Eşcinsel Terapi Forum - Psikolog www.huseyinkacin.com

Ben de aynı şekilde düşünüyordum fakat Hüseyin Hoca ile görüşmemiz de duygusal bir bağ kurmamın önemini  cinsellik hakkında kendimi zorlamadan hareket etmem gerektiğini anladım. Sonrasında da görüştüğüm hanımefendi ile görüşmelere giderken çok zorlansam da reddetmeyip çok sık olmasa da görüşmeler yaptım. Bu süreç yorucu inişli çıkışlı bazen işkenceye benzese de vazgeçmeyip devam ederken ne hissettiğimi analiz etmeye iyi de olsa kötü de olsa kabul etmeye, kendimi suçlamadan anı yakalamaya çalıştım. Hamdolsun bi yerden sonra beni seven  bu hanımefendi ile görüşmemin beni motive ettiğini her ne kadar onun benden beklediğini ben de başka erkeklerden bekliyor olsam da bunu atlatabileceğimi farkettim ve sonunda duygusal bi bağ kurduğumu ve tam bir sevgi diyemesem de  onu bazen özlediğimi hissettim.  Ayrıca onunla konuşurken rahatladığımı, kendimi ifade ederken çık zorlanmadığımı ve onun da çok anlayışlı oluğunu gördüm. Çok şükür onunla buluşmadan zorlansam da buluşunca artık hoş vakit geçirebiliyordum. Tabi bazen beraber gülüyor bazen beraber ağlıyorduk ama sağolsun benden vazgeçmeyip benim göremediğim eril tarafımı gören bu hanımefendi beni tedavime farketmeden destek olmuştu.  Vel hasılı serüvenim uzunca ama bu kadarıyla iktifa edeyim. Fakat benim gibi bu sıkıntıdan muzdarip kardeşlerime acizane tavsiyem tamamıyla bu duygulardan kurtuldum diyemesem de hafiflemek depresif halden kurtulmak ve bu sıkıntıya rağmen bir yuva kurabilmek mümkün...O yüzden tedirgin olmamız biz sevgiye ilgiye muhtaçken bir kadının sorumluluğunu alıp ona bunları verebilmek elbette zor ama imkansız değil ve şunu biliyorum bizi bu  karanlığa gömmek isteyenlere inat Rabbim bizim verdiğimiz mücadeleye şahit ve yardımı için bizden biraz gayret gerekiyor. Evet bir nisk aldım ve evlendim, tamamıyla kurtuldum diyemem ama mücadeleye devam etmem gerektiğini ve başarılı olacağıma inancım tam... Vesselam...

Hocam yeni yazımı paylaşıyorum.
Yine Kimliğim gizli kalarak forumda paylaşın!


