İletileri Göster

Bu özellik size üyenin attığı tüm iletileri gösterme olanağı sağlayacaktır . Not sadece size izin verilen bölümlerdeki iletilerini görebilirsiniz

Konular - psikolog

Sayfa: [1] 2 3 ... 73
Interview with a Turkish Psychologist, 

Hüseyin Kaçın, 

performing reparative therapy


1- Can you describe your therapeutic approach?


Homosexuality has no religion, language, race or age. If homosexuality means atheism in one way, it means religiosity in another aspect. Gay, bisexual, deist, and atheist children are now raised in religious families. Homosexuals are now everywhere, not just in Taksim, Cihangir. The fact that you do not see it now is due to your ignorance on this subject. 


Homosexuality is when the individual experiences a sexual identity crisis and the family he / she grows up in is sick. Parents cannot love their children satisfactorily if they suffer the insults and injustices they received from their parents during their childhood. Family relationships are based on appreciation and affection in return for good behavior and socially blessed achievements for the child's socialization, rather than appreciation without waiting in return. 


A common discipline practiced when the child does not obey or fails to meet expectations is to withhold love. If the child is controlled with love, the result will be dramatic : he will lose his identity. Psychological problems; depression, panic attack, social phobia; drugs, alcohol, gambling, internet addictions, suicide, homosexuality stem from a lack or shortage of love. 


If the family has turned into a diseased structure, we can predict any kind of disaster for the society there. In this sense, the family is the foundation of religion, civilization, culture and society.


Since familial values ​​collapsed in Western civilization, all kinds of deviant behaviors started. Homosexuality is the most perverted aspect of human biology, psychology, and sociology. Homosexuality is the loss of sacred values ​​and the destruction of family descent. Western civilization is in a tireless endeavor to occupy it with the lies of democracy in order to "make the world safe for democracy". The primary target is the family, which is the stronghold of our culture.


Because familial values ​​have collapsed in the West, homosexual organizations are increasing significantly as a reflection of deviant behavior. Homosexuality is actually a religious organization beyond an ideological organization. Sharp red lines have always existed among Jews, Christians and Muslims in human history. Religions as a patriarchal order have survived under the power of fathers. New World Order: While designing new economic orders under the domination of globalization, studies of de-gendering and de-sexing humanity are also increasing. As a result, homosexuality is imposed on societies as a scientific dogma. The existence of God is discussed, religions are discussed, all kinds of cultural values ​​are discussed, but homosexuality is imposed on societies as an unquestionable and indisputable reality. As a result of efforts to approve same-sex marriages, Judaism and Christianity in America and European countries have lost their reality and are converted to Homosexuality religion. While the West accelerates its collapse with its own hands, it is working hard to instill this collapse in Islamic geographies.


Homosexuality is a family « trouble ». Homosexuality stems from the illness of the family in which it grew up, while living individually as a sexual identity crisis. As the number of homosexuals in the society increases, is accepted and organized, it means that the family has collapsed. Homosexuality is the blessing of the mother's sovereignty instead of the father's power.


2- What is your understanding of the nature and origins of homosexuality in both men and women?


The formation of homosexual identity is a definition made in relation to oneself in the oedipal period. According to this definition, the child decided to live his impulses in the future with his own gender. Because his impulses are directed towards his own sex, he falls in love with them and sexual love is experienced with people of his own sex. 


Bisexuality, on the other hand, is an attitude that tries to live sex without discrimination if it can enjoy it. It shows that the character is more infantile, that the person perceives sexual objects as an object of pleasure such as the breast..


Male homosexuality is one of the solutions to oedipal conflict. The boy chooses to get rid of his mother's attraction by directing it to his own gender, if his impulses are caused by his father or the father's lack of it. The reasons that make the mother's attraction for the child unmanageable in the oedipal setting may be:


The mother is too fond of the child and has a high tendency to prevent him from turning to the outside world. As the child feels that he cannot withdraw his impulses from his mother, his fear of his father increases and as a last resort, he directs his impulses to men. He decides to choose his own gender as the object of impulsive love. Thus, he can withdraw his impulses from his mother.

The mother is very powerful in the family system, she manages the system. The child does not transfer omnipotence from the mother to the father. Their feelings of affection to the father are high, the desired closeness with the father is only possible with impulsive investment. The fact that the mother is omnipotent causes the child to deify her and create a categorical difference between them. In this case, keeping the child's impulses in his mother will also cause him to accept his domination; then the child will lead to a masochistic solution, develops a perverse nature. 

Another solution is to make a homosexual choice and make the affectionately loved father the object of impulse. Thus, the child manages to be homosexual and lovable rather than deviant. 


As a homosexual personality structuring, it points to a love relationship, while a masochist indicates a relationship of domination. Homosexuality is a more developed personality organization. The father is absent. The father's lack of physical presence makes it difficult for the child to define his mother and himself. The mother and father may be separated and the child may not see the father, the father may be going on too many trips. 


Is the child the closest (spouse) child of his mother? If the mother cannot clearly define the limits of her relationship with her child, it means that the child needs a father to be able to define correctly himself. The child moves to find the answer to the question of whether he is the husband of his mother or his son, directing his impulses towards the distant father or the male sex. The mother has a son who loves her own sex. Thus, in order to avoid the mother's attraction, the boy decides to be homosexual.

A Father is a very feared image. The fear of the father's anger prompts the child to seek relief from danger by quickly directing his impulses from his mother to his father. When the impulses have shifted to the father,it creates a guaranteed solution. In this way, the child decides to be a rival to his father, to be dear to him, and also takes advantage of his power as an object of impulsive love. In addition, the mother may be very overwhelmed, defeated and withdrawn in the background, often in an environment where the father is very fearful. The fact that the mother is devalued in the environment in which she lives may also cause the decrease of the attraction of the child to his mother.


When one or more of these situations are found together, cutting off the boy's penis or being thrown out of the family finds a solution by changing the object of love instead of being deviant. This solution would be to make one's own sex an object of sexual love instead of the opposite sex. Of course, a child between the ages of three and five doesn't know how being homosexual could affect his life in the future. He cannot imagine how his parents might react to this. According to him, he is shifting his impulses to his father instead of his mother, and his father is not unloved. If the mother has breasts to love, the father has a penis to replace the breast. The great interest in the penis in truly gay men is striking. Almost, a choice was made between the mother's breast and the father's penis, and the boy preferred the father's penis.



Girls' homosexual selection is not as frequent as men's. Female homosexuality is less common. In female homosexuality, we see that the father cannot create enough attraction for the girl child and the female child's impulses cannot be directed to the father and remain with the mother. In fact, the child remained in the mother's system. This may be due to the father's physical or psychological absence, or the mother's over-integration with the child. When the girl discovers that she doesn't have a penis, she needs to be complemented by her father or those with a penis. Often she has a tendency to glorify men, dismissing her own sex and self-esteem. When the contributions of the mother to the family environment and the indistinctness of the father balance these tendencies, the ground is formed for female homosexuality. The desire to make women an object of love and impulse in the future can also be created if the girl loses her mother within nine months, before completing the integration period or while transferring her omnipotence to her mother. In this case, the only relationship that has been experienced and learned is the integration relationship, and it has been lived with its own gender. Being alike makes it easy to be one. (Three Dominant Emotions from Anger to Love, Erdoğan Çalak)




So, do you see homosexuality as an ailment that is caused by a familial problem and needs to be treated?


Yes. look, let me explain as follows: For the child, the mother is a source of love and the father a source of trust. If the personality structure of the mother and father is psychologically healthy, a positive development will be observed in the psychological structure of the child. If the mother and father are individuals who have conflicts in their feelings and thoughts, disruptions occur in the psychological development of the child and a conflictual process begins. Children who cannot receive a feeling of love and trust from their parents, in their subconscious sexual urges carry sexual images towards their parents. In the confrontation of homosexual individuals in the later stages of psychotherapy processes, it is observed that distant, indifferent or, conversely, overprotective parents who appear in the therapy mirror cannot meet the necessary emotional needs for the child. The child, who tries to hold on to life with feelings of guilt and anxiety, is fighting with himself. The child always loses this war, which does not have peace in childhood, until the youth. Homosexuals, who continue to conflict with themselves intensely in the process of gaining sexual identity during adolescence, see other men as stronger than them and develop emotional investments and transfers to them. Emotional needs that were not met as a child lead to the pursuit of physical satisfaction. He considers himself as a weak soul; so he is looking for the strong chest in its own kind. His emotional transmissions to men, whom he thought to be strong as a weak man, become erotic after a certain stage.



3- How about the political climate in Turkey?



In the Friday Sermon in Hacı Bayram Mosque on April 24, 2020, President of Religious Affairs Prof. Dr. Ali Erbaş said, “O people! Islam accepts adultery as one of the greatest harams (prohibited). It condemns the Lutheran, the homosexual What is the wisdom of this? The wisdom of this is that it brings diseases along and spoils generations. Hundreds of thousands of people are exposed to the HIV virus caused by this great haram (prohibition), whose name is adultery in the Islamic literature of illegitimate and common life. Let's fight together to protect people from this kind of evil, ”he said.



Democracy quack gay lobbies "Redde Caesari quae sunt Caesaris, et quae sunt Dei Deo ..." Dr. They were quick to launch a lynch campaign against Ali Erbaş. If Ali Erbaş is left alone like Selma Aliye Kavaf in the face of these accusations, it would actually mean the collapse of the Turkish and Muslim family structure to gradually collapse.


Note : She is the former Minister of State Responsible for Women and Family Affairs from 2009 to 2011. She has stated that she opposes homosexuality, in her own words: "I believe homosexuality is a biological disorder, a disease. It needs to be treated." 



Our civilization is now being taken into a great grip by law enforcement. If we do not want our civilization to be defeated in this « war », the Gender Equality discourses imposed by the Istanbul Convention should be abandoned by every level of the state. The Istanbul Convention (a Convention which is, in appearance a text who combats violence against women, but when analysed is clearly a text supporting LGBT rights and destroying the family values), as a Trojan horse, is actually a war game put into us to open the way for the rights of homosexuals to marriage and adoption, under the pretext of solving violence against women. As long as the Trojan horse stands inside us, it will continue to ask for sacrifice from the world of politics, science, thought, art, religion, etc. without getting tired. In the post-coronavirus era, politics is obliged to destroy this Trojan horse. Or homosexuality debate in Turkey's agenda will never be lacking.


In the past, children were entrusted to schools by their families saying "his flesh is mine, his blood is yours » (Meaning : I'm leaving my child to you and trust you). The boys played ball in the school gardens, and the girls jumped rope. They would learn to grow up dreamy. They were worried about being a great man. Their fathers even sold their jackets for their children to allow them to study. In recent times, families who say "his flesh is mine, his blood is mine" (Meaning : I'm leaving you my child, but you don't have any right on him/her, whatever he does, don't blame him/her) have surrounded education. Children are getting smaller as they grow up with their immunity in schools. Boys no longer play ball and girls stop jumping rope.


As a result of the Gender Equality pressures, it is desired to raise boys who are not behaving like boys, and girls who are not like girls. If the Gender Equality work continues without slowing down, it will destroy our family dynamics and make mothers who are not like mothers ; and fathers who are not like fathers.


Homosexuality is not limited to the individual, but it is the sickness of the family in which the person was born and raised. In summary, homosexuality is a family disease. Instead of insulting homosexuals as « queers », we should actually question their parents whose lack love and interest in their child's growth resulted in his homosexuality. The homosexual is a child who succumbed to the emotional deprivation in a diseased family structure during his childhood. The homosexual is a person who will tirelessly try to take the revenge of this defeat in his family from the society he is excluded with the following words "like a girl, ball, fag/queer". He will constantly strive for erotic satisfaction of his body in order to compensate for the wounds he inflicted on his soul by the emotional deprivations he was deprived of as a child. Homosexuality is an endless sex addiction in this sense, as there is never a permanent and monogamous love in homosexual relationships.



4- Can we find out if there is resistance or support against such a study?


Clergy's attitude towards homosexuality is incomplete and inadequate. 


Suggesting patience to a person with a homosexual orientation and giving advice such as « if you have these feelings, continue your life without sinning, if you are not interested in women, be patient without getting married, and you will get their reward in heaven » reinforces the concept of "religious homosexuals". The religious perspective can only have a protective effect in the homosexual development process, but never lead to a healing process. If the individual with homosexual tendencies or life is uncomfortable with this situation, the solution is to start a therapy meeting with a psychologist experienced in homosexual treatment.



5- Can you explain where the support or resistance comes from?


There is no work or effort by religious communities, associations and non-governmental organizations to prevent or treat homosexuality. It is impossible and unthinkable to make a program for the treatment of homosexuality in the media and communication sector, whether in conservative or in secular channels.


Examples of resistance can be found in online dictionaries like Eksisozluk as far as my person is concerned. 


They even defend the idea that a therapist who defends « homosexual therapy » needs a therapy.


Eşcinsellik Türk toplumunun kılcal damarlarına kök saldığında, cinsel özgürlükler bu kadarıyla yetinmeyeceklerdir. Eşcinsellik doğal bir yaşam biçimi olarak toplum tarafından kabul edildiğinde; Pedofili (çocuklarla seks) de doğal hale gelecek, bir adım ötesinde ise Ensest'in de (aile içi seks) doğal bir duygu olduğunu psikoloji ve psikiyatri bilimi bize en kısa zamanda bilimsel olarak ispatlayacaktır.

İki binli yılların başlarında Sabah Gazetesi’ndeki köşesinde Gülay Göktürk “Çocuk Pornosu” ve “Bir Deli Bir Örtüyü Kaldırınca” başlıklı yazılarında, Türk toplumunu bu konuda aydınlatmış oldu. Merak edenler internetten bu yazıları okuyabilirler.

