Eşcinsel Terapi Forum - Psikolog www.huseyinkacin.com

Yazılanlara katılıyorum türk toplumu olarak cinselliğe karşı bir korkumuz var , inanılmaz derecede hemde.Cinselliği ayıp olarak gördüğümüz için bu haldeyiz.Oysaki insan psikolojisi basit.Eşcinselliğin sebebi zaten anne baba ile sağlıklı bağ kuramamanın dışında cinsel kimlik oluşurken bir şeyler ters gidiyor belki anneden kaynaklı belki babadan kaynaklı.İnsanlar bunu konuşamadığı için bu kafadan çıkamadığı için bu halde.Her şey çocuklukta oluşuyor.Bunu  konuşmayınca halının altına sorunları süpürünce olay daha da büyüyor.Biz müslümanlar burada hataya düşüyoruz , ayıp günah sarmalı. Bu kardeşimizde herkes gibi kıskanmış birilerini dürüst davranayım bazen bende çiftlere imreniyorum, belki de kıskanıyorum.İçten içe kuruluyorum ama itiraf edemiyorum kendime keşke benimde olsa diye.Ama ben kendi hikayeme baktığımda kurtulmak mümkün umutsuz olmayalım.Eski hallerime bakıyorum birde şimdiki hallerime dağlar kadar fark var bende yaşım daha 24.Bende çok hatalar yaptım anlatsam neler var neler hiç bir şey için geç değil kimse ümitsizliğe kapılmasın Rabbimiz kitabımızda ne demiş; De ki: “Ey günah işleyerek kendilerine yazık eden kul­la­rım! Al­lah’ın rah­me­tin­den ümî­di­ni­zi kes­me­yi­n! Çünkü Al­lah, bü­tün gü­nah­la­rı bağışlar. Şüphesiz O, çok bağışlayıcıdır, engin merhamet sahibidir.”



Şahin

Sen öfkeni kaybettiğin için senelerdir aynı noktada debelenip duruyor olabilirsin. Otur annenin dizin dibinde "canım anam, garip anam! " diye ağla.. Hiçbirimizin, çocuğu eşcinsel olmuş annenin veya babanın aklına ihtiyacı yok. Evet, bunlar ağır laflar ama biri da çıkıp söylemeli. Bize akıl vermeyi, Samet Bey'in dediği gibi spritüel guru gibi takılmayı kesmeleri lazım. Gidip kendi karı-koca ilişkilerine odaklansınlar. Anneler kendi kadınlıkları ile mutlu olmaya baksın. Fedakar, cefakar anne rolünden çıksınlar. Oradan beslenmeyi deli gibi seviyorlar. Şikayetçi olsalar da onlara inanılmaz cazip geliyor. Canlarını al ama bunu ellerinden alma! O raddede hemen hepsi.. Mesela burada benim yazdığım hiçbir şey onlara pek hitap etmez. Babalar da artık *sünepe ve silik* olmayı bırakmak zorunda. Ailede aksiyon almayı bilecekler. Gerçekten seven, eşini mutlu eden bir kocaya dönüşeceller. Oğulları ile bağ kurmanın peşine düşecekler. Hala bunun için baba yerine çabalayan anneler oluyor. Erkeklerin (bana göre özellikle beş yaşından sonra) anne sevgisine değil tamamen baba sevgisine ihtiyacı var. Anneler kızları ile takılsın ya da kız çocukları ile olan sorunlarını çözmeye baksınlar. Beş çaylarını mı yapıyorlar, boyanıp süsleniyolar mı artık neyse işte onların kız neşesi bizi ilgilendirmiyor. Terapi süreci başladıysa erkek çocuğunun anneyle göbek bağı kopmalı. Artık onun dünyasında karşı cinse olan sevgi yatırımını yapacağı kişi, sevgilisi, karısı olacak. Anneler, oğullarının başka bir kadını kendilerinden çok ama daha çok seveceği gerçeğini  hazmedecekler. Lafta değil duyguda.. Oğlunun "number one"ı olma arzusundan vazgeçecekler. Kocasından alamadığı  sevgiyi, duyguyu, bağı hala ve ısrarla "hep iyi niyetimden" maskesine gizlenerek oğullarından almayı bıracaklar. Cefakar, fedakar anne rolünü kesecekler. Gerekiyorsa onarılmayı bekleyen kendi kadınlığı ile yüzleşecek, kadınlıklarında sorun olduğu için "ama ben anneyim" derken anneliği nasıl da kimlikleştirdiklerine uyanacaklar. Sonra buraya gelip "ama hep anne diyorsunuz, babalar sorumluluk almadığı için biz uğraşıyoruz" demeyecekler! Hayır! Sizler zaten uğraşmaya dünden namzetsiniz. Bırakın bu ayakları! Bizim zaten asıl olayımız *iskele babası* olan babalarla.. Buradaki gençlere kızmaya, onlara herhangi bir şekilde alınmaya da hiçbir hakkınız yok. Bu asıl büyümeyenin siz olduğu gerçeğini ortaya serer. Ayrıca aileye karşı öfkenin iyileşmenin bir başlangıcı olduğunu, gencin önce öfkesini bulup ona sahip çıkması gerektiğini ve bunun ilelebet öyle kalmayacağını da bilmeniz gerekiyor. Zaten kendi yolundan gidip kendi ailesini kurduğunda daha ne öfkesi olacak Allah aşkına! Sanıyor musunuz ki bizim burada annelerin-babaların hoşuna gidecek şekilde ağzımız laf yapmaz! İstesek alasını yaparız! Hepinizi mest ederiz.