İÇİMDEKİ FIRTINA…
Geçen yazımda ‘terapi çok inişli çıkışlı’ diye yazmıştım.Harbiden de öyle Haftasonu erkek arkadaşlarımla çok güzel vakit geçirdim,çok eğlenceliydi.Erkek ortamında erkeklerle idim.Ama bugün sabah canım deli gibi bir erkekle ‘sevişmek’ istiyor.Bu neden oluyor?Yakın erkek arkadaşımla baya güzel vakit geçirdim,güldüm ve eğlendim hatta fiziksel temasa da girdik(klasik erkeklerin birbirinin üstünde yaptığı fiziksel şaka yollu kavga gibi) evet çok güzel geçti ama bugün neden bunu yaşıyorum?Bir erkeği öpmek istiyorum,sarılmak istiyorum deli gibi…
Bizim gibiler ne yapacak?Hetero desen değiliz,Aktif yaşadığımız bir eşcinsel hayatımızda yok çok ‘gri’ alandayız…
Hüseyin Hocam’a kalpten inanıyorum ve onu çok seviyorum ve kurtulunabilindiğine de inanıyorum eşcinsellikten ama her moralimiz bozulduğunda bu hisler tekrar yüzeye çıkacak mı?Çünkü Joseph N kitaplarında terapi ile çok yol katetmiş ve hetero olmuş insanların bile ‘depresif’ dönemlerde(herhangi bir yaşam da karşılaştığı sıkıntı,illa eşcinsellikle alakalı değil)tekrar bu hislere kaçınılmaz olarak yöneleceğini ve hiçbir zaman tamamen ‘hetero’ olamayacağını söylüyordu.Hatta Bu konuları yine çok iyi bilen konferans vs veren Dr.Z.B Hoca’nın Youtube’deki videolarını izledim bir saatlik,bir buçuk saatlik tüm konferans videolarını izledim eşcinsellik ve aile vs anlattığı o da ‘belli bir yaştan sonra çok zor,imkansız değil ama imkansıza yakın gibi’ bir cümle kullanıyordu.Biz hep böyle bir adım ileri iki adım geri mi gideceğiz hep böyle fırtınalar mı kopacak içimizde?Bu ruh halinde kendimi okula ve sorumluluklarıma da veremiyorum.Hani Hüseyin Hoca diyor ya;Bu sorunu çözmeden diğer alanlarda hayatta başarılı olamazsınız diye,evet bu çok doğru.
Ama ben zaten çok çabalıyorum hiç içimden gelmeyen şeyleri bile hoca dedi diye yapıyorum hiç erkeklerle etkileşime girmediğim kadar giriyorum hatta bazen çok ‘hetero’ hissediyorum ama eve gidince bir erkekle öpüşmek istiyorum ve ‘N’oluyo Lan?Bu ne şimdi?’ Oluyorum.Bir yandan hayat mücadelesi ve sorumluluklar,bir yandan bu sorun,depresif oluyorum bazen…
Ailemiz bizi nasıl bir ateşin içine attı?Bu kör kuyudan nasıl çıkacağız?Çıkmaya çalışırken hep düşecek miyiz?Tamam onlar suçlu biliyorum ama sonuçta olan oldu ve biz uğraşıyoruz…Bazen özgüvensizlikten bazen çok özgüvenli hissettiğim de de eşcinsel hislerim çoşuyo.Keşke diyorum şu yurtdışına gidip rahatça medeni toplumlarda beni sevecek bir erkek bulsam bazen de diyorum keşke bi babam olsa ve gelip sarılsa bana…Artık dramatik olmaktan da bıktım bu şeyden kurtulmak istiyorum artık…Bence çevresel koşullar da bu durumu çok etkiliyor çünkü yakın erkek bağları kurmamız gerekiyor ve sıkça sosyalleşmek hemcinslerle,ama nerde yapca bunları?nerden bulcaz?Biliyorsunuz ki bir şeyin faydalı olması için o şeyi hergün belli bir düzeyde yapmanız gerek,mesela ilaç içmek gibi hergün bir tane gibi
Ama bu bağları kuracak sosyal çevreniz yoksa bazen çok iyi bazen kötü oluyo terapi süreci keşke onüç-onaltı yaşlarında olsaydım en azından daha rahat olurdu,belki bana abilik yapacak biri olurdu çünkü çocukken bunlar daha kolay ama belli bir yaştan sonra artık bu yakın bağlar beklerseniz insanlar şaşırır çünkü artık yetişkinsin der
Belki biri gelip bana abilik,babalık yapsa çok iyi iki,üç yıla çok iyi olurum ve tamamen iyileşirim,şimdi de çabalıyorum ama çok gel git li oluyo bu yüzden geçen yazımda herşey sizin çabanız değil bazı şeyler çevresel-ülkesel koşullar vs demiştim.Çünkü gerçek Hetero olmak istiyorum yüzde yetmiş yüzde atmış değil veya kendimi heteroluğa zorlamak istemiyorum zaten gerçekten Hetero gibi cinsellik hissetmek istiyorum sadece çevresel vs koşullardan dolayı ‘eşcinsellik yaşamıyayım’ demek istemiyorum.
E artık belli bir yaşa geldim çok büyük olmasam da,herkes sevgili yapıyo,birileriyle takılıyor artık bende yetişkinliğe girdim bende bişeyler yaşamak istiyorum her doğal akışın içinde yaşayanlar gibi ama kendimi tutuyorum eşcinsel ilişki yasak diye terapide ama kızlarla yaşamak istemiyorum böyle olunca ben stres oluyorum ve hiçbişeye aklımı veremiyorum belki yaşasam stresimi atmış olur muyum?bilmiyorum!
Diğer erkeklere karşı da öfke hissediyorum kendimi geri kalmış gibi hissediyorum ve içinden çıkılmaz bir döngü keşke düzgün bir ülkede doğsaydım bura ne şartlar olarak ne toplum olarak hiç olması gerektiği gibi değil.Belki daha kolay yapabilirdim bazı şeyleri iyileşme konusunda çünkü yurtdışın da siz eşcinselim veya terapiye gidiyorum deseniz insanlar fazla reaksiyon vermez oralar daha bireysel ve herkes kendi hayatını yaşar kafasında herşey daha normalleştirilmiş iyi bir şey de de kötü bi şey de de insanlar diğerlerini çok umursamıyor bu toplumda ise herkes her konuda iyi veya kötü herşeye hayatın sonu gibi reaksiyon veriyor ve çok saygısız bir toplum insan hayatına karşı yurtdışında herkes daha olduğu gibi burda bi de insan terapiye gittiğinin vs stresine giriyor ayrıca daha rahat koşullar da da yaşamıyoruz maalesef her yönden
Tabiki dünyanın neresinde olursanız  olun kendiniz  için çabalamazsanız hep depresif olursunuz ama bazı yerlerde toplumsal koşullar daha destekleyici veya sürekli korkup çekinmediğiniz daha relax toplumsal yapı vardır bizim gibi Ortadoğu toplumlarıysa tam tersi herkes meraklı,saygısız vs vs 
Bu yüzden sırf giyimle veya diğer ülkelere benzemekle medeni olunmuyor demek ki bu çoğrafya meselesi demek ki olmayınca olmuyor!!!!
Umarım eşcinselliği yeneriz eğer yenemezsek te nasıl milyonlarca insan yaşıyorsa öyle veya böyle yaşıcaz artık!

