Eşcinsel Terapi Forum - Psikolog www.huseyinkacin.com

Hüseyin Hoca’ya kızgın olduğum bir dönemde “onarım terapisi” yaptığını iddia eden bir derneğe ulaştım.
Eşcinsellik konusunda terapi yaptıkları sitelerinde yazıyordu
ben iletişime geçince bana bir psikolog atayacaklarını,yönlendireceklerini söylediler,yanlış hatırlamıyorsam sonraki gün veya 2 gün sonra bir kadın psikolog bana ulaşıp bu konu ile alakalı iletişim kurduğumu ve bana onun terapi yapacağını söyledi…

İlk seansımızı yaptık bana;Joseph Nicolosi’nin oğlu’ndan bu konu hakkında online eğitim/bilgilendirme vs aldığını/aldıklarını ve onarım terapisi yaptığını ama genelde diğer psikolojik sorunlar (Okb,panik atak,anksiyete,depresyon vs) terapileri yaptığını söyledi,bunu ilk duyduğumda sevinmiştim çünkü bende Joseph Nicolosi’nin tüm kitaplarını okumuş ve bu konuda detaylı bilgiye sahiptim…

Seanslarda benim özel ailevi ve kendimle ilgili sorunlarımdan konuşuyorduk,sorunu çözmek için öneri/fikir vermemekle birlikte genel olarak “hıhı,evet anlıyorum” şeklinde geçiyordu,bazen ne yapacağımı söylüyordu sadece…

Mesela gerek Joseph Nicolosi’nin olsun,gerek Hüseyin Kaçın Hocam olsun eşcinselliğin erkeklerle bağ kurmak amacıyla onları erotize etmek olduğunu,bunun çözümünün ise ‘erkek arkadaşlıklar/ortamı’ konusunda çabalamanın zorunlu olduğunu söylüyordu.Mesela Joseph Nicolosi kitabında erkeklerle bisiklet sürmek,doğa yürüyüşü yapmak,yüzmek vs gibi danışanlarının yaptığı ve eşcinsel erotizmin söndüğü aktivitelerden bahsediyorken,Hüseyin Hoca’da spora gitmek ve hem özgüven kazanmak hem de erkekler arasına girmenin öneminden bahsediyordu…

Terapide erkeklerin arasına girmek için spor salonun’a gideyim mi?
Dediğimde ‘hayır,erkekler üstünü değişiyor,tehlikeli şimdilik’ benzeri bir öneri vermişti…

Diğer yandan çok sıkıldığımı vs bahsettiğimde bana annem ile alışverişe,markete gitmemi söyledi.Buna çok şaşırdım çünkü Joseph Nicolosi’nin tüm kitaplarını okumuş biri olarak ayrıca daha önce Hüseyin Kaçın Hocam’a gitmiş biri olarak bu yapmam gereken en son şeydi…

Kadın Psikolog’a ‘ama Joseph Nicolosi kitaplarında şöyle şöyle söylüyor,danışanlarına şu önerileri verip bunları söylüyor’ tarzında konuştuğumda bana ‘vay be sen hepsini çok güzel biliyorsun,baya bilgilisin’ minvalinde bir cevap aldığımda artık terapiye ve terapiste olan güvenim daha da azalıyordu.İçimden ‘bunları keşke ben değil sen bilmiş olsan’ diyordum kızarak…

Ayrıca terapilerde somut çözüm üreten öneriler olmamakla birlikte terapinin son on  dakikası bana gözlerimi kapatıp yeşillik,doğa,ağaç,merdiven vs düşünmemi istiyordu ve bu beni iyice sinirlendiriyordu bunun onarım terapisiyle ne alakası vardı?Ayrıca dünyanın parasını bunun için mi veriyordum?Ne Joseph Nicolosi’nin önerilerine ve tedavisine ne de Hüseyin Kaçın Hocam’ın önerilerine ve tedavisine hiç benzemiyordu.İşin aslı bir tedavi yoktu sanki sadece oyalama vardı…

Artık devam etmek istemiyordum.Ayrıca başka sorularım için ulaştığımda bir kez bir sorumu cevapladıktan sonra başka soru sorunca ‘şu an terapideyim’ ya da ‘seans dışında soru sormayalım’ gibi cevaplar alıyordum ama seans da da hiçbir öneri vermiyordu ki zaten yalnızca ya herşeye ‘hı hı hı hmm’ ya da ‘gözünü kapat şunu düşün’ artık sinirlenmiştim ve Hüseyin Hocam’ın forumundaki yazıları ona attım aslında ona onarım terapisi nasıl yapılır göstermek istedim o ise ‘bana bunları atma o zaman bana gelme’ tarzı birşey söyleyince artık terapiyi bıraktım.Aslında terapi olmayan terapiyi bıraktım çünkü yapay zekayla dertleşseydim eminim daha faydalı olurdu…