Ziya Selçuk ve Zehra Zümrüt Selçuk bir haftalarını, anlatmaya çalışırken zorlandığımız bu konuya ayırsalar. Sabah akşam eşcinsel sitelerinde reşit olmamış çocuklarla, torun torba sahibi olmuş kişilerin nasıl ilişkiler kurduklarını gözleriyle görecekler ve gördüklerine inanamayacaklar. Kadına şiddet, kız çocuklarının eğitilmesi çok önemli bir sorundur; fakat erkek çocuklarının reşit olmadan eşcinsel sitelerinde seks yada tecavüz mağduru olmalarından yetkililerin haberi var mıdır?,1541.html

The Dr. Oz Show adına açıklama yapan bir sözcü programda amaçlarının “düzeltici terapinin tıbbi açılarını ve bu uygulama çevresindeki tartışmaları” değerlendirmek olduğunu belirterek, “Bunun zor bir konu olduğunu biliyoruz. Ancak aynı zamanda bunun, karanlık köşeler yerine The Dr. Oz Show gibi bir platformun süzgecinden geçirilerek yapılmasından memnunuz” dedi.

Hüseyin Kaçın: “Din adamlarının eşcinsellik konusundaki
yaklaşımları eksik ve yetersiz”
Hemen her gün eşcinsellik üzerine bir tartışma programının ya da dosyasının yer aldığı Türk
medyasında, son dönemin en dikkati çekici isimlerinden birisi de kuşkusuz Psikolog Hüseyin Kaçın oldu. “Eşcinselleri tedavi eden terapist” olarak tanınan Kaçın,
bu kavramı daha çok tedavi edilmesi şart olan bir rahatsızlık olarak tanımlarken, dindar kesimin konuyu dini referanslarla ele almaya çalışmasına karşı da sert bir çıkışta bulundu. Ka-
çın, “Eşcinsel bireylerin iyileşme sürecinde konuya dini açıdan yaklaşmaları istenmez. Çünkü
eşcinsel eğilimleri olan kişiler bu olaya Lut kavmi, haram, cehennemde yanmak düşünceleri
ile yaklaşırlarsa, bu düşünceler sadece eşcinselleşme sürecini hızlandırır ve kalıcı hale getirir” diyerek, muhafazakar kesime bir anlamda “Burası sizin alanınız değil, uzak durun” mesajı
Türk medyasındaki eşcinsellik tartışmalarında öne çıkan bu isimlerden Ali Rıza Demircan,
Hilal Kaplan ve Hüseyin Kaçın, İstanbul’da Hakan Kuyucu’nun sorularını yanıtladı. izlemek için linki tıklayınız

Sadistlerden, Eşcinsellerden, Grinin Elli Tonundan, Asr-ı Saadet Oluşur Mu?

Lut kavmi aslında bugünkü anlamda eşcinsel bir kavim değildir. Evli erkekler olmak bakımından, biseksüel ve sadist kişilik özellikleri gösteren bir toplumdur. İlahiyatadamlarının bugünlerin sorunu olarak eşcinsellik konusunda sağlıklı bir çözüm üretmemelerinin nedeni de budur. Eşcinsel evliliklerin yaygınlaşmasını ve eşcinsellerin evlat edinmelerini Lut kavmi kapsamında değerlendirmek büyük bir yanılgıdır.,1401.html

Eşcinselliğin Fetvası ve Çözüm Yolları: Nurettin Yıldız

Selamün aleyküm hocam.
Ben soru sormak için değil, bir konuda (haddim
olmayarak belki) tecrübemi paylaşmak için yazıyorum. Eşcinsellik ile ilgili
geçmişte sorulan sorulara verdiğiniz cevaplara baktım da, yetersiz buldum
açıkçası. Nasıl kurtulacağını soran bir eşcinsele vaktini boş geçirmemesi
gerektiğini, evli değilse hemen evlenmesini ve bolca dua etmesini
Bunların incelemesine geçmeden önce kendimi tanıtayım: Ben 21 yaşında bir
erkeğim. İçinde bulunduğum duygu yükünün eşcinsellik olduğunun 14 yaşımda
farkına vardım. O zamandan beri bunu kendime konduramadım ve araştırmalara
başladım. Eşcinsellik bir hastalıktı ve Allah tedavisi olmayan hiçbir
hastalığı yaratmamıştı. Psikoloğa gitmek istedim ama onlar malum
zihniyetteydi ve “böyle yaşamayı öğren” kestiriyorlardı.,1483.html

“Taciz ve tecavüz mağduru erkek çocuklarının büyük bir kısmı, kaçınılmaz olarak ergenlik döneminde pasif eşcinsel olarak kimlik edinirler. Diğer bir kısmı da, seks düşkünü erkek olarak hayatlarına devam ederler. Kız arkadaşları ile büyüleyici aşk serüvenleri diye, duygusal başladıkları ilişkilerini seksle sonlandırırlar. İlişkileri kısa sürer ve konuştukça, kız arkadaşlarının da çocukken taciz ya da tecavüz mağduru olduklarını öğrenebilirler. Çok ileri derecede olmayan taciz mağduru erkek çocukları ise ergenlik sonrası yetişkinlik dönemlerinde, genelde travestilere gitme alışkanlığı edinirler. Travestilere gitme alışkanlığı olan erkekler, çocukluklarında kendilerinden büyük erkekler tarafından dokunma ya da temas olmadan istismar edilmişlerdir. Bu istismar, tecavüz boyutunda değildir. Hatta bilinç düzeyinde unutulmuş bir boyuttadır.”,1384.html

14 Nisan 1974 doğumlu, İstanbul Üniversitesi Psikoloji Bölümü 1995 yılı mezunuyum. Hayatınızın kurtarıcısı değil hayallerinizin kurucusu olacak profesyonel dostluk iletişimi.. O kadar!.. GSM: 0 555 326 22 91

Tanrı'yı Affeden Erkekler: Eşcinsellikten Kurtulmak Mümkün Müdür?

“Devlet, her çocuğa ruh sağlığı yerinde anne-baba sağlamakla yükümlüdür...”,1374.html

Din adamlarının eşcinsellik konusundaki yaklaşımları eksik ve yetersizdir.,1448.html

Türkiye'nin Çözümlenmeyen Yeni Sorunu: Eşcinsellikten Kurtulmak İçin Neler Yapılabilir?,1475.html

Eşcinsellik Hastalık Mıdır Yoksa Cinsel Tercih Mi?,1473.html
İletiyi düzenle

Merhaba ben [M] . Bugün sizlere çocukluğumu , eşcinsel olduğumu farkettiğim dönemi ve terapi sürecinde neler yaşaadığımı ve benim çıkarımlarımdan bahsedeceğim. Öncelikle ben kimim ondan bahsedeyim.
Ben [M] 19 yaşındayım. Sizlere en baştan hızlı bir şekilde nasıl bir çocukluğumun geçtiğini anlatayım. Küçükken içine kapanık  , sessiz ve sakin bir çocuktum. Mahallede 2 ya da 3 arkadaşım vardı ara sıra onlarla takılırdım. Babamdan çok annemle dolaşmayı onun yanında olmayı isterdim. Annemin yanında kendimi daha rahat hissederdim. Düğünlerde annemin yanına gitmek ve kadınların yanında olmak beni daha rahat hissettirirdi. Babam eve işinden dolayı geç gelen erken geldiğinde ise kahve arkadaşlarıyla oyun oynayarak vakit geçiren biriydi. Annem çok baskın ve otoriter bir kişiliğe sahipken babam daha pasif biriydi. Ablamla beni insanlardan, çevreden korumaya çalışan biriydi. Sanki bizi bir kafesin içine atmış ve insanların bize ulaşmasını engellemek istiyormuş gibi… Babamla vakit geçirdiğimi hiç hatırlamam ama annemle olan anılarımızı saymakla bitiremem. Çocukluktan beri hep anneme bir şey olmasından korkmuşumdur. Sanki babamın bizim için endişesini anneme kendim yansıtıyormuş gibi… Annemle olan bağım çok daha fazlaydı. Ama ablamla daha sağlıklı bir ilişkideydim. Çocukluğumda kız kuzenlerimle bebeklerle oynamak erkek kuzenlerimle pes oynamaktan daha çok hoşuma gidiyordu. Kızların yanında daha özgürmüşüm gibi geliyordu. Ablamın kıyafetlerini giyer ve annem tarafından ablama söylediği gibi güzel iltifatlar almak isterdim. Birazda eşcinsellik kısmına gelelim. İlkokulda erkek arkadaşlarımdan çok kız arkadaşlarımla takılmayı ve onlarla şakalaşmayı severdim. İlkokulda erkeklerin birbirlerine yaptığı cinsel şakalar arkadaşlarımın hoşuna gitmezken ben zevk aldığımı fark ettim. Ama bunu çaktırmamam gerekiyordu. Ve ben diğerleri gibi cinsel şakayı yapan arkadaşıma kızıyordum. Çünkü fark etmelerini istemiyordum. Bir gün arkadaşımdan porno diye bir cinsel sitenin olduğunu duydum. Eve gidip bakmak istedim fakat evde ablamın telefonu dışında o sitelere ulaşabileceğim başka bir yer yoktu. Ablamın telefonu elime geçtiği ilk anda aldım ve porno sitelerine giriş yaptım. Fakat ablamın telefonundan videolar izlenmiyordu. Ama sitelerde cinsel hikayeler bulunuyordu .  Önce heteroseksüel  hikayeleri okuyarak başladım. Sonra bir çok gencin yaptığı gibi kategoriler kısmından farklı tarz porno hikayelerini merak etim. Gay porno kısmına elim gitti. O güne kadar gay kelimesinin ne anlama geldiğini bile bilmiyordum. Merak etmiştim. Gay hikayeleri okumaya başladığımda şaşırmıştım iki erkek nasıl olur da ilişkiye girer dedim içimden. Fakat sonradan hoşuma gitmeye başlamıştı. Bir erkeğin diğerinden üstün olması benim hoşuma gitmişti. ( aslında ortaokul döneminden itibaren diğer erkekleri hep benden güçlü görmüştüm belki de hoşlanmamın sebeplerinden biride buydu) bu hikayeleri okuduğum dönemde yaşım 11 12 civarıydı. Tabi benim hoşuma gitmesi bana çok değişik geliyordu fakat ben diğer erkek arkadaşlarımın da bundan zevk alabileceğini bütün erkeklerin yaşadığı bir olay olduğunu düşünmüştüm. Ya da kendimi kandırıyordum. Bir süre sonra artık videolar izlemeye başlamıştım. Heteroseksüel pornolar izlerken gözüm hep erkekteydi. Ve gay pornoları izlemeye başladığımda aslında daha çok zevk aldığımı görmüştüm. Bir erkeğin diğerinden üstün olması benim hoşuma gidiyordu. Ve 13 yaşından 19 yaşıma kadar hiç kendimi sorgulamamıştım. Porno + mastürbasyon olarak cinsel hayatım böylece devam etmişti. Tabi 2020 yılının ocak ayına kadar. Ocak ayından sonra ülkece covid-19 salgını yüzünden karantina sürecine girdik ve uzun süre boyunca dışarı çıkamadık , sosyalleşemedik. Bu durum benim içime kapanmama ve kendimi sorgulamama neden oldu. Haziran ayındaki yks sınavına çalışmam gereken süreçte ben eşcinselliğimi sorguluyor. Heteroseksüel kimliğime yeniden kavuşabilecek miyim?  Korkusuyla sürekli ağlıyor ve araştırıyordum. İzlediğim videoların birinde prof destek almak için ilk adım beni anlayabilecek bir arkadaşıma anlatmamdı. Ve bende gerekeni yaptım ve en yakın kız arkadaşıma açıldım. Üzerimden bir yük kalkmıştı sanki arkadaşıma anlatırken çok zorlanmıştım çünkü eşcinsellik toplum tarafından hoş karşılanmayan ve sapkınlık olarak nitelenen bir durum. İnsanların bunun bir yönelim olarak bilmemesi eşcinsel kişileri anlamaması ve eşcinseller hakkında sürekli kötü konuşulması canlı yayında hocaların eşcinsel bireyler soru sorduğunda sanki soru soran kişi küfür ediyormuş gibi susturması aslında benim bugüne kadar susmamda büyük rol oynamıştı. Ama artık kendi yoluma bakmam gerekti. Ve bende kendim için bir şey yapmıştım. Arkadaşıma eşcinsel olduğumu anlatmıştım. Ve arkadaşım çok anlayışlı bir şekilde yaklaşarak benim her türlü yanımda olacağını söyledi. Bu bana büyük bir şekilde özgüven getirmişti. Ocak ayından haziran ayına kadar olan süreç benim için çok sancılıydı. Ders yapmam gerekirken sürekli kendimi secdede buluyordum. Sanki günahkarmışım gibi tövbe ediyordum. Neyse ki haziran ayında Hüseyin hocayı buldum. Ve sınava 2 gün kala Hüseyin hocanın yanına gittim. Ve ilk terapimizi yaptık. Terapi süreçlerine diğer yazılarımda ulaşabilirsiniz. Sağlıklı kalın…

« : Kasım 02, 2020, 07:35:41 ös »

cenneti gözlerinde görüyorum
küçük ellerini öptükçe
bende küçülüyorum
iğnenin deliğinden geçtikçe
cennete kanat çırpıyorum

hayatta büyürsün elbet
ama sakın unutma
sen hep küçük kızım kal

2 Kasım 2020

Eşcinsellikte Pasif Düşünceler Nasıl Oluşur ve Nasıl Beslenir?

Her şeyin başına dönüyorum. Daha cinsellikten haberdar olmadığım ancak kendi vücudumu keşfetmeye başladığım yaşlarıma. Kafamda kadın ve erkeğe dair cinsel anlamdaki farklılıkları tam olarak bilmesemde en azından toplumun kadına ve erkeğe yüklediği toplumsal cinsiyet kurallarının farkındaydım. Erkekler ağlamaz, karı gibi ağlama, karı gibi ezilip büzülme, pembe kız rengi gibi tüm ifadeler benim hayatımda kullanıldığı gibi bana karşı da kullanılırdı. Sanırım ilk pasifçe düşüncelerim o zaman başladı. Görünüş olarak erkek bedenindeyim ama kendimi hayatımdaki erkeklerle ve toplumsal cinsiyet anlayışı ile özdeşleştiremiyordum. Eğer erkek olmak istediğin zaman ağlayamamaksa, pembe de olsa istediğin rengi sevmemekse , bu kurallara aykırı yaşayanlarla alay etmekse ve her şeyden önemlisi erkek olmak babam gibi olmaksa ben erkek değildim. O zaman bu cümleyi kurabilecek kadar düşünme kabileyetim yoktu. Ancak şimdi dönüp geçmişteki halime baktığımda hissettiklerimin bunlar olduğunu net bir şekilde görebiliyorum.