Kendimle büyük bir kavgam yoktu. Bu süreçten geçen herkes gibi benim de küçük bir inkâr dönemim elbette olmuştu ama internet, bana her şeyin yolunda olduğuna inandırabilecek kadar güçlüydü.

Yirmili yaşlarımın başına kadar romantik ilişkiler konusunda herhangi bir deneyim edinmemiştim. Bir noktada bunu artık geride bırakmak istediğime karar verdim. Flört uygulaması olarak adlandırılan birkaç uygulama indirdim ve en güzel göründüğümü düşündüğüm fotoğraflarımı yükledim.

Zamanla bu uygulamalarda bulunan herkesin —ki kendimi de buna dahil edebilirim— buluştuğu ortak bir payda olduğunu fark ettim: hızlı bir şekilde bir şeyler hissetme arzusu. Sevildiğini hissetmek, kendine sevilebilir olduğunu kanıtlama ihtiyacı… Kimileri için belki tek amaç cinselliktir. Ama o da, en nihayetinde, duygularımızı en yoğun hâliyle yaşadığımız anlardan biri değil mi?

Ömer, Alp, Kerem, Ozan… İsimler değişiyordu ama hikâye pek değişmiyordu. Bir ilişkide kalmak isteyen taraf olduğumda, sonunda vazgeçilen taraf da ben oluyordum. Hislerimden eminken, karşımdaki kişiyi sevdiğimi düşünürken bile içten içe onun bana tam olarak istediğim sevgiyi veremediğini hissediyordum.

Önce bana olan sevgisinin azalmaya başladığını düşünüyordum. Sonra kendimi suçluyordum: Çok mu üstüne düştüm, çok çabuk okunup bitirildim mi… Acaba beni çirkin mi buluyor? Oysa bazen tek neden, benden alacağını almış olmasıydı.

Belki de bunun bir nedeni sevgiyi en başından beri güvenli ve karşılıksız bir şey olarak öğrenememiş olmaktı. Ailenden alamadığın bir kabulü dışarıda aramaya başladığında, sevgi yalnızca hissettiğin bir şey olmaktan çıkıp kazanman gereken bir şeye dönüşebiliyor. Birinin yanında kalmasını sağlamak için daha çok vermen, daha çok ilgilenmen, daha çok koruyup kollaman gerektiğine inanmaya başlıyorsun. Karşındaki kişi ise bu ilgiyi sürekli aldıkça, başta özel hissettiren şey zamanla ilişkinin normaline dönüşüyor.

Sanırım dengenin bozulduğu yer de tam olarak burası. Bir taraf sevgiyi kaybetmemek için daha çok çabaladıkça, diğer taraf bundan uzaklaşmaya başlıyor. Sonunda ikisi de başta aradığı şeyden uzaklaşıyor.

Belki gay ilişkilerde bunu daha görünür hâle getiren şeylerden biri de, çoğumuzun ilişki kurmayı gerçekten bize benzeyen insanları izleyerek öğrenememiş olmasıdır. Sevmenin, sevilmenin ya da iki erkeğin birbirine nasıl alan açacağının bir örneğini evde görmüyorsun. Üstüne bir de uzun süre saklanmak, reddedilmekten korkmak ya da kendini kabul ettirmeye çalışmak eklenince, ilişkide sevgiyle beraber bir tür onaylanma ihtiyacı da taşımaya başlıyorsun. Bazen karşındaki kişiyi değil, onun sana hissettirdiği “sevilmeye değerim” duygusunu kaybetmekten korkuyorsun.

Ben bütün bunları yaşarken bir yandan da bana en iyi gelen şeyi yapıyordum. Tüm düşüncelerimi, hislerimi günlüğüme yazıyordum. Sonunda ailem o günlüğü buldu ve terapiler de böylece hayatıma girdi.

Başlarda birkaç farklı terapiste gittim. İlk gittiğim yer Altunizade’deydi ve altı ya da yedi seans kadar sürdü. Orada anlatılan hikâyede her şeyin tek suçlusu bendim. Aileme yalan söylemiştim, diğer erkekler gibi futbol oynamamıştım, yeterince “erkeksi” aktivitelerle ilgilenmemiştim. Hobilerimden davranışlarıma kadar birçok şey gay olmamla ilişkilendiriliyor ve bütün bunlar sanki benim yanlışlarımın bir sonucuymuş gibi anlatılıyordu.

