Eşcinsel Terapi Forum - Psikolog www.huseyinkacin.com

Son birkaç aydır internetteyseniz, muhtemelen "Heated Rivalry" dizisini duymuşsunuzdur. Kanada yapımı dizi, yalnızca ABD'de 10 milyondan fazla izleyiciyle beklenmedik bir başarı yakaladı. Dizi, iki profesyonel erkek buz hokeyi oyuncusu olan Shane Hollander (Hudson Williams) ve Ilya Rozanov'un (Connor Storrie) çalkantılı 10 yıllık bir ilişki boyunca atletik rakiplerden gizli aşıklara dönüşmesini konu alıyor.

Dizi, LGBTQIA+ temsili açısından önemli bir dönüm noktası niteliğinde; iki maskülen atlet arasında geçen, düşündürücü, cesur ve dokunaklı bir aşk hikayesini taze ve ilham verici bir şekilde sergiliyor. Ancak dizinin incelikleri, başka bir temsil türüne de yer açıyor: Shane karakteri aracılığıyla otizmin incelikli bir şekilde tasvir edilmesi.

Prömiyerin ardından geçen haftalarda, bu tasvir hakkında internette önemli tartışmalar yaşandı. Ancak izleyip "Bunu fark etmemiştim" diye düşündüyseniz, doğru noktayı yakalamış olabilirsiniz. Shane'in davranışını, ardındaki nedenleri ve bu tür incelikli temsillerin neden bu kadar güçlü yankı uyandırdığını araştırmak için uzmanlarla görüştük.

Shane'in otizm tasvirini farklı kılan nedir?
Otizmle ilgili medya temsili son yıllarda iyileşmiş olsa da, birçok insan otizmi hala dar bir semptom kümesiyle ilişkilendiriyor: aşırı öfke nöbetleri, göz temasından kaçınma ve sosyalleşmede veya işlevsellikte aşırı zorluk. Bu, otizm spektrumunun üst ucundaki (ikinci veya üçüncü seviye) bazı kişileri tanımlasa da, birçok otizmli insan günlük hayatı tıpkı diğer insanlar gibi sürdürüyor; sadece kendileri için tasarlanmamış bir dünyada yaşıyorlar.

Shane Hollander, buz üzerinde mavi ve beyaz hokey üniformasıyla hokey sopası tutarken.
Otizm, dünya genelinde yaklaşık her 100 kişiden 1'ini etkiliyor . Birçok otizmli kişi, özellikle de destek ihtiyacı daha düşük olanlar, semptomlarını etkili bir şekilde gizleyebiliyor; bu da genellikle teşhis edilmemelerine veya yetişkinlikte teşhis edilmelerine yol açıyor.

Otizm, bireyler arasında farklılık gösterir. Otistik Kendi Kendini Savunma Ağı'nda (ASAN) topluluk katılım koordinatörü olan Noor Pervez, "Keşke daha çok insan otistik bireylerin hepsini temsil etmek zorunda olmadığını bilseydi" diyor . "İnsanlar otizmin var olma biçimlerini ne kadar çok görürse, otistik bireylerin ne kadar farklı olabileceğini de o kadar çok öğrenirler. Bu, insanların kendilerini ve başkalarını daha iyi anlamaları ve tanımaları için gerçekten çok önemli."

Thriveworks'ten PMHNP Kate Hanselman , bu değerin klinik çalışmalarına yansıdığını görüyor. “Otizm spektrumunda yer alan birçok danışanım, otizmin tüm hayatlarını tanımlamasını istemiyor. Birçok alanı etkiliyor ve onları oldukları kişi yapan şeyin bir parçası, ama hepsi bu değil. Bence bu, dizide çok güzel bir şekilde gösteriliyor: Birçok farklı ötekileştirilmiş kimliğin yer aldığı bir hikayede otizm spektrumunda yer alan bir karakteriniz olabilir ve otizm odak noktası olmaz.”

Hollander'ın karakterinin birçok yönü var: Bir hokey oyuncusu, yarı Japon, eşcinsel bir adam, son derece rekabetçi ve kaçınılmaz derecede dürüst. Dizinin bu diğer boyutlarını vurgulaması, otizmini de Shane Hollander'ı oluşturan bütünün bir parçası haline getiriyor.