Her ne kadar küçüklüğümde kadınlara özenmiş olsam bile, ergenliğe girdiğim ilk dönemlerde mastürbasyon fantazilerim kadınlar üzerineydi. Erkekleri düşünmeyi bırakın, böyle birşeyin yaşanabilme ihtimalinden bile bihaberdim. Sonrasında terapilerimizde tespit ettiğimiz üzere yapmış olduğum hata üzerine pasif kimliğim ortaya çıktı. Bu kendimi cezalandırma yöntemiydi benim için ve hayatım boyuncada kendimi ne zaman pasif olarak hayal etsem kendimi daha kötü hissetmek için bunu yapıyordum. İlk önce hayatımdaki yetişkin insanları hayal etmekle başladım işe. Ama bana iyi davranmazlar, tecavüz ederlerdi. Uzun yıllar böyle devam etti. Sonrasında bana kötü davranan erkeklerin bana tecavüz ettiğini düşünmeye başlamıştım. O zaman buna anlam veremesem bile şimdiki aklımla şunu söyleyebilirim; bana kötü davranan biri için kendimi yetersizlikle/güçsüzlükle/pısırıklıkla ve benzer duygular ile suçluyorum. Sonrasında kendime böyle olduğum için o kadar kızıyorum ki en nihayetinde kendime olan öfkemi pasif eşcinsel olarak çıkartıyordum. Yani pasif olarak aslında kendimi cezalandırıyordum. Buradaki anahtar kelimeler şunlar; kendime olan öfkem.

Hayatımdaki tüm olumsuzluklar için kendimi suçluyordum. Kendimi suçladıkça pasif fantaziler yaşıyordum. Pasif fantaziler yaşadıkçada derin bir depresyona giriyordum. Bu seferde kendime bu kadar aciz olduğum için kızıyordum. Acizliğime sebep kendime duyduğum öfke pasif kimliğimi daha da ortaya çıkartıyordu. Bu sebeple sonu gelmez bir döngünün içine giriyordum ve pasifliğim asla bitmiyordu.

Yukarıda anahtar kelimenin öfke olduğu zannedilmesin. Önemli olan bu öfkenin kime yönlendiği. Her ne vakit bu öfkenin nesnesi ben olursam pasif kimliğim o zaman ortaya çıkıyordu. Bu öfkenin kaynağı illaki başka bir erkek olmak zorunda değildi. Kendimi suçlayabileceğim herhangi bir sebep olması yeterliydi benim için. Kendime olan öfkem bitince pasif kimliğimde kendiliğinden yok oldu. Lakin merak ediyorum bir gün yine kendimden nefret etsem pasif hisseder miyim kendimi diye.

Liseye başlamamla birlikte kendi duyduğum öfkenin bir kısmını bana bunu yaşatan insanlara yöneltmiştim. Öfkenin kaynağı başka insanlar olunca onlardan intikamımı onlara tecavüz ederek yada benden istedikleri organımı onları yalvartarak, canlarını acıtarak verdiğimi düşünerek rahatlamaya başlamıştım. Sonrasında bu da bununla kalmadı. Bir başkasına ne zaman öfke duysam o kişi ile yada fiziksel anlamda beni cezebeden biri ile aktif fantazi kurarak rahatlardım.

Peki kadınlarla birlikte olduğumu hayal ederken bu ruh halimden izler taşıyor muyum? Bence evet. Hayallerimdeki kadın beni inanılmaz arzulayan onunla birlikte olmam için adeta bana yalvaran biri ki bu benim sadist kimliğin alameti bence. Onunla o kadar uzun bir ön sevişme yaşıyorum ki artık içine girmem için bana yalvaracak raddede. Ancak ilişkimiz esnasında belki tırnakları ile sırtımı çizmesi, ben onun içine girerken kalçamı sıkması belki sevişmeye başlamadan üzerimdeki kıyafetlerimi yırtması bunlar da benim mazaşist kimliğimi yansıtıyor.

Özetlemek gerekirse kişinin aktif ya da pasif olmasının sebebi bence öfkesi. Bu öfkenin nesnesi ise kişinin akitf mi yoksa pasif mi olacağını netleştiriyor.

Umarım istediğiniz gibi bir yazı olmuştur. Yarın üzerine konuşuruz, farklı bir beklentiniz varsa yazıyı güncellerim.

Not: Bu arada yazının başında pasifliğimden bahsederken erekte oldum, aktifliğimden bahsederken zaten oldum. Pasiflik muhabbetinden olması beni rahatsız etti. Bunlar da bitecek mi bir gün? Üzerine konuşmak isterim. Yarın görüşmek üzere. Kendinize iyi bakın.

Ruh Sağlığımızın Toplumsal Yansıması Kadına Şiddetin Kökeni:

İçimizdeki Şeytan Annelerimizdir.

Çocuğun omnipotansı annesine aktararak, annesini yeniden “her şey” yapması, anneyi Allah’laştırmak anlamına gelir. Çocuk annenin sevgisini ve korumasını hak etmek için onun kulu olmaya razı hale gelir. Buradaki “ Allah’laştırma “ abartılı gibi gelebilir, ancak o yaştaki çocuğun kendinden beklediklerini annesinden beklemeye başlaması halinde ortaya çıkan durum tam da budur. Çocuğun omnipotansını anneye aktarması ve onun kulu olmayı kabullenmesi, çocuğun narsistik sisteminde muazzam bir dönüşüm anlamına gelir. Çocuk annesinden ihtiyaç duyduğu anlayışı ve himayeyi alabiliyorsa, omnipotansını annesine tam olarak aktarabilir. Bunu yapabilen çocuk annesine haset duymaktan kesin olarak kurtulur. Annesi başkadır, kendisi başkadır; “ o büyüktür, o her şeyi bilendir, o onu yaratmış olan ve onu hayatta tutandır “. Çocuğun anne ile ilişkisinde böyle bir kategorik farklılık koyması, onun daha sonraki hayat döneminde, babasını da kabullenmesinin ve ebeveynlerine eş olmayacağını kavramasının ön hazırlığını oluşturur.

Omnipotansını annesine aktaramamış bir çocuk daha sonra, üç yaş civarında, ödipal karmaşasını sağlıklı olarak çözemez. Ödipal karmaşanın sağlıklı çözümü çocuğun karşı cinsten ebeveynini dürtüsel bir sevgi ile sevmekten vazgeçmesini, onun eşi olamayacağını kabullenmesini gerektirir. Omnipotansını aktaramamış bir çocuk bu vazgeçişi yapamaz, her istediğinin olacağına inanmayı sürdürür. Omnipotansın aktarılması bir insanın fantezilerinin içeriğinin küçülmesini sağlar ve bunun sonucunda “ fantezi sever “ olmaktan “ gerçeği sever “ olmaya giden yolu açar.

Aşırı kısıtlayıcı anneler çocuklarının omnipotansını denemesine izin vermezler. Her şeye müdahale ederek, engel olarak kendilerince çocuklarını tehlikelerden koruduklarına inanırlar oysa ya çocuklarını kendilerinde tutma eğilimindedirler ya da başına bir şey geldiğinde kendilerini çok suçlu hissedecekleri için bu kadar kısıtlayıcıdırlar; yani aslında kendilerini korumaktadırlar. Çocuğa devamlı, “şimdi düşeceksin, elini sıkıştıracaksın, yapma, ona dokunma,” gibi müdahalelerde bulunurlar ve giderek çocuğu korkaklaştırırlar. Korkak çocuk deneyimden kaçınmaya başlar ve deneyimin geliştirici, yeterlilik artırıcı etkisinden hayatı boyunca yoksun kalır. Bir tehlikeyi yaşayarak öğrenmek insanı temkinli ve dikkatli yaparken, bir tehlikeden korkutularak korunmaya çalışmak o tehlikeyi abartmaya ve insanın korkaklaşmasına yol açar. Korkaklaştırılan çocuk omnipotansını annesine yarım yamalak aktarır, bir kısmını da fantezi dünyasında kendisinde tutar.

Çocuğun omnipotansını annesine aktaramamasının önemli bir nedeni de annenin çocuğun her istediğini yapma eğilimi göstermesidir. Bu anneler çocuğun her istediğini yapmayı “sevgi” olarak tanımlama eğilimindedir; çocuğun istediği bir şey olmadığında ağlamaya başlamasına katlanamazlar. Aslında kendileri, istedikleri bir şey olmadığında fazla öfke duyan ve isteklerinin yapılmamasını sevilmemek olarak yorumlayan yapıdadırlar. Kendileri ruhen çocuksu oldukları için çocuklarını büyütmeyi beceremezler. Büyütme ilişkisi bir hiyerarşi içerir; büyüten, hiyerarşik olarak daha yukardadır. Bu tip anneler çocuklarıyla hiyerarşik bir ilişki oluşturamazlar. Annenin çocuğun her istediğini yapmaya çalışması, bir anlamda çocuğun hizmetinde, emrinde olması, çocuğun omnipotansını annesine aktarabilmesini engeller; çocuk bu koşullarda kendi omnipotansına inanmayı sürdürür.

Omnipotansın anneye aktarılamamasının bir diğer nedeni de annenin evde ezilmesidir. Büyük ailelerde aynı evin içinde yaşlı kuşak da yaşıyorsa, sıklıkla anneden çok babaannenin sözü geçer. Bu durumda anne çocuğuyla ilgili olarak bile yetkili değildir; zaten anneye de çocuk ya da hizmetçi muamelesi yapılmaktadır. Çocuk, bulunduğu ortamdaki bu ilişki biçimlerini büyük bir kesinlikle algılar ve annesini kendi dünyasının “Allah”ı yapamaz.

Her istediği yapılmaya çalışılan çocuklar omnipotanslarını annelerine aktaramazlar ve kendilerini omnipotan zannederler. Bu çocuklar etraflarındaki herkesin onlara borçlu olduğunu ve kendilerinin her istediğini yapmak zorunda olduklarını sanırlar. Sanki bütün dünya onları mutlu etmek zorundadır. Bu algı bir yandan çocuğun narsisistik sisteminin şişkin kalmış olmasından -omnipotan fantezilerin sürmesi bu sonucu doğurur- bir yandan da anne babanın zaten çocuğa borçluymuş gibi davranmalarından kaynaklanır. Bu çocuklar doğal olarak sevilmeme korkusu taşımazlar. Sevilmeme korkusu taşımamak dışarıdan bakıldığında şımarıklık dediğimiz hale yol açar. Şımarıklık, herhangi bir nedenle geçici olarak oluşmuş bir durum değilse, çocuğun bir karakter özelliği haline geldiyse, bu çocuk ilerde karakter bozukluğu gösterecektir.

Bu dönemde anne babanın ayrılmış olması çocuğa mutlaka yansır. Çoğunlukla anne çocuğa karşı çok zaaflı ve şımartan bir anne olmakla çok mükemmeliyetçi ve hırpalayıcı olmak arasında gidip gelecektir. Annenin çocuğa yatırımının çok büyük olduğu bir başka durumda ise, çocuk, annenin kendisini hiçbir zaman bırakamayacağını, onu kendisine istediğini algılar; Lacan’ın deyişiyle, “annesinin arzusunun nesnesi” olur. Çocuk annesine böyle sonsuz bir güven duyarsa, kişiliğin gelişmesi durur. Bu duruma sapkınlıklarda rastlanır. Sapkınlıklarda anne, çocuğuna hayrandır, neredeyse âşıktır. Ona karşı büyük bir zaafı ve dürtüsel yatırımı vardır. Çocuk bu durumda kendisinin muazzam, hatta kutsal birisi olduğuna ve kendisini geliştirmesine gerek olmadığına karar verir. Ruhsal ve dürtüsel gelişmesi durur. Çocuk ruhen ve dürtüsel olarak hep 2 yaş civarında kalır. ( Öfkeden Sevgiye Üç Hakim Duygu, Dr. Erdoğan Çalak )

Kadına şiddetin çözümü ne erkek sorunudur ne de kadın sorunudur. Kökeninde anne babaların çocuklarını yetiştirme sürecinde çocuklarını sağlıklı ya da bilinçli yetiştirmek ve sevmek yerine çocuklarıyla nikahlanırcasına ilişki kurmalarından kaynaklanmaktadır. Bu tarz ebeveyn ilişkileri bilinç düzeyinde sevgi olarak bilinçdışındaysa öfke olarak yaşanmaktadır. Kendileri ruhen çocuksu oldukları için çocuklarını psikolojik açıdan sağlıklı büyütmeyi beceremezler. İstedikleri olmadığında fazla öfke duyan ve istedikleri yapılmadığı takdirde sevilmediklerini düşünen kişilik yapısına sahiptirler.

Anneler, kadın olarak kocalarıyla ilişkilerinden kaynaklı mutsuz bir hayat yaşadıkları takdirde çocuklarıyla evlenmişçesine annelik yapmaktadırlar. Bir erkek çocuğunun duygusal olarak annesiyle evlenmişçesine güçlü duygusal bağları varsa evlendiğinde eşiyle sorunlu ilişkiler yaşaması kaçınılmaz olacaktır. Kadına şiddetin gerçek suçlusu aslında anne babalardır. Türk aile yapısında güçlü bağlar kurmak adı altında ebeveynlerce uysallaştırılmış çocuklar yetiştirilmektedir. Ahlak adı altında, vicdan adı altında, merhamet adı altında çocukların özgürleşmeleri engellenmenin de ötesinde yok edilmektedir. Özgürlüğünü büyüme ve yetişme süreçlerinde kaybetmiş bireyler kişilik bunalımlarını aşamadıklarında kişilik bozukluğunu bir yaşam tarzına dönüştürerek hayatlarını sürdürmektedirler. Kişilik bozukluğu olan birey, işinde ve ilişkilerinde mutsuz; geçmişinde bunalımlı, geleceğinde karamsar bir hayat yaşamaktadır. Mutsuz insanların şikayet odaklı yaşamlarında ahlak baskısı ya da din kisvesi altında obsesif yani katı kuralcı eleştirel bir bakış açısı söz konusudur. Kişilik bozukluğu olan insanların hayatlarını baskın ideolojik düşünceler yönetir. Kendi düşmanınızı kendiniz yaratıp, düşmanınıza küfrederek hayatınızı sürdürüyorsanız nevrotik ya da psikotik bir yapınız var demektir. Kendiniz gibi düşünmeyen birisine küfrediyorsanız ruh sağlınızı gözden geçirmeniz gerekir. Kemalist, laik bir birey olarak sabahtan akşama değin dindar insanları eleştirmek adına küfür kusmuklarınızı özgür düşünce adıyla yansıtıyorsanız; dindar bir birey olarak ateist, sol, laik insanlara sabah akşam küfretmeyi cennete gitmek adına sevap kazanmak zannediyorsanız ruhsal olarak hasta olmak bakımından farkınız yok demektir. Türk aile yapısında yüzde yirmi oranında kişilik bozukluğu olan, yüzde altmış oranında kişilik bunalımı olan, ancak yüzde yirmi oranında sağlıklı olan bireyler yetişmektedir. Ruhsal olarak hasta olan dindarların ve laiklerin kavgasıyla ülkenin geleceğini karartmaktan öte sağlıklı çözümler üretmemiz gerekir.