Daha sonra, yine ailemin zoruyla, Hüseyin Bey’e gitmeye başladım. Başta onun da diğerlerinden çok farklı olacağını düşünmüyordum. Fakat birkaç seans sonra konuşmalarımızın başka bir yere gittiğini fark ettim. Hobilerimi, giyim tarzımı ya da davranışlarımı önüme koyup bunları gay olmama bağlamak yerine ailemi, nasıl yetiştirildiğimi ve çocukluğumdan beri üzerimde kurulmuş olan düzeni konuşuyordu.

Onun anlattığına göre sorun doğrudan bende değildi. Hatta benim bile farkında olmadığım, ailemle aramda yıllardır süren sessiz bir savaştan söz ediyordu. Sessizce itaat eden, kolay kolay karşı çıkmayan, kendi isteklerinden önce çevresindekilerin beklentilerini düşünen daha pasif bir çocuk olarak yetiştirildiğimi söylüyordu. Yani bu kez anlatılan hikâyede suçlanan taraf ben değildim; yaşadıklarımın kaynağı olarak ailemin beni yetiştirme biçimi gösteriliyordu.

Sanırım ona güvenmeye başlamam da tam olarak burada oldu. Düşüncelerini anladıkça, en azından diğer terapistler gibi beni doğrudan suçlamadığını hissettim. Bana sürekli yanlış yaptığımı söylemiyor, beni utandırmaya çalışmıyordu. Aksine, hayatı tecrübe ettikçe bazı şeyleri kendim fark edeceğimi ve bugün doğru olduğunu düşündüğüm bazı şeylere ileride farklı bakabileceğimi söylüyordu.

O dönem bunu, beni bir yere zorlamak yerine kendi cevabımı bulmam için bana zaman tanıması olarak gördüm. Belki de bu yüzden söylediklerine güvenmek benim için giderek kolaylaştı. Çünkü uzun zamandır ilk kez karşımda bana ne olduğumu anlatmaya çalışan biri değil, beni dinlediğine inandığım biri varmış gibi hissediyordum.

Ama başından beri bir şeye bu kadar inanmışken ondan vazgeçmek de düşündüğüm kadar kolay değildi. Çünkü bir düşünceyi reddetmek, yalnızca o düşüncenin yanlış olabileceğini kabul etmek anlamına gelmiyor. Onun üzerine kurduğun bütün duyguları, verdiğin kararları, yaşadığın acıları ve kendine yıllardır anlattığın hikâyeyi de yeniden sorgulaman gerekiyor. Bir noktada, inandığın şeyden vazgeçmek sanki o güne kadar gerçekten hissettiğin her şeyi de reddetmekmiş gibi geliyor. İnsan kendi kurduğu dünyanın içinde yaşamayı öğreniyor; sonra birileri gelip o dünyanın temellerinin sandığın kadar sağlam olmayabileceğini söylediğinde, yalnızca fikrin değişmiyor. Bir süreliğine bütün dünya başına yıkılmış gibi hissediyorsun. Belki de bu yüzden bazı şeyleri bırakmak, doğru olmadığını fark etmekten çok daha zor.

Bazen bütün bu yılları, boşa geçmiş bir ömür gibi görüyorum. Her şeyin çok daha farklı olabileceğini düşünüyorum. Daha az korkarak, daha az saklanarak, kendimi sevdirmek için bu kadar uğraşmadan yaşayabilirdim belki. Zaman zaman hâlâ o sevgi açlığını hissediyorum ve onunla ne yapacağımı bilmiyorum. Bir gün kendimle gayet barışıkken ertesi gün aynaya bakıp kendimden nefret edebiliyorum. Bazen neye gerçekten inandığımı, neyin bana ait olduğunu ve neyin yıllardır bana söylenenlerden kaldığını ayırt etmek bile zorlaşıyor.

Ama sanırım bugün bulunduğum yerin geçmişten en büyük farkı şu: Artık bütün bunların farkındayım. Her şeyi çözmüş değilim ve belki uzun süre de çözemeyeceğim. Hâlâ sevilmek istiyorum, hâlâ bazen kendimi başkasının gözünden ölçüyorum, hâlâ bazı günler diğerlerinden çok daha ağır geliyor. Yine de ilk kez, bütün bu seslerin arasında hangisinin gerçekten bana ait olduğunu anlamaya çalışıyorum. Şimdilik yapabileceğim tek şey bu.