Anladım ki Hüseyin Kaçın Hocam’ı bırakırsam bu hiç bi iş bilmeyenlere kalırım onun sert dili de bazen sinirli çıkışmaları da aslında bizim gelişimimiz için çünkü diğerlerinde sahte bir memnun etme durumu var ama hiçbir şeyi çözdüğü yok yalnızca terapist danışan ile arasını kötü etmeden parasını alma arzusu,Hüseyin Kaçın Hocam’da ise gerçekten gençleri hayata,yaşama,kendi doğasına kazandırma ve özgüven sağlayarak mücadeleye alıştırma ideali var bunu her gittiğimde hissediyorum ve onu bu hayatta tanıdığım için çok şanslı olduğumu hissediyorum.
Babam beni terkedip gitmişken çocukken benim acı çektiğimi görüp erkek figürler tarafından umursanmazken sonra kafam karışıp dünyam alt üst olmuşken ve çıkış yolu ararken o karşıma çıktı.Hala ona birsürü vereceğim terapi parası var ve bir kez olsun ağzını açıp paramı ver demedi diğerleri olsa bir kuruş  eksik versen seni içeri sokmazlar….

Bu işin piri Hüseyin Kaçın’dır onu görmezden gelen çok şey kaçırır tüm nesli kaçırır tüm fırsatları kaçırır onun elinden tutan ise herşeyi dönüştürüp iyileştirir…

Ben de aynı şekilde düşünüyordum fakat Hüseyin Hoca ile görüşmemiz de duygusal bir bağ kurmamın önemini  cinsellik hakkında kendimi zorlamadan hareket etmem gerektiğini anladım. Sonrasında da görüştüğüm hanımefendi ile görüşmelere giderken çok zorlansam da reddetmeyip çok sık olmasa da görüşmeler yaptım. Bu süreç yorucu inişli çıkışlı bazen işkenceye benzese de vazgeçmeyip devam ederken ne hissettiğimi analiz etmeye iyi de olsa kötü de olsa kabul etmeye, kendimi suçlamadan anı yakalamaya çalıştım. Hamdolsun bi yerden sonra beni seven  bu hanımefendi ile görüşmemin beni motive ettiğini her ne kadar onun benden beklediğini ben de başka erkeklerden bekliyor olsam da bunu atlatabileceğimi farkettim ve sonunda duygusal bi bağ kurduğumu ve tam bir sevgi diyemesem de  onu bazen özlediğimi hissettim.  Ayrıca onunla konuşurken rahatladığımı, kendimi ifade ederken çık zorlanmadığımı ve onun da çok anlayışlı oluğunu gördüm. Çok şükür onunla buluşmadan zorlansam da buluşunca artık hoş vakit geçirebiliyordum. Tabi bazen beraber gülüyor bazen beraber ağlıyorduk ama sağolsun benden vazgeçmeyip benim göremediğim eril tarafımı gören bu hanımefendi beni tedavime farketmeden destek olmuştu.  Vel hasılı serüvenim uzunca ama bu kadarıyla iktifa edeyim. Fakat benim gibi bu sıkıntıdan muzdarip kardeşlerime acizane tavsiyem tamamıyla bu duygulardan kurtuldum diyemesem de hafiflemek depresif halden kurtulmak ve bu sıkıntıya rağmen bir yuva kurabilmek mümkün...O yüzden tedirgin olmamız biz sevgiye ilgiye muhtaçken bir kadının sorumluluğunu alıp ona bunları verebilmek elbette zor ama imkansız değil ve şunu biliyorum bizi bu  karanlığa gömmek isteyenlere inat Rabbim bizim verdiğimiz mücadeleye şahit ve yardımı için bizden biraz gayret gerekiyor. Evet bir nisk aldım ve evlendim, tamamıyla kurtuldum diyemem ama mücadeleye devam etmem gerektiğini ve başarılı olacağıma inancım tam... Vesselam...