Friedrich Nietzsche ve annesi arasındaki duygusal pekişme, kız kardeşi üç kendisi beş yaşındayken babasının ölümüyle başlar. Anne Franziska Oehler, iki çocuğunun da sorumluluğunu yüklenecek ve onların iyi eğitim alabilmeleri için tüm gücüyle çabalayacaktır. Nietzsche ailesi, iki hala ve bir büyükanne ile birlikte aynı evde yaşadılar. Friedrich, kadın-egemen bu aile ile bir süre yaşadıktan sonra, 1858 senesinde, saygın ve prestijli bir yatılı okul olan Schulpforta’ya kabul edilerek aile evinden ayrıldı. Yatılı okulda, annesi ve kızkardeşi ile sürekli olarak mektuplaşmaya başladı. Nietzsche, öncelikle annesinden ve sonra ailesinden yalnızca bedensel olarak kopmuştu. Annesini her şeyden haberdar ediyor ve hattâ bir nevi ona hesap veriyordu. Anne Franziska’nın kanatlarının altında olmaktan Nietzsche, hiç de şikâyetçi görünmez. Annesine duygusal bağımlılığını içten içe sürdürmektedir. 1869’da, henüz yirmi beş yaşındayken, Basel Üniversitesi’nde profesörlüğe atanır. Annesiyle bu süreçte de yazışmayı sürdürür. En başına buyruk, en bağımsız çağında dahi Nietzsche annesine yazmayı kesintisiz sürdürür. Gezdiği yerlerden yediği yemeklere kadar annesine bilgi verir ve onu her zaman hasretle anar. Nietzsche, her zaman annesi Franziska’nın eteklerine sığınabileceğinin bilincinde ve belki de bunun güveniyle yaşadı.

Ruh Sağlığımızın Toplumsal Yansıması Kadına Şiddetin Kökeni:

İçimizdeki şeytan annelerimizle duygusal bağımızın kopmaması demektir. Küresel Sistem, kapitalizm, modern toplum, postmodernizm, derken aile sistemimiz çöküş sürecindedir. Sosyolojik olarak tanımladığımızda toplumu oluşturan en küçük toplumsal birim yani toplumun en küçük yapı taşı AİLE‘dir. Ailenin çöküşünün toplumsal yansımasının bir çok sonuçlarından en önemlisi de kadına şiddetin artmasıdır. Kadına şiddetin artmasını durdurmak adına yasalarla “ öyle mi çözelim yoksa böyle mi çözelim? “ derken çözmek bir yana çözümsüzlüğün artması söz konusudur. Ailemizin çöküşüyle deist, ateist, biseksüel nesillerin artması psikolojik olarak bunalımlı bir süreçten geçtiğimizi gösterirken sosyolojik olaraksa toplumsal sancılı bir dönüşümün yaşanacağı umudumuzu arttırmalıdır.

Yasalarla kadınlar sözde korunmak adına kutsandıkça içimizdeki şeytan annelerimizin artmasıyla toplumsal olarak müslüman aile yapısı bilinci oluşturamadığımız oranda bizimde Friedrich Nietzsche’lerimiz, Arthur Schopenhauer’larımız, Franz Kafka’larımız yetişecektir. ( Kadınları seven ama evlenmeye cesaret edemeyen erkekler )

Türkiye’de yakın gelecekte dünyanın en yalnız insanları olarak yetişecek olan deist, ateist ve biseksüel genç nesillerimizin içindeki Friedrich Nietzsche’lerimiz “ Tanrı Öldü “ diye haykıracaklardır. Omnipotans, Tümgüçlü yani Kadiri Mutlak olan, dindarlıktan uzak olduğu oranda çocuk tanrı’lar neslimizi ailelerimizde anne babalar olarak ve okullarımızda ise öğretmenler olarak el birliği ile yetiştiriyoruz.

Tanrı’yı öldüren Friedrich Nietzsche midir yoksa çocuğunun özgürlüğünü öldüren annesi Franziska Oehler midir?

“Ölümsüz, diri olan Allah'a güven, O'nu överek tesbih et. Kullarının günahlarından haberdar olarak kendisi yeter.”

Allah, ölümsüz olandır.


Dindar nesil değil çocuk tanrılar nesli
Egemen Güçler Ekini ve nesli bozmaya başladılarsa, Köle kadınlar efendilerini doğurmaya başlamışsa ahir zaman yakın demektir. Dünyanın, insanlığın son günleri; kıyamete yakın yıllar ve günlerdeyiz. O mutlu günlerimiz mazide şimdi…,1193.html

Nereden başlayacağımı bilmiyorum. Çok acı çekiyorum, çabalıyorum, dualar ediyorum, şükür ediyorum. Yaşananlar maddi değil maddiyat anlamında benim...

Ben Osman. Şuan 16 yaşındayım. Memleketimi ve nerede olduğumu sanırım yazmayacağım çünkü ifşalanmaktan korkuyorum. Belki ciddi ciddi terapilere başladığımda bundan korkmam ve bahsederim herşeyimden.

Ben 0-6 yaş aralığımda anneme çok bağlıydım. Babamla aynı şey söz konusu değildi. Babam benimle ilgilense bile kabaydı, ilgilendi ama başta yaptığı beni korkuttuğu hareketlerden sonra onun ilgisi umrumda değildi sanırım. Babam anne ve baba tarafımca pek sevilmeyen biriydi. Çok boşkonuşan, geveze, sıcakkanlı, itici, incefikirsiz biriydi. Anneme karşıda kırıcı olduğu kesin. Ben onun bu hareketlerinden ve bana karşı uygulamış olduğu bikaç şiddetten dolayı ondan korktum. 5 veya 6 yaşımda onun bir mafya olduğunu ve annemle beni bıçaklamaya çalıştığını rüyamda gördüm. Bu rüya beni gerçekten etkilemiş sanırım. Yine aynı dönemde en küçük halama dersleri kötü olduğundan dolayı onu aşağıladığını çok net hatırlıyorum. Bu da babamdan uzaklaşmama ve onu sevmememe bir neden olabilir.
Babam başlarda onu sevmesemde saçma bi şekilde ilgiliydi ama 5-6 yaşlarımda bana gereken ilgiyi vermedi. Başkalarının babalarıyla olan ilişkilerini kıskanırdım. Sessiz bir çocuk oldum. Bu dönemde en büyük teyzem, eniştem, benden bir buçuk yaş büyük oğlu ve kız çocuğu ile anılarım şekillendi. Eniştem kendi çocuklarına ve eşine karşı bile çok kırıcı olabilen, aile olmayı bilmeyen biriydi. Teyzemse iyi ve toleranslı biriydi. Benden 1 buçuk yaş büyük olan erkek kuzenimle ben hep rekabet içindeydik ama babasının ona olan ilgisi sayesinde o hep öndeydi. Eniştem her ne kadar baskın ve kötü olsa da anneannemler hep onu çok sevdiler. Bu sevgi kuzenime de benden daha fazla yansımıştı. Kuzenimle olan rekabette hep o öndeydi.

İlkokula başladığımda çok zayıf ve çelimsizdim. Duygusal anlamda da sessiz, sakin ve kırılgandım. Okulda ise herkes mutluydu. İlk okulda herkes futbol oynar, beraber vakit geçirir, bense bikaç sessiz kız ve erkek arkadaşımla takılırdım. Bi yandan köyümü özleyip durardım. Köyde nadiren baba tarafımın tüm üyeleri bir arada olurdu. Bir arada olduklarındaysa en mutlu ben olurdum. Halalarım ve kuzenlerimi, amcamın çocuklarını çok severdim. onlarla vakit geçirmeyi çok isterdim. Baba tarafım hep birbirleriyle problemliydi.

Birinci sınıfta okuma yazma konularında çok zorlanmadım ama matematik hep baş belam oldu. Toplama ve çıkarma işlemlerini öğrenirken babamdan yardım aldım ve bu anlar çocukluğumun kabusu gibiydi. Babam konusunda çok çektim. o dönemler (2009-2010) domuz gribi salgını vardı ve sınıf öğretmenimiz herkesin saçını kestirmesini, tırnaklarını kestirmesini istemişti. Tüm erkekler saçını çok kısa kestirmeden önlerini dikerek gelmişti. Babamsa benim saçımı istemediğim halde sıfıra vurdurmuştu. Sessizliğim daha da üst boyuta geçmişti. Herkes tarafından dalga geçilmiştim. Üstelik her berbere gittiğimde babam saçlarımı istediğim gibi kestirmeme izin vermiyor hep kısa kestiriyordu. Nasıl da üzülüyordum. Bende o erkekler gibi olmak istiyordum. Babasıyla mutlu olmak isteyen ama bi türlü olamayan biriydim.

1. sınıfın ya da 2. sınıfın yaz tatilinde köye gitmiştim. köyde anneannem ve dedemin yanında yaz kalıyordum. kız kardeşim henüz küçük olduğu için o ve annem, babam köye gelmediler. Köyü çok seviyordum. Annemi özlüyordum ama köy ve köydeki insanlar annemin yerini tutmasalarda annem olmadan durabiliyor, güzel vakit geçirebiliyordum. Köyde benden 7-8 yaş büyük bir abi vardı. Bu arada akrabam olur. Onla tüm köyü gezer vakit geçirirdik. Bi gün evleri boştu ve onların evine girdik. O 13 veya 14 yaşında bense 7. O Üstünü çıkardı, bendende çıkarmamı istedi. Yüzüstü yere yatmamı istedi. Sonra üstüme o da yattı. Sürtündü ve aynısını benimde ona yapmamı istedi. Bende ona aynısını yaptım. Bu olay bikaç kez oldu. Cinsel ilişki değildi ama artık neyin ne olduğunu anlamıştım. Kendimi garip hissetmiştim. Sanırım erkekle erkekte evlenebiliyordu.

Yaz tatili bitti ve ben artık annemle babamın yanına döndüm. Köyden gelmek hiç istemiyordum. Ama okul vardı. Okulu da sevmiyordum ama gitmek zorundaydım. O yıl okulda yine sessiz biriydim. Okulun sonların doğru ya da ortalarında ilk defa bir erkeğe hoşlantı ve cinsel duygular besledim. Bende ne olup bittiğini bilmiyordum ama resmen kız olmak istemiştim. Hoşlandığım kişi sınıfta en çalışkan, yakışıklı, futbolu iyi oynayan, zayıf bir çocuğa göre toplu ve yapılı, sevilen, baskın biriydi. Tamda olmak istediğim özelliklere sahipti. O yıl yine yaz tatilinde köye gitmiştim. Köyde bir kıza kız olmak istediğimi falan söylemiştim. O yılda bi şekilde bitti ve artık 4. sınıftaydım. Sanırım bu yıl benim yaşlarımda biriyle cinsel şakalaşmalarımız oldu ve o kişi bulunduğum bölgeden taşınınca onu bir daha hiç görmedim. 4. sınıfta bikaç erkeğe karşı hafif cinsel ve aşksı duygularım oluyordu. Bu yılın sonunda okulumuza yeni gelen bir kıza karşı hoşlantı duyuyordum. Aşk gibiydi. Ona itiraf etmek istiyordum ama erkeklerdende hoşlanıyordum. Okulda veda partisi gibi bişey düzenlendi ve herkes dans ediyordu. Bende o bahsettiğim kızla etmek istiyordum ama utanıyordum ve red edilmek istemiyordum. Okullar kapandıktan sonra kızı bikaç kez rüyamda gördüm. Sonra bu platonik aşk bitti ve tekrardan erkeklere yöneldim.

Orta okulda babam çekilmez bir hal aldı. Kendi evimizi kendimiz yaptırıyorduk ve babam beni inşaatta kendine yardım ettiriyordu. Sürekli azarlanıyordum. Babamın böyle oluşu beni başka çocuklarının babalarına itti. Onlardan hoşlanmaya başladım. Normal yaşıtlarımdan ve 30 yaşlarındaki adamlardan, öğretmenlerimden hoşlanmaya başladım. Hoşlandığım tipler genelde taciz edenim gibi esmer erkeklerdi. Porno çok fazla izlemedim. İzlediğim pornolar heteroseksüel pornosuydu. Genelde izlerken erekte oluyordum ama ne kadını ne erkeği düşleyerek mastürbasyon olmuyordu. Sadece mastürbasyon yapıyordum. Bu da aşırı değildi. Yaptığım mastürbasyonlar ya hissiz sadece zevke odaklı ya da aşık olduğum bikaç erkek ya da bazı kadınlar.

Ortaokulda babam yine saç tarzıma, giyinişime, müdahale etti. Küfürlü konuşma konusunda ise annem beni hep uyardı. Ortaokulun sonlarında bikaç kıza hoşlantı duydum. Ama onlarda kendi içimdeydi hep. Kimseye açılmadım.

Liseye geçtiğimde kimseyle iletişim kurmadım, kuramadım. Sessizdim ve artık daha da kötü bir hal almıştım. Her an rezil olmaktan ve güçsüzlüğümün fark edilmesinden korkuyordum. Babama karşı çıkma durumları yavaş yavaş ortaya çıktı bu dönemde. Önceden arkadaşlarımın babalarına ve öğretmenlerime olan cinsel duygularımın yerini lisede esmer, şişman veya kalın yapılı olgun adamlar aldı. Onlara aşık olmuyordum ama cinsel olarak çok hoşlanıyordum. Kendim cinsel olarak karma karışığım.