https://x.com/psikologkacin13/status/2102007479827669280

Psikolog Hüseyin KAÇIN


https://youtube.com/@huseyinkacin22?si=aJF5MpOFAAGvyobc


0 555 326 22 91



https://www.instagram.com/reels/DcHBnrRtoE2/

_Benim Serüvenim_


*Ben Kimim*
Bu yazıyı yazmaya başladığımda henüz 30 yaşıma girmiştim. Kimileri bir şeyler için geç olduğunu düşünebilir ancak iyileşme serüvenim 25 yaşımda başladı. İnişli çıkışlı dolu bir dönem oldu benim için. Çoğunlukla kendimi kendimden şüphe duyarken buldum. Aslında her zaman iyimser ve ümitli biri olsamda nedense bu konuda kendime çok pozitif bakamıyorum sanırım. Bu da bence genellikle kendime ve hayata karşı eleştirel ve mükemmelliyetçi bakış açımdan kaynaklanıyor. Bir şey olacaksa tam olmalı, eksik veya yarım kalmasını bünyem kaldırmıyor. Bu ise nasıl gelişti derseniz belki yazının devamında bahsedebilirim. Aslında istemsiz bir şekilde başlığa doğru konu sürüklendi. Benim kim olduğuma, özümün bir parçasına gittim istemeden. Demek ki hayatta en çok dert haline getirdiğimiz şeyler aslında bizi biz yapan önemli unsurlardan biri haline geliyor ya da tam tersi. Hayat amacım adeta bazı standartlara uygun bir yaşantı sürmek üzerine kurgulanmış. Bunu zaman zaman ben körükledim zaman zaman ise çevre unsurları. Ben bir hata gidericiyim. Gerçekçi olmayan problemler üretip kimi zaman çözebilen kimi zaman da yapamayacağımı anlayıp yahut o gücü kendimde bulamamamdan ötürü halını altına süpüren. Bu eylemi bir yere kadar yapabiliyorsunuz çünkü artık acı vermeye başlıyor. Hayatımın en büyük problemini de aslında kendim ürettim. İlerleyen safhalarda da daha çeşitlilerini ürettim. Kime neyi kanıtlamaya çalıştığımı asla bilmiyorum. Giderek yalnızlaştım. Kendimi evimden binlerce kilometre uzaklara götürdüm. İnsanın kendisiyle derdi hiç bitmez miymiş?

*Nasıl Gelişti*
Bir hata ayıklayıcısı olduğumu söylemiştim. Bu aslında basit bir denkleme indirgenebilir. Hakettiğini alamadığın zaman, iç dünyanda bir çelişkiye düştün ve sorunun kendinden kaynaklandığına kanaat getirdin. Bunun doğal sonucu olarak ise bu sorunları bulup gidermeye odaklandın. Bu küçük yaştayken ebeveynlerin istediği ideal, uslu, çalışkan bir evlat/öğrenci olmaktı. Bunu başarabilmek için sana gösterilen örneğe tapar halde buldun kendini. Onun gibi olabilirsen dertler çözülecek sandın. Onunla kaynaşabilirsen, onunla oynayabilirsen, onun en iyi arkadaşı olabilirsen olması gereken standarda ulaşırsın sandın. Belki oldun, belki olamadın. Duygusal ihanetlere uğradın. Akranlarınca kabullenilmeye çalıştın. Ama sanki sende bir şeyler ters gibiydi, onlar gibi olamıyordun. Onlar gibi futbol oynayamıyordun, onlar gibi sert ve kaba değildin, onlar gibi kavga edemiyordun. Daha narin ve kırılgan bir yapın vardı. İnsanlar aslında seni severdi ama sen kafanda bir takıntı yaratmıştın. Bu çocukken böyle devam etti, her yaptığın işte kendini birilerine kanıtlamaya çalıştığını fark edemeden bunda usta bir hale geldin. Zirvedekileri elde etme serüveninin temellerini böylece atmış oldun. En büyük problemini böyle yarattın. Asla gerçek olmayan bir takıntıya kapıldın. Erkek olmanın tanımını kestiremedin. Kimse de göstermedi, anlatmadı. Erkek olmak çevrende gördüklerin ya da sana dayatılanlara tabi olmak mıydı? Onlar gibi olmak zorunda mıydın? Asla çözülemeyecek bir problem yarattın ve işin içinden çıkamadın. Bir erkeği elde etmek. Onun gibi olmaya çalışmanın farklı bir versiyonu. Bu duygusal bağı babanla kuramayınca, onun dışında bir örneklik de olmayınca o duygular bi akranına yöneldi ve bir ideal buldu. Böylelikle onu yüceltmeye ve elde etmeye kalkıştın. Her şeyi doğru yaparsan seni sever sandın. Kimi zaman sevdiler kimi zaman sevmediler. Sevseler bile kafanda kurduğun ideale yaklaşamayacaklardı ki. Yine tatmin olmayacaktın. Hastalıklı tarafın zamanla onlarda da kusurlar buldu. Ondan kopamadığın için kusurlarıyla sevmeye devam ettin. Ne de olsa tam olarak elde edememiştin. Gel zaman git zaman halının altına süpürülen problemler artık o kadar şişmişti ki her tarafı bir toz bulutu kapladı.