Şimdi Ahmet Said senin yazını alıntıladım diye sana yükleniyorum sanma. Bunları yazmamıza ilham oldun diyelim. Senden yana hiçbir rahatsızlığım yok. Hatta yazdığın çoğu şeyi ilginç buluyorum. Bilesin..


Celal

Kıymetli anne ve babalar ,çocuklara takılıp kalmamaları konusunda yardımcı olabilmemiz için önce bizlerin ne kadar takıntı haline getirdiğimizi düşünelim.Geçmiş geri gelmeyecek bu kesin.Gelecek ise belirsiz.Anda kalmalıyız.Eğer başka çocuklarımız varsa onlarla da ilgilenmeliyiz.Kendimize uğraşacak bir şeyler bulmalıyız.Çocuklarımızı uzvumuz gibi görmekten vazgeçmeliyiz.Biz de bir hayat yaşıyoruz .Akışta olalım.Bizi  mutlu görememeleri,onlardaki anksiyete halini artırıyor.Sadece onlara sevgimizi göstermemiz ,evladımız olarak varsa diğer kardeşleri ile ilişkimiz nasılsa o şekilde davranmalıyız.Eğer sürekli bu düşünce içinde debelenirsek ne kendimize ne de evlatlarımıza yararımız olmaz.Çocukların durumlarından dolayı sırf kendi vicdanlarımızı rahatlatmak için istediklerini yapıp,sorumluluklarını almaları konusunda bebek gibi davranmaktan uzak durmalıyız.Sadece anne baba olalım.Onların buna ihtiyacı var.Eleştirmeyelim,karşılaştırmayalım.Bizim için önemli olduklarını bilseler kafi .Yaşlarına göre her bir çocuğa görev ve sorumluluk bilincini vermekten geri durmayalım.Akışta kalalım.


Sakın benim yüzümden,şunun yüzünden gibi düşüncelere girip çocuklarınızın kayıp dönemlerini telafi etmeye çalışmak gibi bir şeye düşmeyin.

Anlamaya çalışın.Onları en iyi tanıyan bizleriz.Neye ihtiyaçları olduğunu da biz biliyoruz.Evet çocuğunuzu ne kadar tanıyorsunuz?Gelin tanış olalım