Olgun kilolu yapılı esmer erkeklere aşık olmuyorum. Sadece cinsellik arıyorum. Göbekli, olgun kilolu ve esmerler.

Benim yaşlarımda esmer, hafif kaslı veya sıkı vücutlu siyah veya kahverengi saçlı erkeklerin çok azına aşık olabiliyorum. Cinsel olarak onları düşleyebiliyorum. Ama işin aslında onlarla kardeş, arkadaş olmak istiyorum. Onlarla normal bir arkadaş olmak vakit geçirmek, rekabet içerisinde olmak istiyorum.

Birde hiç hoşlanmadığım tipler var. Kaslı , bebek yüzlü veya sarışın saçlı sakallı, Kıvanç Tatlıtuğ gibi erkeklerde hiç ilgimi çekmiyor. Çoğu eşcinsel bu tiplere bayılır ama ben hiçbirşey hissetmiyorum.

Lise ikinci sınıfta artık kendimi düzeltmek için babamın etkisinin altında kalmak istemiyordum. Saçımı istediğim gibi kestirmek, istediğim şeyi yapmak istiyordum. Erkek gibi olmak istiyordum. 10. sınıfın sonlarında bir chat uygulamasında görüntülü bir şekilde benim yaşlarımda Brezilyalı bir kızla konuştum. Kız sıcakkanlıydı. Ona aşık oldum mu, abartıyor muyum bilmiyorum ama o kızı istiyordum. O kız benim içimden bir cevher çıkartmıştı. O kız esmerdi. Onun güzelliği sayesinde esmer kadınları cinsel anlamda düşlemeye başladım. Bu kadınların pornolarını açıyordum. Hala erkekleri cinsel anlamda düşlüyordum ama artık kadınları da resmen düşleyebiliyordum.

11. sınıfta babama karşı daha da dik başlı olmaya başladım. O benim bu dik başlılığıma karşı çıktıkça çok daha da dik başlı oluyordum. Cinsel olarak esmer kadınlardan hoşlanırken onları düşleye düşleye bi geçiş yaşadım. Bu geçişe ben muhteşem geçiş diyorum çünkü gittikçe en kadınsıya doğru cinsel çekimim gelişti.
*Esmer ve toplu, balık etli kadınlardan Asyalı esmer kadınlara,
*Asyalı esmer kadınlardan beyaz tenli Ince, zayıf Asyalı kadınlara,
*Beyaz tenli Ince, Zayıf Asyalı kadınlardan Albino yani aşırı beyaz tenli kadınlara bu sırayla geçiş yaşadım.

Şuan hepsini cinsel olarak düşleyebiliyorum. Sarışın ve günümüz standart siyah kahverengi saçlı beyaz tenli bayanları cinsel olarak çok az hissediyorum ve bu değişiyor. Hala kadınlardan hoşlanmak anlamında çok yetersizim, onlara aşık olamıyorum veya çok az oluyorum, bi yandan erkeklerde var. Ama şunu söyleyebilirim. Bir zamanlar ben resmen kadın olmak istiyordum. Ama şimdi gerçekten erkek olmak isteyen biriyim. Gerçekten kadınları düşleyebilen biriyim. Hala eksiklikleri olan ve değişmenin canlı kanıtı olmak için çabalayan, şükreden, ağlayan, acı çeken, dua eden biriyim!!!

16 yaşıma kadar hep eşcinselliğin sıradışı bir şey olduğunu biliyordum. Bunun tercih olmadığını biliyordum. Her zaman bununla ilgili araştırmalar yaptım. Çıkan sonuç ise hep eşcinseller öyle doğdu, eşcinseller değişmezdi. Ama hiç yılmadım. Google 'da bu arama sonuçlarını gördüğümde o hayallerim yıkılıyordu. Bir süre sonra gene hayal kuruyordum o konu da sıkıntı yok. Karantina' da kendimi yakından tanıma fırsatım oldu ve terapileri tesadüfen öğrendim. Haber vaktinde Hüseyin hoca 'nın yazılarını okudum ama sanırım pek ciddiye almadım. YouTube da araştırma yaptım ve tesadüfen I' m Michael filmini gördüm. İnternetim azdı ve açıkçası netimi bitirmek istemiyordum. Acaba imdirsem mi yoksa indirmesem mi diye arada kaldım ve indirip izledim. Başta eşcinselliği kabul ettirmeyle ilgili bir film olduğunu zannettim ama sonra film bana bi ışık oldu. Akşama kadar azıcık internetimle Hüseyin Hoca 'nın kanalındaki tüm videoları izledim. Ve terapilerle değişilebileceğine kalpten istedim ve inandım. YouTube da bu konuyla ilgili araştırma yaptım ve psikoloğun biri bana ücretsiz yardımcı olabileceğini söyledi. Onunla konuştum ve bana sen değişmezsin. Sen böyle doğdun. Tadını çıkar. Bak bende eşcinselim ve sevgilim var çok eğleniyoruz dedi. Bu cümleleri duyduktan sonra samimi söylüyorum hayatımın en kötü gecesini yaşadım. Sabaha kadar ağladım. Öyle kötü bir geceydi ki sabaha kadar intiharı düşündüm. Babamı zaten sevmiyordum. Onla bağımız çok azdı. Eğer eşcinselliği kabul etsem babamı dinlemez kaçardım reşit olunca buralardan ama ben böyle olmayı kendime yediremiyorum. Ben başarmak istiyorum. Başaracağım!

Vakit kaybetmek istemiyorum. Derhal gerçek ben olmak istiyorum. Bu yıl bunu yapabileceğimden emin değilim çünkü aile yapımızda problemler var ve babama bu konuyu gerçekten söylemek istemiyorum. Seneye üniversiteye İstanbul'a veya Marmara bölgesi civarına geleceğim. Terapilere bi şekilde gideceğim. Üniversite bölümü hakkında çok net değilim. Ama sınava sözelden gireceğim.

Bu yazıyı yazmadan bir hafta önce Hüseyin Hoca ile telefonda görüştüm. Ve bana değişen bir iki kişinin telefon numarasını verdi. Gerçekten değişen kişilerle görüştüğümde artık emin oldum. Bu yazıyı ilerleme kaydettiğimde sevinmek, mutlu olmak ve benim gibi gerçekten değişmek isteyen eşcinseller, biseksüeller için yazıyorum. Bakın ben resmen kadına dönüşmek isterken şimdi hiç terapilere gitmeden kadınlarla cinsel ilişkiye girmeyi hayal edebiliyorum:) Inşallah terapilerle olmak istediğim noktaya gelebileceğim.

Yıl 2002. Annem, beni okul için giydiriyor, ben ise hüngür hüngür ağlıyorum. Aklımda bu sahne kalmış sadece ilkokula başladığım dönemden. Okul, bilmediğim bir şey olduğundan muhtemelen, deliler gibi korkuyorum. Somut anlamda korkak olmadım hiç, lafımı esirgemeyip dayak yediğimde oldu, dayak yiyeceğimi bile bile insanların karşısına çıktığımda, ne karanlık gecelerden korktum, ne küçücük bir çocukken evde yalnız kalmaktan, ne köpeklerden. Ruhsal anlamda ise Dünya'daki en büyük korkaklardan biri olduğumu sizi temin ederim. "Medeni Cesaret" denilen kavramın gramını taşımadığımı rahatlıkla söyleyebilirim.

Okulda ilk günümü hayal meyal hatırlıyorum. Bana kalemini ödünç veren İshak'ın gözümde nasıl büyüdüğünü, yaptığı bu küçücük, minnacık iyilikten dolayı ona nasıl minnet duyduğumu, onu, hemen nasıl da benimseyip bağrıma bastığımı hatırlıyorum. Eve dönünce ablamlara bunu anlattığımı. Gerçekten benim için o kadar önemli bir şeymiş ki ilkokuldan yazmaya başlayınca ilk aklıma gelenlerden biri bu oldu.

Sessiz, sakin, içe kapanık bir çocuktum ilkokulda. Varlığım yokluğum birdi. Uzun bir süre ortadan kaybolsam muhtemelen kimse farkına varmazdı. Merve ile yan yana oturduğumuz zaman bir veya ikinci sınıftaydım sanırım, çok hatırlamıyorunm ama bana nazik davranmıştı diye düşünüyorum ki ilk aşkım olmuştu kendisi. Nazik ve kibar en insanlar erkek olsun, kız olsun benim en büyük zaafımdı hep. Ablamlar okuldaki kızları sorunca onu anlatmıştım. Daha sonra 8 sene beraber okuduk, ortaokulda birbirimizden nefret etsek de okuldan sonra yakınlaşmıştık. Herhalde en az bi' 10 senedir görüşmemişizdir ama hâlâ daha severim Merve'yi içten içe. Belki de aşık "olabildiğim" iki kızdan biri olması vesilesiyledir. Nitekim ben, belirli bir yaştan sonra ancak en yakın(erkek) arkadaşlarına aşık olan, bu yüzden kendini hep kınayan ve suçluluk duyan bir insana dönüşeceğimdir. Kafka'nın kahramanı gibi benim de bu hayatımın en korkunç dönüşümünden haberim yoktur o dönemde.

Ben birinci sınıftayken, ablam da aynı okulda son sınıf öğrencisiydi. Tek başına var olmakta hayli sıkıntı çeken ben, bu 1 seneyi gayet verimli kullanarak, her fırsatta ablamın sınıfının kapısını çalmaktan çekinmemişimdir hiç. Aslında çekinmişimdir de çünkü hâlâ daha Dünya'nın en çekingen adamlarından biriyim, el mahkum deyip çalmışımdır o kapıyı, çünkü ailem hiçbir işini kendi göremeyen bir çocuk yaratmıştı. Kapıyı çalış nedenlerimi çok hatırlamasam da ablamın hocaları ve arkadaşları arasında bayağı meşhur olmamdan mütevellit meşhur kapıyı az bir sayıda çalmadığımı anladım. Ablam hâlâ arada şakasını yapar.

Hüseyin KAÇIN / ESİR
« : Ağustos 04, 2020, 10:47:51 öö »
"esiridir insan aşkın yaratılmışsa,
bir sen'in olmak içindir ben'liğim..."

3 Ağustos 2018

Baba'sız Çocuklar ya da Köle Kadının Çocukları: Biz mahcup ve onurlu çocuklarız

Hâcer, ıssız Mekke vadisinde İbrâhim’in bırakmış olduğu az miktardaki su ve erzakın tükenmesi üzerine İsmâil’in susuzluktan ölmesinden korkarak telâşlanmış, çaresizlikten Safâ ile Merve tepeleri arasında yedi defa gidip gelmiş, bu sırada oğlunun bulunduğu yerden zemzem suyunun çıktığını görmüş ve bu vadide kendisine su ihsan eden Allah’a şükretmiştir.

Müslümanlar olarak bizler köle Hacer'in çocukları olduğumuz için onurumuzdan ve masumiyetimizden asla taviz vermediğimiz içindir ki insanlığın özgürlüğü adına umut olan bir milletiz.

Hz. İbrâhim 100, oğlu İsmâil on dört yaşında iken Sâre İshak’ı dünyaya getirir. İshak’ın sütten kesilmesi münasebetiyle verilen ziyafet sırasında İsmâil İshak’a gülünce Sâre kızar ve Hz. İbrâhim’e, “Bu câriyeyi ve oğlunu dışarı at; çünkü bu câriyenin oğlu benim oğlumla, İshak’la beraber mirasçı olmayacaktır” diyerek onları kovmasını ister.

Yahudiler ise Sare'nin çocukları oldukları içindir ki hasetliklerinden ve kıskançlıklarından dolayı insanlığın başına bela olan yeryüzünün hiç uslanmaz şımarık çocuklarıdır.

Peygamberler, insanlığın "baba'lık serüveninde" mağdur olmuş çocuklardır. İnsan evladı olmak, baba'lık gördükçe yücelen ama baba'sızlık yaşadıkça da küçülen / sapkınlaşan bir soy sop yani zürriyet sahibi olma ya da olmama halidir. Hz Musa, Firavun'un üvey oğludur. Baba'sızlığını telafi etmek adına peygamberlik görevinde kardeşi Hz Harun; “ağzı ve dili ağır bir kişi” olan Hz Musa'nın yardımcısı olmuştur. Hz Hızır'da baba'sız Musa'nın ergenleşmesine yani tekamülüne, seyru süluk'üne katkı sunan bir mürşittir. Hz Musa'da baba'sızlığın doğurduğu eksiklikleri gidermek adına süreç içerisinde Hz Hızır ve Hz Harun kendisine yol gösterici olmuştur.

Hz. İsa baba'sızdır.
“Meryem oğlu ile annesini de bir âyet yaptık; ikisini de kalmaya elverişli, kaynak suyu bulunan yüksekçe bir yere yerleştirdik” (Mü’minûn 23/50).
Baba'sız İsa, annesi Meryem'le bütünleşik bir hayat sürmenin bedelini içinde yetiştiği toplumla, kültürle bütünleşemeyerek ödemiştir. Hz İsa, imgeler dünyasında annesel ve tanrısal bir kişiliğe dönüşerek güç ve iktidarını sevgiden alan bir peygamber olmuştur. Baba'sız kalan her çocuk İsa kaderine mahkumdur. Çocuklarına aşırı düşkün anneler çocuklarının büyümelerini yani erkekleşmelerini engellemektedirler. Baba'nın iktidarını ve otoritesini yıkan anneler çocuklarını kutsallaştırmaktadırlar. Kocalarından edinemedikleri sevgi ve mutlululuk arayışlarını çocuklarında aramaktadırlar. Kocalarıyla mutsuz kadınlar, çocuklarıyla nafile bir şekilde mutlu olmaya çalışan anneler zamanla psikolojisi sorunlu kadınlara dönüşmektedirler. Sevgi ve aşk arayışları ile çırpınan yeni nesil çocuklar; "Dindar nesil değil çocuk tanrılar nesli" özetle sınır (boderline) kişilik olarak yaygınlaşmaktadır. Eğitim öğretim adı altında iflas etmiş bir sistemde kişilik bunalımları sonucunda ya intihar ya uyuşturucu ya alkol ya da seks çukurlarında bocalayan bir nesil yaratılmaktadır. Kırk yıldır okullarda, dershanelerde, yurtlarda ve evlerde yetiştirilen ''Altın Nesil'' denilen elemanlarla devletimize yapılan ihanetin yarası kapanmadan eğitim öğretim adına bilimsel çalışmalar yapılmadığı takdirde yeni bir neslin darbesi Türklüğü ve Müslümanlığı yeniden zora sokacaktır.,1193.html

Hz Yakup, oğlu Hz Yusuf'a aşırı şefkatli aşık bir babadır. Yusuf'un kardeşlerinin kıskançlığı sonucunda kuyuya atılmasını büyük bir çocukluk travması olarak da düşünebiliriz. Çocuklarını çok seven babalar çocuklarında travma etkisi yaratan babalardır. Bu çok sevginin altında aşırı kontrol ve aşırı düşkünlük çocuğun büyümesinin, bireyleşmesinin önündeki en büyük engeldir. Hz Yusuf'un hikayesi aslında bir çocuğun hayatında travmaların yaşanması ve zamanla mutlu sonla çözümlenmesi hikayesidir. Hz Yusuf'un kuyusunu kuyu olarak değil de travma olarak düşünürsek çocuk psikolojisi açısından daha sağlıklı sonuçlar edinebiliriz. Çocuklarına düşkün babalar çocuklarında obsesif, sadist-mazoşist ya da biseksüel bir yapının sebebi olabilirler.