*İlk Adım*
Sonra ne mi oldu? Hapşırmaya başladım ve hemen odadan kaçmaya karar verdim. Tabi işin işten geçtiğini anlamam da biraz zaman aldı. Hoş işin kader boyutu da var. Olanda hayır vardır derim her zaman. Benim şartlarımda da böyle olması gerekiyormuş. Benim hikayem de böyle yazılacakmış. Geç olsun ama güç olmasın! Tabi bu kadar bağımlılık sahibi olduktan sonra ilaçlar bünyede alerji yapıyor. Vücut kabul etmiyor öyle hemen. Bunun için de irade gerekiyor. Gel zaman git zaman, iki ileri bir geri epey bir yol katedildi. Şu an olduğum yere gelebilmeyi sanırım hayal bile edemezdim o zamanlar. Zaman içinde içimden bir başkasını çıkarmayı başarabildik. Kelimenin tam anlamıyla pasif  ruh dünyasından dönüşen artık daha agresif, daha özgüvenli ama belli etmese de anlamasa da hala duygusal ve bu açlığı yine de hisseden birisi vardı. Özümden bir şey kaybetmedim ama kabuk değiştirdik diyebiliriz.


*İyileşmek*
İlaçlarınızı kullanırken her zaman prospektüsüne bakın! Nasıl yan etkileri olabileceğini de farkında olmalısınız. Doktorunuzun size söylemesi gerekir tabi bunları. O yüzden doktor takibinde alın ilaçlarınızı! İlk dalgayı atlattıktan sonra, zamanla kırılma farklı bir şehre taşınmam, yalnız yaşamaya başlamam ile devam etti. Babamla kendi iç dünyamda barıştım. Allah ile hiçbir zaman bir anlaşmazlığım olmadı. Aksine beni doğru yola ileten ancak O’dur. Ben bu süreçte sabretmeyi ve O’na güvenmeyi öğrendim. Önüme gelen kapılarda ise seçim hakkımı kullanıp sebat ettim. Seçim hakkımı kullanmak derken öylesine kararlardan bahsetmiyorum. Çoğu insanın veremeyeceği türden kararlar. Çok prestijli bir iş imkanını bırakmak ve türlü bilinmezliklere kapı aralamak gibi. Genel olarak iyileşmeye karar vermem ve bu yolda sebat etmem devam ettikçe Rabbim de nimetlerini artırmaya devam etti. Çünkü O şükrederseniz artırırım diyor. Hiç bir zaman şikayet etmedim. Siz sabrederseniz kalbinizi doğru yola iletirim diyor. O’na güvenin ve zor olanı yapmaya hazır olun. Ben her zaman bu düşünce yapısında oldum hayatımda. Bir sorun meydana geldiyse, bu işin içinden nasıl çıkabilirim diye baktım. Her zaman en zoru ilk adımı atmak oluyor, sonrası bir şekilde getiriliyor. Kendinizden şüphe edip ilk adımı atamayınca hiç başlamadan kaybetmiş oluyorsunuz. Hayat böyle çalışmıyor. O adımı atabilenler ileriyi görebiliyor. Ufuk çizgisini görmeye ancak onlar talip olabilirler.

Bu süreçte yine bir akranımı idealize edip kapanıma aldım. Bu tamamen bilinçdışı gelişen bir süreç. Adeta kendime hedef arıyorum. Ortamda diş geçirebileceğim bir av arıyorum. Kendimden değersiz gördüklerim ise umrumda olmuyor. Kafamda kurduğum değer algılarıma kim uyuyorsa ona çekiliyorum. Zaman içinde bu kıstaslara uyan insanlar oldukça azalıyorlar. Çünkü kendi benliğimi aynı zamanda yüceltmekle de meşgul oldum. İçten içte onlarla birlikte aslında kendi egomu da geliştirdim. Kendimden altımda gördüklerime oldukça hor bakıyorum ve küçümsüyorum. İçten içe ezik muamelesi çekiyorum. Artık pasif yapıyı minimize ettiğim için bu sefer cinsel dürtülerim oldukça zayıf seyrediyor. Olursa artık daha çok kriz anlarında ortaya çıkıyor. En başta bahsettiğim kendimden şüphe ettiğim zamanlarda.