UZMAN GÖRÜŞÜ

“Otizm birçok alanı etkiler ve bir insanı o yapan şeyin bir parçasıdır, ancak o insanın tamamını oluşturmaz. Bence bu, dizide çok güzel bir şekilde gösteriliyor.”

—Kate Hanselman, PMHNP

Shane'in otizminin neden odak noktası olmadığı ve bunun neden önemli olduğu
Shane'in otizmi ekranda hiçbir zaman dile getirilmiyor. Bunun yerine, bu durum kitabın yazarı ve dizinin yaratıcıları tarafından doğrulandı.

Bu sonradan akla gelen bir şey değildi. Shane Hollander'ı canlandıran oyuncu Hudson Williams, Hollywood Reporter'a verdiği röportajda , Shane'in otizmli olduğunun başından beri farkında olduğunu ve canlandırmasını otizm spektrumunda olan babasından esinlenerek modellediğini söyledi. Williams, "Onunla birlikte yaşadığım hayattan çok şey öğrendim," dedi.

Görünür temsil çok önemli olsa da, bir karakterin farklılığına odaklanan temsil bazen o kişiyi tek bir belirleyici özelliğe indirgeyebilir. Amaç yalnızca bu farklılığı öne çıkarmak olduğunda, odak noktası normalleştirmeden uzaklaşabilir. Her iki yaklaşım da gereklidir, ancak bu tür incelikli temsil daha nadirdir; bu da izleyicilerin onu bu kadar ferahlatıcı bulmasının nedeni olabilir.

ÖNEMLİ ÇIKARIM

Shane'in otizmi, bir olay örgüsü unsuru veya öğretici bir an haline gelmeden, onun kimliğini şekillendiriyor. Otizm, onun günlük deneyiminin bir parçası olarak, normalleştirilmiş bir şekilde varlığını sürdürüyor.

Shane'in otizmine dair dizideki 7 ince işaret
Açıkça belirtilmese de, Shane'in otizmi davranışlarının her yerinde kendini gösteriyor. İşte izlerken otizme işaret eden bazı özellikler:

1. Cinsel ilişkiye girmeden önce kıyafetlerini katlar.
Akılda kalan sahnelerden bazıları, Shane'in kıyafetlerini katlamak için durakladığı anları içeriyor. Tek başına bu alışılmadık bir durum değil, ancak birleşme sırasında gömlekleri, pantolonları, iç çamaşırlarını ve hatta kravatları düzgünce katlamak, nörotipik insanlara garip gelebilir.

Hanselman, "Otizmin bir parçası da düzene olan ısrardır," diyor. Shane, her şeyin düzenli, temiz ve tertipli olmasını sever ve bu rutini neredeyse takıntılı bir şekilde takip eder. Bunun garip olabileceğini fark etmez. Bunu yapmamayı aklına bile getirmez. Daha sonra Ilya ile daha rahatladığını görürüz, ancak gergin olduğunda veya alışık olmadığı bir ortamda bulunduğunda Shane düzen arayışına girer.

2. Çok sıkı bir diyette.
Shane'in makrobiyotik diyeti birinci ve dördüncü bölümlerde birkaç kez dile getiriliyor. Bu diyete sıkı sıkıya bağlı kalıyor ve hokey sezonu boyunca alkol almayı reddediyor; tüm bunlar vücudunu en iyi fiziksel formda tutmak için yapılıyor, ancak Shane'in bu konudaki kararlılığının, çevresindeki diğer profesyonel hokey oyuncularınınkinden daha sıkı olduğu gösteriliyor.

Kısıtlayıcı yeme alışkanlıkları sıklıkla otizme eşlik eder . Birçok otizmli kişi, dokulara karşı duyusal hassasiyetleri nedeniyle yalnızca belirli yiyecekleri tüketirken, diğerleri yemekler etrafında katı rutinler geliştirir veya yiyecekleri kontrolü ve aşinalığı sağlamak için kullanır.