Hz İbrahim babası Azer (Terah) oğlu ile ilişkisinde sevgisiz bir babadır. Hz İsmail ise babasına boyun eğen bir oğuldur. Hz Muhammet ise babasız büyüyen bir çocuktur. Baba sevgisi görmemiş bir erkek olarak Hz İbrahim, evlilik hayatında ilk eşi Sare'nin gücüyle rekabete girememiştir. Kıskançlığın ve hasetin mağduru olarak sürüldükleri çölde Hacer kocasız, İsmail babasız kalmıştır. Hz İsmail, bu çocukluk travması sonrasında babasına boyun eğen bir oğul olarak kurban edilmeyi göze almıştır. Kurban olayını, bir çocukluk travmasının Allah'ın yardımıyla çözümlenmesi olarak düşünürsek babalık açısından anlamlı sonuçlar edinebiliriz. Baba oğul ilişkilerinde kuşak çatışması yaşanması çocuğun sağlıklı kişilik geliştirmesi açısında bir zorunluluktur. İslamiyet gençlerin anne babalarına itaatini değil tartışarak, uzlaşarak ve en sonunda anlaşarak uyumlu olmalarını öneren bir dindir.

Hz.Muhammed, Mekke'nin büyük ailelerinden, Kureyş kabilesinin kollarından biri olan "Haşimoğulları" ndandır. Babası Abdullah , annesi Amine' dir. Dedesi Abdülmuttalip, Mekke' nin ileri gelenlerindendir. Abdülmuttalib sağlığında torunu Muhammed'e gereken ihtimamı gösterdi; kendisinden sonra da bakımını oğlu Ebû Tâlib'e vasiyet etti. Amcası Ebû Tâlib Kureyş içinde önde gelen, sözü dinlenen, saygı duyulan bir kimse olup himayesini üstlendiği yeğeni Muhammed’in üzerine titrer, onu çok sever, uğurlu olduğuna inanır ve iyi yetişmesi için elinden geleni yapardı. Hatta seyahatlerinde bile yanından ayırmazdı. Nitekim onu himayesine aldığı ilk yıllarda bir kafile ile birlikte ticaret amacıyla Suriye’ye gitmeye karar verdiği zaman henüz on iki yaşlarında olan yeğenini de ısrarlı talebi üzerine yanına almıştı. Kaynakların ittifakla verdikleri bilgilere göre, ticaret kervanı Suriye topraklarındaki Busrâ’da konaklayınca rahip Bahîrâ Ebû Tâlib’e, yeğeninin gönderileceği İncil’de vaad edilen peygamber olduğunu, çocuğu iyi koruması gerektiğini söylemiş, bunun üzerine Ebû Tâlib Şam’a gitmekten vazgeçip süratle Mekke’ye dönmüştü.

Hz Muhammet, doğmadan önce babasının vefatı sonucunda çocukluğunda baba'sızlığı yaşamasına rağmen dedesi ve amcasını babası yerine koyarak , babası bilerek bu eksikliği telafi etmiştir. Diğer peygamberlerin hikayesindeki baba sorununu yaşamayarak erilleşme ve birey olma sürecini sağlıklı olarak tamamlamış bir peygamberdir.

Kadına şiddetin çözümü erkeğin ya da kocanın üstüne yasalarla gidilerek değil babanın iyileştirilmesiyle çözümlenir. İyi babaların ve mutlu kadınların sağlıklı çocukları olur. Peygamberler insanlığın psikolojik ve sosyolojik olarak iyi babalık örnekleridir. Avrupa'nın Batı'nın güdümündeki hukuk anlayışımızla; Toplumsal Cinsiyet Eşitliği saçmalıklarıyla, İstanbul Sözleşmesi zırvalıklarıyla ailemizin içine sızan truva atı, çağdaş ve çağcıl değerlerle sonucunda bir nesil biseksüelleşmekte ve deistleşmektedir. Televizyonlarda ve gazetelerde köşe tutmuş sözde dindar, milliyetçi düşünür ve yazarların karışık kafalarıyla ve bilinçdışı bilinçleriyle peygamber tarihine ihanetin sonucunu insanlık, soysuzlaşarak, sopsuzlaşarak ve zürriyetsizleşerek ödeyecektir. İslamiyet, kadının kadın olduğu erkeğinde erkek olduğu bir dindir. İslamcılıkta ise kadınlar erkeğin gücüne soyunurken, erkeklerde kadınsılaşarak güç ve iktidar peşinde koşmaktadırlar. Türkiye Cumhuriyeti, Kemalizm tecrübesinden sonra artık " İslamiyet mi yoksa İslamcılık mı? " sorunsalını düşünmek zorundadır. İslamcılık, İslamiyet'e derin darbelerle bilinçsizce saldırmaktadır. İslamcı kadın ve erkek aydınlar, kendi kişisel egolarını tatmin etmek adına dinin özünü dinamitlemektedirler. Aile kurumu, sadece solcu ve feminist aydınların marifetiyle değil son dönemde esasen İslamcı aydınların kalemlerinden çıkan düşüncelerle çökertilmiştir. İslamcılık demek İstanbul Sözleşmesi demektir. İslamcılık demek Toplumsal Cinsiyet Eşitliği demektir. İslamiyet, İslamcılıkla gün geçtikçe büyük oranda güç kaybetmektedir.

Necip Fazıl'lar, Sezai Karakoç'lar, Nurettin Topçu'lar, Cahit Zarifoğlu'lar, Erdem Bayazıt'lar, Rasim Özdenören'ler, Nuri Pakdil'ler, Mehmet Akif İnan'lar yetişmiyor artık. Televizyon dininin ilahiyatçılarına ve İslamcı yazar ve bilir bilmez konuşurlarına esir olduk. Yeniden Sezai Karakoç, yeniden Yedi Güzel Adam, yeniden Nurettin Topçu, yeniden Necip Fazıl okumak zorundayız. Büyük Doğu Nesli ve Diriliş Nesli'ni yeniden diriltmeden gelecek günler bizim için umut vermeyecektir. Ayasoyfa atalarımızın fethidir; eskinin zaferleriyle avunmak yerine Roma'nın fethini düşlemedikçe yenilenemeyiz. Yenilenmedikçe de geleceğin kaderinde yenilmemiz kaçınılmaz olacaktır. Fetih, geçmişe sığınmak değil geleceği yeniden yaratmaktır. İstanbul'un fethini atalarımız için müjdeleyen peygamber; Roma'nın fethini umulur ki bizim için muştulamış olsun. Bu devrin müslümanları Ayasofya'da gözyaşları içinde namaz kılarak cennete gideceklerini sanırlarsa gelecek zamanların yenilgisine zemin oluşturmaktadırlar. İlayi Kelimetullah uğruna Libya'dan sonra Türk'ün imanı Roma'yı da aydınlatırsa cennete bir adım daha yaklaşmış olabiliriz.

Sezai Karakoç'u hiç okumayan yeni nesiller hayatı her yerinden kötü bir şekilde ıskalamıştır.

Karakoç'a kulak verelim:

Biz mahcup ve onurlu çocuklarız
Başımızı kaldırıp bir bakmayız
Siz rüyalarınızda yaşayıp durursunuz
Siz güvercinleri gözlerinden vurursunuz
Siz ekmeğin hamurunu, aşkın hamurunu samandan yoğurursunuz
Siz rüyalarınızda yaşayıp durursunuz

* * *

Siz kalbe hançer gibi giren
Siz kalpten ağaç gibi çıkan
Siz bize şahdamarımızdan yakın
Siz yüzükler içindeki kan
Siz inançların sedef kabuğunu
Ebabil kuşlarının gagalarıyla kıran

Bununla beraber üzülmediğinizi biliyoruz
Gün gelecek toprağın altına uzanacağız
Her gece saat beş sularında sizi
Toplardamarlarımızın içinde bekliyeceğiz

Merhaba bu benim ilk yazım umarım kendime şifa, başkalarına ilham olur. Mahlas olarak “Koyu Gri” yi seçme nedenimin burada açıklayabileceğim kısmı “Koyu Gri ; üstüme karabasan gibi çöken ve bir türlü geçmek bilmeyen yalnızlık, acı ve eşcinsellik gibi altında ezildiğim deneyimleri ve duyguları temsil ediyor”. Bu Koyu Gri geçecek mi yoksa daha mı koyulaşıcak hep birlikte göreceğiz. Kısaca hayat hikayemden ve ilk terapide olup bitenlerden bahsedeceğim.

6-7 yaşlarımda ölüm riski olan bir hastalığa yakalandığım için yaşıtlarımla oynamam, koşmam yasaktı. Diğer çocuklar ile birlikte futbol, basketbol, yakalamaç gibi oyunları oynayamıyordum. Korumacı annem tüm öğretmenlerime ve arkadaşlarıma tembihlediği için  arkadaşlarım beni aralarına almıyorlardı, sanırım toplumdan aforoz edilmemin temeli burada atıldı. Beden dersinde oyun oynayan çocukları hep bir köşede izlerdim. İlerleyen yıllarda tabi ki beni aralarına aldılar ama bu sefer de ben istemedim çünkü becerilerim onlar kadar gelişmemişti top oyunu oynamak için yetersiz ve tecrübesizdim bu da özgüvenimi ve diğer bir çok şeyi zedeledi.

Ben de kendimi bilgisayar oyunlarına verdim. Tüm bu basamakları uygularsanız nur topu gibi bir asosyal oğlan çocuğu oluyorsunuz :)

Ailemle de aram iyi değil annem tahammülü ve otokontrolü  olmayan sinir hastası bir zırdeli. İletişime ve kendini geliştirmeye tamamen kapalı berbat bir insan. Babam da vasat bir baba iyi bir insan olabilir ama iyi bir baba değil. Pek evde durmazdı. Her zaman çatışmalı ve kopuk bir iletişimimiz olmuştur. Annemin sinir krizleri yüzünden bütün çocukluğum boyunca ev savaş alanı gibiydi.

 Tikleri olan bir çocuktum. Orta okulda 2-3 tane yakın arkadaşım vardı ama dışarıya karşı yine asosyal ve çekingendim, sürekli kaygılı ve baskı altında hissediyordum.

13 yaşında bir kıza aşık oldum, hayatımın ilk aşkıydı basit bir çocukluk aşkı değildi, gerçekti. Tek taraflıydı, acılı bir mutsuz son ile bitti. Kızlara olan özgüvenimi ve diğer bir çok şeyi burda kaybetmiş olabilirim.


Lisede de durum değişmedi aksine kötüleşti çünkü bir çok zorbalığa ve arkadaş ihanetlerine maruz kaldım. Lise 4’de 17 yaşımdayken 32 yaşında bir erkeğe aşık oldum. Çok mutluydum her şey toz pembeydi sonunda biri kendimi değerli hissetmemi sağlıyordu ve bana şefkat gösteriyordu. Bulutların üstündeydim aşık olduğumu bile anlayamamıştım. Bu aşık olduğum şerefsizi biraz daha açmak gerekirse benimle yakınlık kurdu, sosyal bir insan olmam için emek verdi. Birlikte çok zaman geçirdik gezdik, tozduk, konuştuk, sustuk. İşe yaramış gibiydi kendimi daha rahat ifade edebiliyordum. Ona çok bağlanmıştım bunun adı aşk mı hala bilmiyorum aşk ise bile farklı bir aşktı şefkat dolu bir aşk, cinsellik barındırmayan. Çünkü 17 yıllık hayatım boyunca ne ona ne de başka bir erkeğe cinsel bir göz ile bakmamıştım. Küçükken bir kaç kere arkadaşlarımla ufak cinsel keşiflerim olmuştu ama ergenliğe bile girmediğim için bir şey hissetmedim, onları saymıyorum. Aklımın ucundan bile geçmezdi çünkü ben heteroseksüeldim. Kadınları çok seviyordum.  Bu kırılma noktasından sonra terazinin dengesi şaştı ve kadınlara olan ilgim azalırken erkeklere olan ilgim arttı ama kadınlara olan ilgim asla tamamen yok olmadı.

Bu süreçte aşık olduğum şerefsize karşı hiçbir eşcinsel davranış göstermedim. O kollarını açmadan ben hiç sarılmadım, o elini uzatmadan ben hiç tokaşlamadım. O bana seni seviyorum demeden ben demedim. Ne zaman ki o bana bir adım geldi ben de ona bir adım gittim. İlişkimizin dinamiği bu şekildeydi bana sevmeyi sevilmeyi öğretiyordu, sevginin her şeyi iyileştirebileceğinden bahsediyordu. Ayrılmaz ikili olmuştuk ta ki saçma sapan bir şekilde babama benim eşcinsel olduğumu ve kendisine aşık olduğumu söyleyene kadar... ulan şerefsiz madem böyle bir düşüncen var gel bana söylesene çok erkeksen niye kaçtın benden defalarca aradım numaramı engelledin.  Sonrası kıyamet...