*Hayat Olacağına Varır*
Gel zaman git zaman kendimi hikayenin diğer tarafında buluyorum. Bu sefer seven değil sevilen tarafa geçmeyi başarabilmişim. Hem de karşımdakini duygusal olarak en derinden etkileyerek. İşler ayrılık zamanı yaklaştıkça çözülmeye başladı. Hayal bile edemeyeceğim şeyler duydum, hissettim ve yaşadım bu süreçte. Artık bir insandan beklentimi sıfıra indirdiğim o dönemde, hayat bu ya, beklenmeyecek seviyede zıtlıklar yaşandı. Hiç belli etmeden içinde biriktirdiklerini toparlayıp birbirimize veda etmek zorunda kaldık. Onu çok seviyorum. Ama nasıl sevmem gerektiğini bilmediğim bir evredeyim. Buradan da hayırlı kapılar çıkar diye ümit ediyorum. Rabbim bir kere daha olağanüstü planlarını sonuna kadar hissettirdi bana. O kadar eminim ki gelecek günler de daha nicelerini göreceğim. Belki bir evladımı bile alabilirim kucağıma.


*Mutlu mu Son*
Şimdi ise gurbetteyim. Hayata yeni bir sayfa açtım.
Evet, hayata.

“CEZALAR CAYDIRICI OLMALI”

Akit’e konuşan Psikolog Hüseyin Kaçın, şunları söyledi: “Ne yazık ki ahlâk dışı münasebetler artıyor. İstanbul ve İzmir gibi büyük illerimizde alenen zina yapıldığına, sapkınlığın teşvik edildiğine şahit oluyoruz. O kadar çok zinacı, o kadar çok sapkın, o kadar çok HIV/AIDS virüsü taşıyan var ki! Benim dahi 20 HIV/AIDS danışanım oldu. Tablo, çok vahim. Ne yazık ki homoseksüeller, bu HIV/AIDS belâsını tetikliyor. Fuhuş yapanlar da. Toplumda çürüme, yozlaşma olduğunu görüyoruz. Aile kurumunun bozulduğunu, aşındığını gözlemliyoruz. Cürete bakın, KAOS GL’nin sitesinde HIV/AIDS’e karşı aşılanma talep ediliyor. Yani sapkın davranışların bedelleri topluma ödetilmeye uğraşılıyor. İnanın, bunun ötesi de olacak. Böyle giderse homo evliliklerine müsaade edilmesi çağrısı da gelecek. Bu anlayışla daha duyarlı olunmalı, eylemde bulunulmalı. Toplumu, aileyi tehdit eden soruna karşı topyekûn mücadele edilmeli. Burada pandemide olduğu gibi akil adamlarla ilerlenmeli. Tanıda bulunacak, uyarı ve öneri sunacak heyet teşekkül ettirilmeli. Çöken toplum, aile kurumu kurtarılmalı. Hukuki tedbirler de alınmalı. Zina, sapkın münasebetler suç sayılmalı. Cezalar caydırıcı hâle getirilmeli.

Vaktiyle yapılan hatalar oldu. Zina suç olmaktan çıkarılarak, İstanbul Sözleşmesi imzalanarak, ‘toplumsal cinsiyet’ kavramının kullanımına müsaade edilerek yanlış yapıldı. Batı’nın kavramları sıkıntılara sebebiyet verdi. Türk, İslâm toplumu olarak kendimize ait kavramlar üretmeyi başaramadık. Batı’yla yürüttüğümüz kültürel bir savaşta İstanbul Sözleşmesi’nden ötürü büyük yara aldık. Tabii yanlıştan dönüldü ama ortaya çıkan tahribatı gidermek atılacak daha çok adım var. Bu adımların hangi birini anlatayım. Bir defa devletin bu zina, sapkınlığa yöneliş sorununu dert edinmesi gerek. Yani trans ameliyatlarını önlemeye dönük kanun gecikiyor. Bu, kendisi ne 10’uncu ne 11’inci ne 12’nci yargı paketinde yer buldu. Kanun, devamlı erteleniyor. Artık devletin yapması gereken trans ameliyatlarını sınırlamak değil, yasaklamak. Trans ameliyatları yasaklanmadığı takdirde HIV/AIDS vakalarının artacağı bilinmelidir. Trans paylaşımları önlenmelidir. Sapkın akımların propagandalarına geçit verilmemelidir. İHA’larla, SİHA’larla dış düşmanlara karşı verilen mücadeleyi takdir etmekle içten içe toplumu çürütmeye yönelen sapkın yapılanmalarla savaş daha ileri evreye taşınmalıdır. “

https://m.yeniakit.com.tr/haber/zina-ve-sapik-iliski-aidsi-yayiyor-2021944.html?page=3