Shane'in bu diyeti bozduğunu nadiren görüyoruz. Dördüncü bölümde, yüksek stresli bir anda ebeveynleriyle birlikte bu diyeti daha da sıkılaştırıyor. Virginia Üniversitesi psikoloji bölümünde araştırmacı ve otizm savunucusu Isabelle Mathewes'in açıkladığı gibi, bu esnek olmama hali ona kontrol hissi veriyor ve istikrarlı, tahmin edilebilir bir rutinde güvenlik buluyor.

3. Bazen göz teması kurmakta zorlanıyor (bazen de zorlanmıyor).
Shane, özellikle stresli veya rahatsız olduğunda, ailesi ve arkadaşlarıyla göz teması kurmakta zorlanıyor. Örneğin, soyunma odalarında genellikle takım arkadaşlarıyla yüz yüze konuşmak yerine omuz omuza konuşuyor. Annesi Yuna, Shane'in sinirlendiği veya rahatsız olduğu konuşmalarda bu duruma dikkat çekiyor; muhtemelen çünkü ona diğer çocuklarda doğal olarak gelen göz teması gibi sosyal becerileri kendisi öğretmişti.

Otistik bireyler için göz teması genellikle aşırı uyarıcıdır . Otistik beyinler zaten konuşmaları ve sosyal ipuçlarını işlerken duyusal uyaranları filtrelemek için fazla mesai yapmaktadır; bu, nörotipik beyinlerin otomatik olarak yaptığı bir şeydir. Göz teması ise sadece baskıyı artırır.

Ancak Shane, Ilya ile dikkat çekici, hatta uzun süreli bir göz teması kuruyor. Bu durum, Ilya'nın Shane için nasıl güvenli, tanıdık bir alan haline geldiğini ve Shane'in burada maske takma ihtiyacının azaldığını, sadece kendisi olabildiğini vurguluyor.



4. Derin duygular besliyor (ama bunu göstermeyebilir).
Shane duygularını pek ifade eden biri değil. Duygularını, hatta kendine bile itiraf etmekte zorlanıyor ve duygularını kelimelere dökmekte daha da büyük zorluk çekiyor. Ancak, son derece samimi biri ve duygularını tamamen gizleyemiyor.

Williams bunu Shane'in gözleri aracılığıyla çok güzel bir şekilde aktarıyor: Hayranlar, Shane'in sınırlı yüz ifadesiyle göz teması yoluyla duygularını nasıl ifade ettiğini fark ettiler. Shane'in gözleri sık sık yaşlarla doluyor, ancak son bölüme kadar nadiren dökülüyorlar. Duygularını açıkça ifade edemeyeceğini düşünüyor, ancak onları tamamen gizleyemiyor.

Otizmli kişilerde yüz ifadeleri genellikle doğal olarak gelmez ; bazen eğitim yoluyla öğrenilmesi gerekir. Bu durum "duygusuzluk" (hiç duygu göstermeme) veya "duygu körelmesi" (çok az duygu gösterme) ile sonuçlanır. Otizmli kişiler ayrıca duygularını yoğun bir şekilde hissetmelerine rağmen, onları anlamakta ve ifade etmekte zorlanabilirler.

Hanselman, “Otizm spektrumunda yer alan danışanlarla duygularını ifade etme konusunda çalışırken, duygularının neden anlaşılmadığı konusunda sıklıkla kafa karışıklığı duyuyorum: 'Çok şey hissediyorum, neden karşı tarafa geçmiyor?' Dizi, yoğun duyguların yüzeyin altında nasıl gizlenebileceğini örnekliyor.” diyor.

Mathewes ayrıca bu temsilin otizm hakkındaki toplumsal varsayımlardan nasıl farklılaştığına da dikkat çekiyor. “Otistik insanların duygusal olarak gelişmemiş veya sınırlı olduğuna dair birçok klişe var ve medyada otistik karakterler genellikle duygusal olarak içine kapanık bir havaya sahip,” diyor. “Shane'in ağladığını, sinirlendiğini, şakalaştığını—genel olarak tüm duyguları deneyimlediğini görmek çok ferahlatıcıydı.”