Söylediği şu cümle aklımdan hiç çıkmıyor ; “Sevgi sınırsızdır sınır olursa sevgi olmaz”. Ben sınırları kaldırdım. Aslında beni kandırmasına yardım etmişim çünkü Hüseyin Bey’e göre durumlar benim sandığım gibi olmamış. Hala üstümdeki bu şoku atlatabilmiş değilim çünkü H.K yaşadığım bu aşka daha önce bakmadığım bir açıdan bakıp bana sundu aslında ben eşcinselliğini bastıran bir şerefsiz tarafından duygusal istismara uğramış bir mağdurmuşum. Hüseyin Bey’in söyledikleri çok mantıklı geldi çünkü 32 yaşındaki bir adam neden sürekli 17 yaşında biriyle takılsın ki ? Kendisinde bana karşı duygusal bir ilgi gelişti ve beni kendine bağladı sonra eşcinsel olmaktan korktuğu için bütün suçu bana atıp ortadan kayboldu. Ruh hastası piç. Ve tüm bunlar olurken başka bir ölümcül hastalığa daha yakalandım. Doktorlar neredeyse öleceğimi söyledi. Genetik bir hastalık olduğu için testleri çok uzun zaman alıyordu ama hangi doktora gittiysek aynı teşhisi koydu. 2-3 yıl sonra öğrendim ki hasta değilmişim sadece bedenimde fiziksel bir bozukluk varmış. Ama o orospu çocukları bana hasta olma ihtimalim olduğumu söylemediler direkt sen hastasın dediler. Yıllarca öleceğimi sandım ama ölüm korkusu dışında çok fazla umrumda değildi, zaten yaşamıyordum. Ona en çok ihtiyacım olduğu zamanda ihanet ederek ve iftira atarak hayatımdan siktirip gitmişti.

Daha sonra 3 yıl yoğun bir depresyon süreci geçirdim yeme bozukluğu oluştuğu için çok kilo aldım. Bir daha kimseyi sevmemek için kimseyle arkadaşlık kurmadım adeta kalbimi asmıştım. Ailem zorla nöro-psikoloğa götürdü EEG gibi bir şey çektiler beynime. Şizofren olma ihtimalimin çok yüksek olduğunu söylediler ve psikoz teşhisi koydular ama teşhisi ve tedaviyi reddettim. Sonuçta bu beynin kimyasal değişime uğraması kadar doğal bir şey yoktu, bence iyi bile dayandı :) Odamdan hiç çıkmadım zorunlu olmadıkça sosyalleşmedim ta ki şehir dışında üniversiteyi kazanana kadar.  Yurttaki oda arkadaşlarım hayatımı değiştirdiler onlar sayesinde çok sosyal ve popüler bir insan oldum. Neredeyse insanlar benimle görüşmek için sıraya girecek kadar yoğun bir sosyal hayatım oldu. Üç yıldır bu durum hala böyle önceki hayatımın aksine artık hep sevilen ve aranan biriyim. (Buradan en gerçek dostum Antep Fıstığına selam gönderiyorum şu hayattaki en çok ihtiyacım olan ama en uzağımdaki insan)

Her şey yolunda gidiyor gibi değil mi hayır mümkün mü öyle bir şey henüz ebem yeterince sikilmedi. Yurttaki oda arkadaşıma da aşık olmuştum. Onunlayken çok mutlu onsuzken de acılar içindeydim. O çok fingirdek biriydi, sürekli kızlarlaydı bu da çok canımı yakardı. Sürekli beraberdik hiç ayrılmazdık hala da öyle yurttan sonra eve çıktık. Zamanla ona olan aşkımı bitirmek için bilerek ve isteyerek çeşitli hatalar yaparak onu kendimdem kendimi de ondan soğutmayı başardım. Çok sevdiğiniz bir şeyi bırakmanın en iyi yolu kendinizi ondan tiksindirmek değil midir ? Tam olarak bunu uyguladım ve başarılı da oldum. Ama Hüseyin Bey’e göre hata etmişim tam tersi üstüne gitmeliymişim. Çünkü güçlü bir arkadaşlık bağıymış sadece. Eşcinsel olma korkularım eşcinsel olmamı daha da tetiklemiş. Artık ona karşı hiçbir şey hissetmiyorum. Artık aşık değilim sadece arkadaşız. Hatta olsa da olur olmasa da olur artık boş bi insan benim için baya soğudum kendisinden. Son aşk vakası ile birlikte eşcinsel duygularım erotikleşmeye başladı. Erkeklere olan ilgim daha da arttı. Hornet’ten insanlarla buluştum hepsinin sonu hüsran. Biri iğrenç bir insandı, öteki beni görünce koşarak kaçtı ben onu kovaladım ahahah, diğeri sevgilisinden yeni ayrılmış 2 saat boyunca ayrılık acısını anlattı :)) ,sonuncusu ile de arkadaş olduk. Ben bu insanlarla kendimi tanımak için buluştum, ne hissedeceğimi görmek için. Ama hiçbiriyle alakalı bir cinsel birliktelik düşüncem olmadı. Hiçbir şey olmadı içten içe bu tarz bir ilişki istemediğimi fark ettim. Çünkü Hüseyin Bey’in de söylediği gibi ben eşcinsel değildim sadece berbat bir heteroseksüeldim. Eşcinsel bir hayat hayat değildi o yüzden bu şekilde yaşamayı reddettim ve bununla savaşmayı seçtim.

“Bir kere aşkı yenmiştim hayatı yenmek ne kadar zor olabilirdi ?“

Erkeklerle olan ilişki defterini kapattım ve kadınlara yöneldim. Orda da sonuç hüsran ne erkeklerle yapabiliyorum ne kadınlarla... Ben de geneleve gittim. Hayat felsefeme asla uymayan bir davranış ama kendim için fedakarlık yapmam gerekiyordu çok zorlanarak da olsa gittim. Kadın odaya girdiği an vazgeçtim ve sorunun kendisinde olmadığını söyleyerek  özür diledim ama çıkmama izin vermedi. Çok korkmuştum kalbim o kadar hızlı atıyordu ki kadın bile fark etti ve neredeyse öleceğimi söyledi. Erkekliğime dokununca sıçrayarak ondan uzaklaştım, tecavüze uğramış gibiydim. Ağlayarak oradan kaçtım. Nur topu gibi bir travmam daha oldu. Kadınlarla sosyal ve dostluk ilişkimlerim muazzam ama duygusal ilişkilerde ne yapacağımı bilmiyorum. Umarım terapiler sayesinde kadınlara olan hislerim artar. Erkekler ile sosyal ilişki kurmayı tercih etmiyorum erkekler gerizekalı oluyor genelde. Zaten kız arkadaşlarımdan dolayı erkeklere ayıracak  vaktim bile yok.  Ama H.K. erkekler ile de sosyalleşmemi söyledi.

İlk terapiye bir umutla gelmiştim ama artık umuttan daha fazlasına sahibim, kesinliğe. Kesinlikle o terazinin dengesinin tekrar değişeceğine eminim.  Ben bu şekilde doğmadım hislerim sonradan değişti ve bir kere değişen tekrar değişebilir.

Merhaba. Sitedeki birçok yazının sahibi gibi ben de HK’nın danışanlarından biriyim. Sizlere terapilerden önceki ve sonraki hayatımı mümkün olduğunca hiçbir gerekçe ile kısaltmadan anlatmaya gayret edeceğim. Daha öncesinde de yazdıklarım bu sitede yayınlanmıştı. Lakin o zamanlar yazdıklarım; yalan olmasa bile eksikti. En büyük eksikliği ise duygularımdı. Bir de bir şekilde ifşa olmaktan endişe ettiğim için kendimi net bir şekilde ifade edemiyordum. İşte sizler bu satırlarda benim hayat hikayemi okuyacaksınız. Umuyorum ki bu hikaye yollarınıza ışık tutar.

İsmim Adalet. En azından bu yazıları yazarken siz beni böyle tanıyacaksınız. Küçüklüğümden beri çok naif bir çocuktum. Her ne kadar aralarda sınırları zorlasam da; kibar, efendi, saygılı, uslu vb. bir sürü sıfatla çocukluğumu nitelendirmek mümkündür. Bu yazıları 27 yaşında, yetişkin bir erkek olarak yazıyorum. Dışarıdan hayatıma bakan insanlar çoğu zaman iyi bir hayatım olduğunu düşünebilir. Ancak bu 27 sene içerisinde geçmişte yapılan hataların esaretinde yaşadığımı kimse görmez.  Öyle hatalardır ki bunlar hala esaretinden kurtulamadığım, hala kurtulmak için mücadele ettiğim…

Tabii ki böyle bir hikayeye başlarken çocukluğumdan başlamak en münasibi gibi görünebilir. Lakin biraz daha öncesine gitmek yaşananların anlaşılmasında daha etkili olacaktır.

Annem babamla görücü usulü ve zorla evlendirilmiş. Benden 4 yaş büyük olan bir ağabeyim ve yaklaşık 10 yaş küçük olan bir kız kardeşim var. Ben ortancayım. Annemin bana hamileliği oldukça problemli geçmiş. Down sendromlu doğma ihtimalim çok yüksek olmakla birlikte, organlarım yeterli gelişimini tamamlamamış. Bu sebeple annem hariç kimse benim doğmamı istememiş. Ancak annem beni aldırma taraftarı olmamış ve buna direnmiş. Biraz da işlerinin rast gitmesi dolayısı ile ben yaklaşık 7,5 aylık iken dünyaya gelmişim. Günlerce hastanede kaldığım için yalnızca bir veya birkaç kere anne sütünü sağılmış olarak içtiğimi söyler annem. Sonrasında gayet sağlıklı olarak hastaneden ayrılmışım. ( Bazı araştırmalarda insan yaşamının anne karnından itibaren şekillenmeye başladığını okumuştum.  Bu sebeple bu detayları verme ihtiyacı hissettim.)

Annem muhafazakar bir insan, babam ise tam tersiydi. Ben ve kardeşlerim muhafazakar yaşam tarzına uygun olarak yetiştirildik. Babam kendimi bildim bileli sadece bankamatik görevi görürdü ki içinde olmasına rağmen asla para çekemediğiniz bozuk olanlarından. İlkokul 3. Sınıfa kadar hatıralarımı şu şekilde özetleyebilirim:

Babam; sinirli, ağzı küfürlü, çok katı kuralları olan ve asla hataya tahammülü olmayan, bununla karşılaştığında da dayak atmaktan çekinmeyen ve anlam veremediğim bir sebepten ötürü beni asla sevmeyen bir adamdı. (Tabi ki buna ileride anlam verebilmiştim.) Bana çok kızar, dövmeye kalkardı. Bunun neticesinde ağladığımda “Karı gibi ağlama!” diyerek daha çok kızardı ve ben daha çok ağlardım. Ağlamamakta çözüm değildi tabi. Bir hatam için özür dilemek için yanına gitsem, yaptığım hatanın mahcubiyeti ve korku ile ezile büzüle özür dilerdim. Bu seferde “Ne karı gibi ezilip büzülüyorsun!” şeklinde bir cevap alırdım. Oysaki şerefsiz babam kısır döngünün farkında değildi. Beni bu kadar korkuttukça daha fazla hata yapıyor, hata yaptıkça azar işitiyor ya da fiziksel şiddete maruz kalıyor, bunların neticesinde ise daha da fazla azar işitir ve ağlar hale geliyordum. Yani bana yaptığı bu işkence hiç bitmedi.  Belki de bana yaşattıkları yüzünden bugün hala “karı” kelimesini kullanarak birbirlerine hakaret eden insanlara şaka bile olsa asla tahammül edemem.

Annem ise tam tersiydi. Evet zaman zaman kızardı. Belki bir iki sille bile yemiş olabilirim. Ama ne olursa olsun onun sevgisinden emindim. Beni hep sever, ne yaparsa iyiliğim için yapardı. Ve her şeyden öte beni babama karşı koruyabilecek bir tek anneme sahiptim.

O zamanlar bir kardeşim yoktu ama ağabeyim vardı. Onu da çok seviyordum. Birlikte oyun oynar, taklalar atardık. Annem yaklaşık ben 8 yaşına gelene kadar birbirimize duyduğumuz muhabbeti şöyle ifade eder: Birbirinize hayrandınız. Sen onsuz hiçbir şey yapmak istemezdin. Hatta bir keresinde 5 yaşında iken abimin okuluna gideceğim diye evden gizlice kaçmıştın. Tabii ki abin de seni çok severdi.

Gerçekten de annemin anlattıkları  gibi bir ilişkimiz vardı abimle. Hatta birlikte olduğumuz bir fotoğraf bu yazdıklarımı gerçekten doğrular niteliktedir.

Ama ne yazık ki abim ve abim dolayısı ile mahallede edindiğimiz birkaç arkadaşımız dolayısı ile bütün arkadaşlarım kızdı. Çünkü bir kişi hariç erkek kuzenim yoktu. Olanla da hiç iyi anlaşamazdım. Hatta nefret ederdim. Şımarık, argo tabirle piç bir veledin tekiydi.

Belkide baba cihetinden yaşadığım olumsuzluk, bunun neticesinde annemle daha fazla yakınlık kurmam ve ağabeyimden başka ailede oynayabileceğim yalnızca kız yeğenlerimin oluşu beni 5-8 yaşlarında iken biraz karşı cinse özendirdi. Birkaç defa göz kapaklarıma sim sürdüğümü hatırlıyorum parlasınlar diye. Ya da saçlarım uzunmuşçasına elimle kulağımın arkasına atardım hanımların yaptığı gibi. Ve tabi ki sonu gelmez evcilik oyunları… Ancak hiçbir zaman kız rolüne bürünmedim. Bazen tiyatro yazar oynardık bütün yeğenler toplanıp. Belki o zaman bir iki defa olmuştur kadın rolüne büründüğüm.

Birde okulda hep kızlarla oynardım. Erkeklerin beni sürekli dövmeye çalışması, bana kıza benzediğimi ifade eden lakaplar takmaları beni kızlarla oynamaya daha da iterdi. Ayrıca kız oyunları daha kolaydı bana göre. Buna karşın annemin bana oyuncak bir alet çantası alması için çok ısrar ettiğimi ve ona sahip olunca ne kadar çok oynadığımı, ayrıca çok sevdiğim uzaktan kumandalı bir arabam olduğunu da hatırlıyorum.