Psikolog Hüseyin KAÇIN


https://youtube.com/@huseyinkacin22?si=aJF5MpOFAAGvyobc


0 555 326 22 91



https://www.instagram.com/reels/DcHBnrRtoE2/

Hocam bu attıklarınızı okuyorum bakıyorum. Ancak ne yalan söyleyeyim artık eski konumumdan istesem de değerlendiremiyorum konuyu. Ne diyebilirim, umarım birlerine iyi geliyordur. Ancak ben kızgın ve yorgunum bu konuda. Kendimi değişim için öylesine yormuş hissediyorum ki kalıcı bir değişim yaşanmadığında elde kalan gerçek katlanılmaz oluyor. Çünkü tüm umutlarımı bir yere yatırınca her gün sokağa çıktığımda karşılaştığım gerçeğe dayanmak için tutacak dal bulamıyorum. Size değer veriyorum. Bunu hep söyledim. Bugünlerde keşke birileri bizden tiksinirken birileri de sürekli olarak dönüşmemiz gerektiğini salık verirken birileri de bununla nasıl yaşayabileceğimizi anlatsaydı diyorum. Hep kötü hep negatif bir şey gibi algılamasaydık. Böylelikle yaşamımızın temel meselesi olmaktan çıkardı. Bu kadar büyümezdi etkisi. Çünkü en nihayetinde olmayınca olmuyor. Geriye büyük bir zihinsel karmaşa kalıyor. Bu karmaşaya da yapacak bir şey kalmıyor. Hatta size şöyle samimi bir şey söyleyeyim. Sizinle görüşmek istiyorum mesela. Bir çok şey anlatmak paylaşmak istiyorum. Ancak günün sonunda ilişkimiz bir biçimde benim değişmem üzerine kurulu. Bu olmadıkça hüsran büyüyor. İnsan bu kez hep kendini suçluyor. Eskiden günahkarım derken şimdilerde bir türlü beceremedim değişmeyi diyor kendine. Kendine olan saygısı yitiyor. Hatalar yapıyor. Allah’a sığınmaktan bile korkar oluyor. Bir düşünce bir inanç arıyor gönlünü genişletecek. Fakat bulamıyor. Bu nedenle de görüşmüyorum. Çünkü buna dayanamıyorum. O nedenle bu tarz yazıları okumak da bana iyi hissettirmiyor. Topluma gelince onlar ‘iyileşmiş’ eşcinselleri bile kabullenmezler kolay kolay. İyileştim ben demeye bile utandırırlar insanı. O röportajlarda bile herkesin yüzü buğulu sesi pürüzlü, neden? Çünkü hiçbir biçimde kendimizin bu yönünü sansürsüz biçimde ortaya koymamıza izin verilmiyor. İnsanlar biliyor ne kaybedeceklerini, neye karşı tek başlarına savaşmak zorunda kalacaklarını. O yüzden de saklıyor, saklanıyorlar. Yargılanmadan, analiz edilmeden insan gibi hissedebilmek istiyorum. İnsan gibi yaşamak istiyorum. Kendi içimdeki bu sıkışmışlık hayatımın her yanına sirayet etmiş. Varsın ben de böyle yaşayayım böyle var olayım. Ne yapabilirim ki bu konuda? Ancak zor işte. İnsanların çoğu kılık kıyafetlerini dahi dış çevreden alabilecekleri onaya göre şekillendiriyor. Mesleklerini, tutumlarını, düşüncelerini bile dışarıya göre şekillendiriyor. Yani demek istediğim eşcinsellik bir çeşit travmanın sonucuysa bile bu tarz hisler taşıyor olmak ve sürekli olarak dış dünyanın tehdidiyle başbaşa hissetmek daha büyük bir travma yaşatıyor insana. Bu tehdit fiziki olmasa bile varoluşsal ve psikolojik boyutta olduğu kesin. Herkesin gözündeki o alaycı bakışlara, küçümseyişlere, sapkın muamelelerine dayanmak kolay iş değil. Hem de ne için? Alt üstü basit bir cinsel yönelim. Kim seçiyor ki kime karşı cinsel ilgi besleyeceğini? Kendiliğinden oluveriyor. Ancak bu muhafazakar kitle hep korkuyor. İğreniyor, suçluyor. Halının altına süpürüyor. Kendi konforları açısından iyi de yapıyorlar. Gerçeklere tahammül edebileceklerini sanmıyorum çünkü.

Böyle işte. Bazen size sarılmak istiyorum. Bazen içimden sevgi dolup taşıyor. Diyorum ki bu cinsel yönelim meselesi bir yana içimde bir boşluk hissetmeseydim tanışmazdım bu insanla ve insanlarla. Çünkü onlar beni genişletti. Ancak buradan sonra kendi başıma genişlemeye ihtiyacım var sanırım. Bazense öfkeleniyorum. Telefonda konuştuğumuz yazıyı da deneyeceğim. O karmaşanın içerisine dalmak şimdilik biraz zorlayıcı geliyor.

Benim Ailem Belgeseli

https://youtube.com/playlist?list=PLAABaL9f17rX11VATx98ruU7_iIuzgOZK&si=JuNh6IrdBp6bCim8


https://youtu.be/eN7PhGU9X2M?si=cs96-gsBNH6VH2yh