5. Onunla flört etmek zor.
Shane ve Ilya'nın flört etme yaklaşımları birbirinden tamamen farklı. Ilya girişken ve ima dolu yorumlar ve mesajlarla Shane'i rahatsız etmeyi seviyor; Shane ise bu imalara karşılık vermekte zorlanıyor veya tamamen kaçırabiliyor.

Sarkazm veya çift anlamlılık gibi soyut iletişim biçimleri otistik beyinler için doğal bir şekilde anlaşılamaz. Her şey kelime anlamıyla algılanır ve ima edilen anlam genellikle kaybolur.

Shane'in kelime anlamlarına aşırı bağlılığı, Ilya ile yaptığı mesajlaşmalarda açıkça görülüyor; Shane, flörtöz mesajlara sevimli bir şekilde ciddi cevaplar veriyor. Daha incelikli örnekler ise Shane'in şakalara—özellikle Ilya hakkındaki şakalara—eğlence yerine endişe veya kafa karışıklığıyla tepki vermesinde, ifadeleri anlamı çözmek yerine kelimesi kelimesine almasında ortaya çıkıyor.

6. Yoğun duyguları işlemekte zorlanıyor.
Shane'in otizminin en belirgin belirtileri, yüksek stres veya rahatsızlık anlarında ortaya çıkar. Duyguları içsel olarak yönetilemeyecek kadar yoğunlaşır ve dışa vurur; bu durum genellikle sinirlilik veya panik olarak kendini gösterir.

İki önemli an öne çıkıyor: dördüncü bölümdeki meşhur ton balıklı sandviç sahnesi ve altıncı bölümdeki iki sahne—kulübedeki ve sonrasındaki sahneler. Ton balıklı sandviç sahnesinde, bir şey Shane'in duygularını ezici bir derecede alt üst ediyor. Paniği onu aniden oradan ayrılmaya, kelimeleri karıştırmaya ve sıkıntısının kaynağıyla fiziksel ve duygusal olarak mesafeli olmaya zorluyor.

Kır evindeki sahnelerde, onun farklı bir şekilde, daha güvenli ve anlayışlı bir ortamda nasıl bir sarmala girdiğini görüyoruz. Güvendiği bir kişiyle birlikte, sonunda onu şimdiki ana geri döndüren bir ortamda, panikleyip tutarsız düşüncelerini ifade etmesine izin veriliyor. Duyguları onaylanıyor; işleri düzeltmek için acele edilmiyor ve sadece kendisi olmasına izin veriliyor.

7. Ebeveynlerine çok fazla güveniyor.
Shane'in ailesi, özellikle annesi, hem gençlik hem de yetişkinlik döneminde hayatında derinden yer alıyor. Yuna ise onun profesyonel menajeri gibi davranıyor, ancak aynı zamanda sürekli olarak onunla ilgilendiğini de görüyoruz: sponsorluk anlaşmalarını hatırlatıyor, nelere odaklanması gerektiğini söylüyor, ekran süresini yönetiyor.

Bu basitçe "anne-menajer" davranışı olabilir, ancak Hanselman klinik pratiğiyle paralellikler olduğunu belirtiyor. " Otizm spektrumunda olan çocukları yaşıtlarına göre çok daha fazla ebeveyn desteğine ihtiyaç duyan ebeveynlerle çalıştım; bu destek, tipik gelişim döneminin çok ötesine uzanıyordu."

Hanselman sözlerine şöyle devam ediyor: "Sonunda Shane daha çok karşı çıkıyor, ama yine de ailesiyle önemli ölçüde zaman geçiriyor. Dünyanın geri kalanıyla kuramadığı, ebeveynlerine duyduğu güven ve rahatlık, danışanlarımda gördüklerimle bağlantılıydı. Bunu çok güzel oynadılar."

Bu temsilin yankı uyandırmasının nedeni
Pervez, otizmi medyada normalleştirmenin kabul için çok önemli olduğunu vurguluyor. “Otizmi insan deneyiminin günlük, normal bir parçası haline getirmek, dünyanın bizi acınacak veya aşağılanacak insanlar olarak değil, sevdiklerimiz arasında yaşamlarımızı sürdürmeyi hak eden insanlar olarak görmesi için çok önemli,” diyor. “Doğrudan otizmli topluluktan gelen veya onların katkısıyla oluşturulan medya temsili, otizmli insanlara yönelik korkuyu kabulle ortadan kaldırmanın bir aracıdır.”