Psikolog Hüseyin KAÇIN


https://youtube.com/@huseyinkacin22?si=aJF5MpOFAAGvyobc


0 555 326 22 91



https://www.instagram.com/reels/DcHBnrRtoE2/
İletiyi düzenle

Psikolog Hüseyin KAÇIN


https://youtube.com/@huseyinkacin22?si=aJF5MpOFAAGvyobc


0 555 326 22 91



https://www.instagram.com/reels/DcHBnrRtoE2/

Kendimle büyük bir kavgam yoktu. Bu süreçten geçen herkes gibi benim de küçük bir inkâr dönemim elbette olmuştu ama internet, bana her şeyin yolunda olduğuna inandırabilecek kadar güçlüydü.

Yirmili yaşlarımın başına kadar romantik ilişkiler konusunda herhangi bir deneyim edinmemiştim. Bir noktada bunu artık geride bırakmak istediğime karar verdim. Flört uygulaması olarak adlandırılan birkaç uygulama indirdim ve en güzel göründüğümü düşündüğüm fotoğraflarımı yükledim.

Zamanla bu uygulamalarda bulunan herkesin —ki kendimi de buna dahil edebilirim— buluştuğu ortak bir payda olduğunu fark ettim: hızlı bir şekilde bir şeyler hissetme arzusu. Sevildiğini hissetmek, kendine sevilebilir olduğunu kanıtlama ihtiyacı… Kimileri için belki tek amaç cinselliktir. Ama o da, en nihayetinde, duygularımızı en yoğun hâliyle yaşadığımız anlardan biri değil mi?

Ömer, Alp, Kerem, Ozan… İsimler değişiyordu ama hikâye pek değişmiyordu. Bir ilişkide kalmak isteyen taraf olduğumda, sonunda vazgeçilen taraf da ben oluyordum. Hislerimden eminken, karşımdaki kişiyi sevdiğimi düşünürken bile içten içe onun bana tam olarak istediğim sevgiyi veremediğini hissediyordum.

Önce bana olan sevgisinin azalmaya başladığını düşünüyordum. Sonra kendimi suçluyordum: Çok mu üstüne düştüm, çok çabuk okunup bitirildim mi… Acaba beni çirkin mi buluyor? Oysa bazen tek neden, benden alacağını almış olmasıydı.

Belki de bunun bir nedeni sevgiyi en başından beri güvenli ve karşılıksız bir şey olarak öğrenememiş olmaktı. Ailenden alamadığın bir kabulü dışarıda aramaya başladığında, sevgi yalnızca hissettiğin bir şey olmaktan çıkıp kazanman gereken bir şeye dönüşebiliyor. Birinin yanında kalmasını sağlamak için daha çok vermen, daha çok ilgilenmen, daha çok koruyup kollaman gerektiğine inanmaya başlıyorsun. Karşındaki kişi ise bu ilgiyi sürekli aldıkça, başta özel hissettiren şey zamanla ilişkinin normaline dönüşüyor.

Sanırım dengenin bozulduğu yer de tam olarak burası. Bir taraf sevgiyi kaybetmemek için daha çok çabaladıkça, diğer taraf bundan uzaklaşmaya başlıyor. Sonunda ikisi de başta aradığı şeyden uzaklaşıyor.

Belki gay ilişkilerde bunu daha görünür hâle getiren şeylerden biri de, çoğumuzun ilişki kurmayı gerçekten bize benzeyen insanları izleyerek öğrenememiş olmasıdır. Sevmenin, sevilmenin ya da iki erkeğin birbirine nasıl alan açacağının bir örneğini evde görmüyorsun. Üstüne bir de uzun süre saklanmak, reddedilmekten korkmak ya da kendini kabul ettirmeye çalışmak eklenince, ilişkide sevgiyle beraber bir tür onaylanma ihtiyacı da taşımaya başlıyorsun. Bazen karşındaki kişiyi değil, onun sana hissettirdiği “sevilmeye değerim” duygusunu kaybetmekten korkuyorsun.

Ben bütün bunları yaşarken bir yandan da bana en iyi gelen şeyi yapıyordum. Tüm düşüncelerimi, hislerimi günlüğüme yazıyordum. Sonunda ailem o günlüğü buldu ve terapiler de böylece hayatıma girdi.

Başlarda birkaç farklı terapiste gittim. İlk gittiğim yer Altunizade’deydi ve altı ya da yedi seans kadar sürdü. Orada anlatılan hikâyede her şeyin tek suçlusu bendim. Aileme yalan söylemiştim, diğer erkekler gibi futbol oynamamıştım, yeterince “erkeksi” aktivitelerle ilgilenmemiştim. Hobilerimden davranışlarıma kadar birçok şey gay olmamla ilişkilendiriliyor ve bütün bunlar sanki benim yanlışlarımın bir sonucuymuş gibi anlatılıyordu.