Bugün terapiye geldim .Bir buçuk aya yakın bir zaman oldu sanırım . Yıllık izin aldım nöbet değişimi falan derken 24 gün nerede ise bir ay . İnsanlar tatile gider bizde memlekette aileye yardıma  bu akılla yola çıktım. Neyse köy yeri birde içanadolu olun ekini tarlası hayvanı derken epey stresli ve makaşetli yani zor zahmetli , uğraşlı ve birde stresli oldun mu tadından yenmiyor . Zaten bu yaşıma kadar hep stres yüklü bu hayat yaşadım . Aman kimse kırılmasın kimse üzülmesin kimseye hayır demedim hep yapıcı hep birşeyleri omzuna bindirilmiş ailenin en büyüğü olmak kadar zor bişey yok . Neyse İstanbulda bana tek güven veren o kişinin yanında olmak kadar güzel bir duygu yok . Kendisi Hüseyin Kaçın hocam . Bazen süphe duyuyorum boşa kürek sallıyorum olmuyacak yapamıyorum diyip sede sıkıntı stres yaşıyorum . Buda sede beni çıkmaza sokuyor . Nerde yalnış yapıyorum nasıl başa çıkabilirim onun için hocaya sorular sorup ve hatalarım nerden kaynaklı olduğuna çözüm bulup beni hayata tekrar kazandırmak için elinden geleni yapmaya gayret eden bir kişi görüyorum abartısız tamam karşılığı var maddi olarak bu dünyada karşılıksız hiçbir şey yok .Terapiye biraz geç kaldım hocam beni aradı biraz hızlı ol seni biri ile tanıştırmak istiyorum dedi ben de hızlı adımlarlar taksimde dikkat çekmeden geldim . İçeride temiz kalbi bir genç delikanlı ile sohbet ettirdi Bilal insanın yüzünden anlaşılıyor ne kadar efendi be beyefendi bir kişiliğe sahip olduğunu sohbet ettim bana o yaşının küçük ama yüreğinin kocaman oluşu ile öneri ve telkinlerde bulundu bu öneri ve telkinleri hayatına Hüseyin hocam sayesinde başardığını dile getirmesek büyük haksızlık olur . Önceleri birkeç kişi ile tanıştım idi onlar bu kader samimi ve dürüst gelmediler . Rabbim Bilalin tırnağına taş getirmesin yazacak çok şey var ama Rabbim onu nazarlardan korusun bir abisi olarak bu şekilde dua ediyorum ona en güzel yarınlar ve  hayatında temiz sayfalar hep gönlünden geçen şekilde olur umarım . Anladım ki olmayacak yapacağım diye yelkenleri suya indirmenin bir anlamı yok imiş bana bugün bunları söyledi Hocam ile Bilal . Tam düzeleceğim diyorum neyse bir ya toparlıyorum kendimi ya memlekete gidiyorum ailemin stresi sıkıntılarını yaşıyorum . Babamın saçma sapan kompleksi Annemin bana dert yanması . Yeter artık ben dayanamıyorum bana bunlarla gelmeyin kaldıramıyorum artık bu yükleri bana ağır geliyor . Kocaman İstanbulda zaten yalnızım bunalıyorum yeri geliyor nefes alamıyorum ama kimse bunun farkında değil . Herkes beni mutlu sanıyor devlet memuruyum da aldığım maaş zaten kira yeme içme spor fatura derken  ayı zor getiriyor . Babamın ailemin durumu iyi ama onlar sede perişan bu konu benim hayatımda en zoruma gidiyor bir türlü aklımdan çıkmıyor . Kendi kendime Allahın acımadına sende açımıyacaksın diyim çekiştirip duruyorum bu aralar ama bu yara inan kapanmacak annemi ve babamı öyle bu yaşta çalışmaları bana ağır koyuyor . Umarım bunlarda ilerleyen zamanlarda düzelir umut ve hayal etmekten başka çare yok .Bunları yaşadıkça kendimi toparlamıyorum hep stres hep kaos beni yoruyor ordan da mutluluğu saçma sapan yerde ağrıyorum arama değil benim ki biraz dertleşme ihtiyacım vardı ama lan diyorum gay insanın bana acıdan başka ne katacak bunun farkına vardım ben dostluğu arkadaşlığı yalnış yolda arıyorum kendi hayatımı mahvederek  sede kaosa girdim. Diyorlar ya bu çocukluktan yâda doğuştan bence alakası olmayan şeyler. Aileden gelen bir durum hayatta baba sevgisi yok annem desen garibim hep koşuşturuyor . Bizim için babamda öyle gerçi onlar bişey görmemiş ki ailerinden hep aşalanma hep bir kısas onun içinde babam bizlere güvenmiyor olabilir para konusunda eğer bize güvenipte özgüven verse idi dağ gibi arkamızda olsa idi eğer bu yaşadığı çileyi ne kendi nede bizler yaşardık . Kul kaderini yaşar kimileri parasıyla ,kimileri evlatlarıyla, kimisi sağlığıyla imtihan ediyor Allah fazla düşünmek gerekmiyor . Düşündükçe sede aklım fikrim ruhum bedenim açıyor zaten.Bunları konuştuk hocam ile genelde aile üzerinde bu uzun süreli memlekete gitmemin bana sede perişan ettiğini söyledi haklı kimseye açımıyacaksın herkese koşmuyacam , hayatta hayırın her daim olması gerektiği defalarca dile getirdi . Bu arada seni dedi bir tanışanımım Annesi ile tanıştıracağım dedi tamam dedim . Asıl mesele burdada beni mutlu etti dünya tatlı evladı için kendini feda eden bir anne Filiz abla bana maneviyat olarak öyle güzel dualarda bulundu ki bir anne yüreğiyle ablam sana hayranım Rabbim seni bu çıktığın yoldaki savaşını zaferle mükavatlandırsın tez zamanda evladın için . Onuda hideyet verip bizleride hidayette erenlerden eylesin . Filiz abla o kadar bilgili o kadar güzel tertip ve düzen içinde cümleleri olan saygı değer ablamız seni  tanıdığıma çok sevindim Hocam bana sizi tanıştırma olanağını sağladığı için teşekkür ederim ayrıca ona. Zaman kısıklı olmasa idi sizinle o kadar konuşmak isterdim be filiz abla Hüseyin hocamdan sonra bana en iyi gelen insanın Rabbim seni tüm kötülüklerden korusun koca yürekli anne . Bu seansıda dolu dolu geçirdim verimli olarak bir yandan Bilal kardeşim ve bir yandan Dünyalar tatlısı Filiz abla ile . Hepsi sizin sayenizde sizin yeriniz bende Hüseyin Hocam . Görüşmek ve kısa zamanda düzeltmek duasıyla Allah ‘ a emanet olun .🍂🍂