Hanselman, “Dizide başarılı bir aile hayatı, sosyal hayatı ve aşk hayatı olan birinin yer almasını çok sevdim,” diye ekliyor. “Kabul vardı; arka plana itmek veya alay etmek değil, sevgi dolu ve destekleyici bir şekilde onaylama vardı.” Sözlerine şöyle devam ediyor: “İşte otizmli biri, zaman zaman sosyal olarak beceriksiz olabilir veya göz teması kurmakta zorlanabilir, ancak onu önemseyenler için yine de sorun değil. Başarılı olabiliyor ve normal bir insan olabiliyor. Bunun nörodiverjan topluluk için çok önemli olduğunu düşündüm: Birinin otizm kodlu olduğunu, bunun 'otizmin bir tasviri' olmadan da bilebiliyoruz.”

Son olarak, Mathewes hikâyenin "aşk" kısmının önemine değiniyor: "Birçok klişe, otistik insanları ya romantik ilişkilere ilgisiz ya da bu ilişkilere yetenekli olmayan kişiler olarak gösteriyor," diyor. "Otistik bir erkeğin hem arzu etme hem de arzu edilme yeteneğine sahip olduğunu gösteren bir dizi görmek çok etkileyici."

Özetle
Shane Hollander'ın canlandırdığı karakter, otizmin anlamlı olmak için gürültülü olmak zorunda olmadığını gösteriyor. "Heated Rivalry", otizmi sadece kimliğinin bir parçası olarak göstererek, otistik bireylerin oldukları gibi var olabilecekleri, gelişebilecekleri ve sevilebilecekleri ferahlatıcı bir kabul modeli sunuyor.

Homosexuality is a Family Disease, and There is No Happy Ending in the Homosexual Lifestyle!


Emphasizing that homosexuality is a family disease, Kaçın stated:


“While homosexuality is experienced individually as a crisis of sexual identity, it actually stems from the pathology of the family environment in which the individual was raised.”


Kaçın continued as follows: “To the extent that the number of homosexuals in society increases—gaining acceptance and becoming organized—it signifies that the family unit has collapsed. Homosexuality represents the sanctification of maternal dominance at the expense of paternal authority. Homosexuality is not a disease of the individual, but rather the manifestation of the pathology inherent in the family environment in which the individual was raised.”


Homosexuality is a family disease. In the West, the enactment of same-sex marriage laws and the rise in same-sex partnerships—resulting from the powerful and systematic efforts of homosexual lobbies—serve as indicators that the family unit in the West has collapsed. The family, having long since collapsed in the West, is now disintegrating at an accelerating pace in the East as well.


Within the psychological trajectory of their lifestyle, individuals who identify as “active” homosexuals inevitably and naturally transition—sooner or later—into becoming “passive” homosexuals. If these individuals enter a therapeutic process, those who were previously “passive” become “active” during their recovery; subsequently, as they begin to experience emotional and erotic attraction toward women, they transition into a bisexual orientation. Conversely, those who were previously “active” homosexuals become “passive” at the level of fantasy during their recovery process, before eventually transitioning into a bisexual orientation through the development of emotional and erotic interest in women. Finally, those homosexuals who define themselves as both “active” and “passive” become asexual during their recovery process, before ultimately transitioning into a bisexual orientation as they begin to experience emotional and erotic attraction toward women.

https://escinselterapi.net/forum/

THERE IS NO HAPPY ENDING IN THE HOMOSEXUAL LIFESTYLE

In the homosexual lifestyle, from a psychological standpoint, every "active" partner eventually becomes "passive." The notion of remaining permanently "active" is simply not a possibility. An active homosexual inevitably becomes passive when he falls—or claims to fall—in love with a passive partner to the point of dependency. In short, there is no happy ending in the homosexual lifestyle. Homosexual Therapy concludes when the individual successfully reclaims a heterosexual identity over the course of the therapeutic process. Once healed, these individuals go on to marry women and lead their lives as devoted husbands and excellent fathers. From a sociological and psychological perspective, a homosexual child born into a dysfunctional family is, in reality, merely resisting the pathological structure of that very family.                                 When healed homosexuals eventually marry a woman, they lead their lives as good spouses and excellent fathers.