Daha sonra, yine ailemin zoruyla, Hüseyin Bey’e gitmeye başladım. Başta onun da diğerlerinden çok farklı olacağını düşünmüyordum. Fakat birkaç seans sonra konuşmalarımızın başka bir yere gittiğini fark ettim. Hobilerimi, giyim tarzımı ya da davranışlarımı önüme koyup bunları gay olmama bağlamak yerine ailemi, nasıl yetiştirildiğimi ve çocukluğumdan beri üzerimde kurulmuş olan düzeni konuşuyordu.

Onun anlattığına göre sorun doğrudan bende değildi. Hatta benim bile farkında olmadığım, ailemle aramda yıllardır süren sessiz bir savaştan söz ediyordu. Sessizce itaat eden, kolay kolay karşı çıkmayan, kendi isteklerinden önce çevresindekilerin beklentilerini düşünen daha pasif bir çocuk olarak yetiştirildiğimi söylüyordu. Yani bu kez anlatılan hikâyede suçlanan taraf ben değildim; yaşadıklarımın kaynağı olarak ailemin beni yetiştirme biçimi gösteriliyordu.

Sanırım ona güvenmeye başlamam da tam olarak burada oldu. Düşüncelerini anladıkça, en azından diğer terapistler gibi beni doğrudan suçlamadığını hissettim. Bana sürekli yanlış yaptığımı söylemiyor, beni utandırmaya çalışmıyordu. Aksine, hayatı tecrübe ettikçe bazı şeyleri kendim fark edeceğimi ve bugün doğru olduğunu düşündüğüm bazı şeylere ileride farklı bakabileceğimi söylüyordu.

O dönem bunu, beni bir yere zorlamak yerine kendi cevabımı bulmam için bana zaman tanıması olarak gördüm. Belki de bu yüzden söylediklerine güvenmek benim için giderek kolaylaştı. Çünkü uzun zamandır ilk kez karşımda bana ne olduğumu anlatmaya çalışan biri değil, beni dinlediğine inandığım biri varmış gibi hissediyordum.

Ama başından beri bir şeye bu kadar inanmışken ondan vazgeçmek de düşündüğüm kadar kolay değildi. Çünkü bir düşünceyi reddetmek, yalnızca o düşüncenin yanlış olabileceğini kabul etmek anlamına gelmiyor. Onun üzerine kurduğun bütün duyguları, verdiğin kararları, yaşadığın acıları ve kendine yıllardır anlattığın hikâyeyi de yeniden sorgulaman gerekiyor. Bir noktada, inandığın şeyden vazgeçmek sanki o güne kadar gerçekten hissettiğin her şeyi de reddetmekmiş gibi geliyor. İnsan kendi kurduğu dünyanın içinde yaşamayı öğreniyor; sonra birileri gelip o dünyanın temellerinin sandığın kadar sağlam olmayabileceğini söylediğinde, yalnızca fikrin değişmiyor. Bir süreliğine bütün dünya başına yıkılmış gibi hissediyorsun. Belki de bu yüzden bazı şeyleri bırakmak, doğru olmadığını fark etmekten çok daha zor.

Bazen bütün bu yılları, boşa geçmiş bir ömür gibi görüyorum. Her şeyin çok daha farklı olabileceğini düşünüyorum. Daha az korkarak, daha az saklanarak, kendimi sevdirmek için bu kadar uğraşmadan yaşayabilirdim belki. Zaman zaman hâlâ o sevgi açlığını hissediyorum ve onunla ne yapacağımı bilmiyorum. Bir gün kendimle gayet barışıkken ertesi gün aynaya bakıp kendimden nefret edebiliyorum. Bazen neye gerçekten inandığımı, neyin bana ait olduğunu ve neyin yıllardır bana söylenenlerden kaldığını ayırt etmek bile zorlaşıyor.

Ama sanırım bugün bulunduğum yerin geçmişten en büyük farkı şu: Artık bütün bunların farkındayım. Her şeyi çözmüş değilim ve belki uzun süre de çözemeyeceğim. Hâlâ sevilmek istiyorum, hâlâ bazen kendimi başkasının gözünden ölçüyorum, hâlâ bazı günler diğerlerinden çok daha ağır geliyor. Yine de ilk kez, bütün bu seslerin arasında hangisinin gerçekten bana ait olduğunu anlamaya çalışıyorum. Şimdilik yapabileceğim tek şey bu.

https://x.com/psikologkacin13/status/2102007479827669280