Yine bu yaş aralığında benimle yaşıt kız yeğenlerimden bir tanesi ile birbirimize mahrem bölgelerimizi gösterdiğimizi de hatırlıyorum. Ben onun vajinasına büyükçe piyon tarzı bir şeyler sokmuştum. Aslında görüntüde bir sıkıntı yoktu. Ama oradan çıkan pulların çok kötü koktuğunu ve bundan hoşlanmadığımı hatırlıyorum. Bunu o da doğrulamıştı. Lakin benim penisim için olumsuz bir yorum yapılmadı. Hatta ve hatta 8 yaşımın sonuna kadar sadece ben göstermeye devam ettim.

                Annemle babam arasındaki uçurum ben yaş aldıkça açılıyordu. Başlarda her şey güzeldi. Bizler kur’an okumayı, namaz kılmayı öğreniyorduk. Zaman içerisinde bu duruma kız yeğenlerim de dahil olmaya başladı. Hep birlikte İslam dinini öğreniyorduk. Babam bu durumdan çok hoşnut olmasa bile çocukları yetiştirme hususunda çok fazla pasif olduğu için fazla ses çıkarmıyordu. Tabii ki bu böyle devam etmedi. Zaman içerisinde halam, amcalarım bu olaya müdahil oldukça asıl uçurumlar o zaman açılmaya başladı. Sırf islamdan uzaklaşmamız adına bir mücadele veriliyordu. Hatta bunun için üşenmediler bir yazlık satın aldılar. İşte hayatımın en kötü günlerini o yazlıkta geçirecektim.

                Ben 8 yaşlarındayken yaşadığım bir olayı asla unutamam. Annemle babam içerideki odada bu yazlığa gitme meselesi yüzünden kavga ediyorlardı. Ben ve abim oturma odasında zorla amcamların yanında oturtuluyorduk. Evde bir huzursuzluk olduğu için bizler de huzursuzduk. Bir anda annemin çığlığını duyduk.  O endişe ve annemi koruma arzusuyla içeri doğru koşmaya çalıştık. Çalıştık diyorum çünkü amcamlar bize engel oldu.  Abim kalem kutusunu bir silahmışçasına tutarak koşmaya çalışmıştı. O sırada yere düşen not kağıtlarını dahi hatırlarım. Amcamlar sanki çok doğru bir şey yapıyorlarmış gibi bir de aptalca sorular soruyorlardı ne yapacaksınız? O kalem kutusu ile ne yapacaksın? Tabi annemin sesi hala kesilmemişti bu esnada.

                Tabi ben yıllar sonra bu olayı annemden dinlediğimde o zamanlar kendisinin kardeşime hamile olduğunu öğrendim. Babam olacak şerefsizin onun başını duvarlara vurduğunu öğrendim. Tabi olay bununla da bitmiyordu. Amcalarımdan biri annemin yakarışları kesilmeyince içeri gitti. İçeride olanları ise yine annemden dinledim. Güya onları ayırmak amacı ile annemin yüzünü koruduğu kollarını geriye almış. Bunun neticesinde de annem karnına birkaç darbe daha yemiş.

                İnanabiliyorsunuz değil mi? Bu kadar şerefsiz bir aileye sahibim. Amcalarım ortada erkeğim diye dolaşıyorlar ama su katılmamış ibneler. Bu olay ise bunun ilk kanıtıdır. Kendinden aciz olan insanlara zulmetmek en büyük ibnelik değil de nedir? Bu duyguları içimde tutmayacağım elbette. Hatta bu satırları yazarken o şerefsizlerden elimde numarası olan bir tanesine meşhur olduğunu söyleyerek bu yazıyı yollamaya karar verdim. Bu öyle bir şerefsiz ki yıllar sonra kendisi ile yüzleştiğimde gözümün içine baka baka böyle bir şey yapmadığını söyledi.

                Bu noktada yazıma yaklaşık bir gün kadar arar vererek, dediğim eylemi hemen harekete geçirdim ve duygularımı içimde tutmadım.  Mesajımı birebir buraya yazacağım. İşte o satırlar:

                Merhaba. Benimle iletişime geçmek istiyordun. Seni durumlardan haberdar edeyim dedim. Hayatım çok şükür hiç olmadığı kadar yolunda gidiyor. Ünlü bir psikolog hayatımı kitap şeklinde yazmamı söyledi. Tabii ki sizler bu kitapta başroldesiniz. Yazdığım birkaç satırı internette paylaştım. Meşhur oldunuz sayılır. Eğer bir vesile ile basarsak daha da meşhur olacaksınız. Her ne yaşanırsa yaşansın hislerim hiç değişmedi. Çünkü dürüst olamamıştım bu güne kadar. Artık Agop düşüneceğine, Magop düşünsün. İşte o satırların bir kısmı;

“Ben 8 yaşındayken” diye başlayan yerden “Ona meşhur olduğunu söyleyeceğim” kısmına kadar resmini çekip yolladım. Ardından şöyle devam ettim:

Yanlış anlaşılma olmasın, sizlere hakkım haram değil. Ben bütün meseleyi ahırete bıraktım. Sizlere baktığımda tek hatırladığım bunlar. O yüzden benimle bir daha asla iletişim kurmaya çalışma!

İşte bütün mesajım bu şekilde. Olaydan yaklaşık 1,5 saat sonra bana cevap atmış; İyi olmana sevindim, rabbim yolunu açık etsin.. ve dediğin gibi ahirette çözülür sonuç..ama sen olan haklarını helal etme lütfen.

Ne kadar kaşarlı ve kendinden emin bir cevap öyle değil mi? Bu şahsın bana ve aileme yaptıkları bununla da bitmeyecek. Bir sonraki yazıda anlatmaya devam edeceğim, o zaman da bunu göreceksiniz. Sadece bu yazdıklarımı bile yapmış olsa tepkimde haddi aştığım söylenebilir mi?

Bu yazıyı yazar yazmaz bir rahatlama hissi geldi. Zira yaşananlardan dolayı yüzleşmediğim bir tek kendisi kalmıştı. Tam artık yoluma devam edebilirim derken, bu kıymetli(!) şahsiyet size naklettiğim aynı şekilde kızlarına anlatmış meseleyi. Normalde baba tarafından bir tek onlarla görüşüyordum. Lakin bu olaydan sonra kızları whatsapp üzerinden bana yazdı. Hemen hemen yaşıt sayıldığım iki insandan nasihat içerikli mesaj geldi telefonuma. Özetle onların dediği şuydu. Bizim hatırımıza yapmasaydın keşke. Tabii ki bu anlamı çıkartmak için biraz uğraşmam gerekti.  Ben de bunu onlara söyleyebileceğimi tahmin etmediğimi, bu ihtimali bir an için bile aklıma getirsem öyle hissetmeme rağmen o şekilde konuşmayacağımı belirttim. Tabii ki onları üzmüş olduğum için üzgün olduğumu söyledim.  Aslında bu zamana kadar mazlum biri olarak ona edeceğim bir bedduanın ona anında yapışacağını bildiğim halde, sırf onların babaları diye böyle bir şey yapmadığımı ve kendileri ile asla onun hakkında kötü konuşmadığımı hatırlattım.

Şunu bir kez daha gördüm. İnsanlar kendileri öyle olmadığı halde senden inanılmaz bir olgunluk bekleyebiliyorlar. En nihayetinde benden beklenen olgunluğu kimse bana karşı göstermedi nedense.

Nihayetinde ortada büyük bir haksızlık var. Adil insanlar benimle konuştuğu gibi zamanında yediği boklar sebebi ile babası ile de konuşurdu. Üstelik onlar yaşanan birçok şeye sizler gibi okuyarak değil, bizzat yaşayarak müdahil oldular. Bu da yetmezmiş gibi birde sürekli kadına şiddet/kadın cinayetleri konusunda kadınların lehine olan görüşlerini savunuyorlar. Ama senin baban zamanında bir şiddete göz yumdu dediğimde ortada bir cevap yok. Birde şunu düşünmek lazım ben herkesle meselemi kapattım ama hiçbirine küfür etmedim. Neden bir tek o? Cevap kendisini zerre suçlu görmemesi ve zamanında onunla bu meseleyi sakin sakin konuştuğumda gözümün içine baka baka yalan söylemesi... İlaveten hiçbir şey olmamışçasına benimle sürekli iletişim kurmaya çalışması…

Yazının mesaj atacağımı söyledikten sonraki kısmını ertesi gün tamamladım. Şuan baktığımda fazla duygusal bir tepki vermişim diyebiliyorum. Ancak bu geçmişin yükünden kurtulmam için gerekli bir tepkiydi. Başlangıçta yeğenler olarak aramızdaki ilişkinin bozulmasını istemediğim için itiraf etmeliyim ki biraz moralim bozulmuştu. Ancak iyi bir uykudan sonra yaptığım hiçbir şey için pişman olmadığımı gördüm. Benimle görüşmek istemeyen, görüşmesin. Ben üzerinden 20 sene geçen bir olayı yazarken hala ilaç almamı gerektirecek kadar başım ağrıyabiliyor ise, buna sebep olanların da başı ağrıyacak elbette.

Bu terapilerin benim için en sancılı tarafı; geçmiş yüklerimden her kurtulmak istediğimde ve bunun için bir mücadele başlattığımda, yaşadığım yoğun duygular başımı ağrıtıyor. Hayatımda ilk defa bir ayda 8 defa ağrı kesici aldım. Lakin tüm bunlara rağmen işin iyi tarafı, yüzleştiğim mesele bir daha başımı ağrıtmıyor. Yani evet sancılı bir süreçten geçiyorum. Ama bir gün bitecek.

« : Temmuz 05, 2020, 07:40:37 öö »

bir ömür boyu
sana koşuyorum
biraz açlık biraz hüzün
sana doyamıyorum

kan ter içinde sen oluyorum
uykusuz gecelerimde sana sarılıyorum
ateşler içindeyim
kor oluyorum

bana günahlarınla gelsen
benim diğer adımı cehennem koysalar
sonsuzluğun koynunda saklansak
aşkın gayya kuyusunda
alev alev sadece seni yaksam

5 Temmuz 2020


Son seansların üzerinden iki gün geçti. 6 ay sonra ilk defa aileme de açıldıktan sonra Hüseyin Hocaya gittim. Bayağı bi’ dolmuştum. Cumartesi günü gittim konuştum ama seans bittiğinde, henüz konuşmak istediğim hiçbir şeyi konuşamamışım gibi hissettim. Ama bu his, her zaman olan obsesif, iç karartıcı -bu hisleri tanımlamaya kelimelerin taşıdığı anlamlar yetmiyor gibi- hislerim gibi değildi, daha ziyade konuşmaya doyamamış gibiydim. Aslında bu biraz da ne zamandır kendimi ifade etmiyormuşum gibi hissetmemdi belki de. İyi hissetmiştim işte kısaca, şunu söylemek için bile 5 satır yazı yazdığımı fark ettim. Zaten eşcinsel hislerim olmasından da öte, asıl hastalığım bu benim işte diyorum şimdi, her zaman da buydu: Fazlaca hissetmek, fazlaca düşünmek; her ne yaparsam yapayım en uçta yapmak, en aşırısını yapmak. Severken de nefret ederken de çalışırken de eğlenirken de… Oynadığım online oyunları bile hep böyle oynamıştım. En iyisi olmalıydım; içimdeki eksiklikleri, boşlukları bi’ şekilde doldurmalıydım işte. Yazmak iyi geldi ama, bu da biraz şimdilerde anladığım bir şey ile alakalı zannediyorum: “Ben; ne zaman, ne yaptığımda iyi hissediyorum, mutlu oluyorum, eğleniyorum”un cevabı… Sevdiğim insanlarla birlikteyken iyi hissediyorum mesela, müzik dinlerken-yine bir zamanlar müzikle ilgilenirken, gitar çalarken-, online oyunlar oynarken, yürürken mesela- bir yere gitmek için değil, herhangi bir amaçla değil aslında, sadece yürümek- yine son 3-4 yıldır Kuran okurken… Şimdi baktığım da anlıyorum ki bir şekilde o içimdeki enerjiyi-iyi veya kötü- dışarı atabildiğim şeyleri seviyorum. Çünkü “sevdiğim insanlarla beraber olmaktan hoşlanıyorum”, her ne yaparsak yapalım, bomboş otursak bile. Ama her insanla oturmayı sevmiyorum, hatta belki de çoğu insanla oturmayı sevmiyorum. Çünkü sevdiğim veya sevildiğimi hissettiğim insanların yanında, o içimdeki “fazlaca hissiyatı” ve kafamdaki “fazlaca düşünceleri” ifade ediyorum, edebiliyorum-hepsini olmasa da; içimden, kafamdan birazını atıyorum ve belki de hayatımın tek bir günü bile hiç hissetmediğim kadar iyi hissediyorum- . Beraber vakit geçirmekten hoşlanmadığım bir insanla veya insanlarla olduğumda ise konuşmuyorum, davranışlarımı sürekli kontrol altında tutuyorum. Bu da benim “fazlaca hislerime”, “fazlaca düşüncelerime” daha fazlasını eklemek için bana olanak sağlıyor, vakit yaratıyor.  Yukarda saydığım her şey böyle aslında…

Bu ilk yazım hocam, 3. kez geri döndüm ya ben :) o zaman yazdım aslında, vaktini de belirteyim dedim; faydası olur belki. Takriben 2 ay önceye denk geliyor. Allah razı olsun hocam, bu yazı işi gerçekten faydalı, yazması kadar daha sonra okuması da... Bugün okuyunca onu fark ettim, ilerleme kaydediyoruz çok şükür, hem de ciddi bir ilerleme. Zaten benim eşcinsel hislerim çözülmüş, benim haberim yokmuş. Siz onu fark etmemi sağladınız. Şimdi şu iç sıkıntılarını da çözelim inşallah. Let's  psychology  begin!

« : Haziran 20, 2020, 10:51:29 öö »

gamlı bir çiçekmişsin
açmadan solmuşsun
dalın da kırılmış

hayata küsmüşsün...

taze baharlardan
rüzgarlar esmiş
bir avuç toprak
bir damla su olmuşum
sana karışmışım...

20 Haziran 2016

Sayfa: [1] 2 3 ... 73