From a sociological and psychological perspective, a homosexual child within a dysfunctional family is, in reality, resisting that family's pathological structure. When healed homosexuals become fathers in their heterosexual lives, they are not merely perpetuating their own fathers' lineage, but rather laying the foundations of a lineage of their own.

This, in turn, brings about a transformation that enables society to raise healthier generations. Homosexuals do not find the true love they seek within a homosexual lifestyle; rather, provided they undergo healing, they discover it within their heterosexual lives.


We hope that the institutions and agencies of our state will prioritize initiatives aimed at the healing of homosexuals—rather than granting approval and support for homosexual men to undergo surgery to become women, or for lesbians to undergo surgery to become men.


https://escinselterapi.net/forum/

...

Selam herkese. Hayatım yoluna girdi. En son 3 ay önce yazmışım yazıyı. Elhamdülillah Rabbime şükür bir isim var. Talebeler ile ilgileniyorum. Maaşımda yetiyor çok şükür. Aynı zamanda ziyaret amaçlı tekrardan umreye gittim. Asıl yazı yazma sebebim de o şuan. Ramazan'ın son günleri 4 gün Mekke 5 gün Medine yaptık. Babam ben ve arkadaşları. Döneli 2 gün oldu. Keşke o 2 gün önceye dönsem. Kalbim buruk. Aglayasim var. Hayat enerjim yok. Mekke'ye Medine'ye hasret kaldım. Oradaki o maneviyata. Oradaki ortamıma çok hasret kaldım. Efendimize kabeye aşık oldum geldim. İlk defa hakiki bir aşk yaşıyorum. Yaşadığım eşcinsel aşk bir bagimlilikti. Bu gerçek aşk. Kalbimdeki o imanı hissediyorum. Hemde bütün kalbimle.cok zormuş sevgiliden ayrı kalmak.onceki gidişimde bazı sorunlar yasadigin için buraya dönmeye can attım tam tadamadim o maneviyatı. Ama şimdi Allah'a bin şükür ki bana ikram etti yüceler yücesi. Ve bu sefer tattım o aşkı. Dönünce anladım. Kabeyi bir daha görünce çok ağladım. Bu ağlama hem hasret hem de ben ne yaptım ki aglamasiydi. En sonda aşkım Muhammed mustafadan ayrılırken ağladım. Beni affet peygamberim diye. Rasulullahta.n ayrılık ne zormuş meğer. Şimdi döndüm ve hayat bana çok boş sıkıcı ve zor geliyor. Orada ful.tanri ve elçisi ile berabersin. Burada ise hersey dünyalık. Sevmiyorum bu dünyayı. Sevmiyorum artık buraları. Tek temennim Allah'ım bana tekrar tekrar gitmeyi nasip etsin.Rabbjm gitmek isteyen bütün ümmeti Muhammed'e o kutsal topraklari dünya gözü ile görmeyi nasip etsin. Birde için başka sebepten ağlıyor. 2 defa giittim ama ikisindede kabeye dokunamadim. Bir üzüntü var ondan dolayı ama nasip. Demekki o kadar temiz değiliz olsun ona rağmen Allah ikram etti. İnşallah onuda eder elbet. Öyle işte icimj dökmek istedim ve Allah'ım bu hastalıktan beni kurtar diye dua ettim. Elbet inanıyorum sebeplere yonelticek rabbim beni. Kurtulucam bu hastalıktan. Allah herkesin yardımcısı olsun. İçim kan ağlıyor.


Baka baka doyamadım, hem kokladım da
Sarhoşluğu geçmedi hala
İçimde sevdan
Hala hoş bir havan var
Ne güzel adın
Bir çizik attın gönlüme, kanattın.
          🌹Hayırlı cumalar🌹