakti. Sevgili yapmakti. Nerde amk. Hayaller ve hayatlar.

 

Eşcinsellik disinda ozguvenimde problem. Hayat kalitemi oyle böyle dusurmuyor. Engelliyor beni. Korkular uretittiyor. Sürekli kizarim öfkelenirim ama disa vuramam. İçimde yasarim. Hasta olcam birgun. Mesala taksici hizli gidiyor. “yavaş gidermişiniz beyefendi” demek istiyorum diyemiyorum. Neden bende bilmiyorum. Kendi içimde sinirlenirim oylece.

Bu gibi durumlar cok. Öfkemi disa vuramıyorum. Kendimi ifade edimiyorum böylece.

Sonra gelip sinirimi annemden cikariyorum. Kadinada yazik. Neden böyle davrandigimi çözemiyor. Off off cok sikildim gerçekten. Huseyin hocadan eşcinsellik konu disinda “ozguven” gibi konulari başka bir psikologta cozumlemeye calisiyorum.

 

Disaridan musmutlu gozuktugum gibi olsam keske

Etrafımdaki insanlar benle cok eğlenir. Cok arkadasim var derler

Ama bence hic yok. Gerçek anlamda koca istanbulda yalnizim

Var olan arkadaslarimda benle konuşmuyor artik.

İnsanlari anlayamiyorum gerçekten

 

40 yilda içimden gelmiş birseyler yazmak bunuda beceremiyorum

duygularimi disa vurmakta ve dolayisiyla yazilara dökmekte de zorlaniyorum

idare edin artik

cok seyler var ama bukadarini yazdım

 

 

sorularinizla bana e-mail imden ulasbilirsiniz

thomas_vankerke@hotmail.com

 

Allah yardimcimiz olsun inşallah
« Son Düzenleme: 20 Mayıs 2018, 18:26:10 Gönderen: Batur »