Biz suçluyuz.Ebeveyn olarak.Evladımızın sağlıklı birey olabilmesi için ailece çaba sarfediyoruz.Burada harcadığım emeği açıklamayacağım.Evladımızın Farkındayız.Farkedicez,acımızı yaşıycaz ve her şeye yeniden başlayacağız.Pes etmeyeceğiz.Onun mutluluğu için mücadele edeceğiz.Bizi tanımıyorsunuz.Haklısınız.Herkes mücadele ettiğini zannediyor.Biz ciddi emek veriyoruz.Biz bozduk,biz tamir edeceğiz.Bu bizim mücadelemiz.Çocuğum pes etmediği sürece asla pes etmeyeceğiz.Geçmişin yaralarını saracağız.Onu yeniden yetiştireceğiz.Hayat varsa umut var.


Estağfirullah suçlandığımı düşünmedim.Valla suçlanmakta benim için önemli değil .Kapris yapacak yaşta değilim.Pes etmemek konusunda kararlıyım💫Çocukların çektiği acının yanında bizimki neki.Onlar küçücük yaşlarda içlerinde ne olduğunu bilmedikleri bir durumla karşı karşıya kaldılar.Onlar için ne kadar zor.Anlatamadı,paylaşamadılar.Dışlanmaktan,reddedilmekten korktular.Onların yaşadığı ızdırabı ben çeksem ne olur?Yazık bu masumlara.Biz ebeveyn olarak kendimizi düzeltirsek onlar düzelecek.Birbirimize iyi geleceğiz.Yaralarımızı birlikte saracağız.Bu çocukların bize öğrettikleri var.Hiç bir şey boşa değil.Buradan almamız gereken dersler var.Görmemiz lazım.Çocuğumun bu durumu aslında ailemizin ne kadar dağıldığını,yeniden yapılandırılması gerektiğini gösterdi bize.Çok şey öğretti.Hayat yolculuğumuzda bazen görmezden geldiğimiz ama önemli parçaların bu önemsiz gibi gördüğümüz parçalarla tamamlandığını gördük.Yaşantımızı gözden geçirip boşlukları doldurmak zorundayız.Bizim çocuğumuzda dolduramadığımız duygusal boşlukları  başkaları doldurur.Değişmek zorundayız.


Filiz H.